Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων του Jean-Michel Guenassia

437295-top_foto1-iay9pΟ Ζαν-Μισέλ Γκενασιά γεννήθηκε στο Αλγέρι το 1950. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Έχει γράψει σενάρια και θεατρικά έργα και έχει εκδώσει δύο βιβλία, το “Pour cent millons” (1986, βραβείο αστυνομικού μυθιστορήματος Michel Lebrun) και τη “Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων” όπου απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές, πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα, τιμήθηκε με το βραβείο Γκονκούρ που απονέμουν οι μαθητές λυκείου και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το μυθιστόρημα “Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων” είναι το πρώτο δικό του βιβλίο που διαβάζω και είμαι εδώ για να σας πω τις εντυπώσεις μου.


1052119-aisiodoxon_680Αν με ρωτούσε κανείς πιο είναι το θέμα το βιβλίου “Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων”, θα έπαιρνα τον χρόνο μου να σκεφτώ την απάντηση κ πιθανότατα αυτή να ήταν το «Λίγο απ’ όλα». Αυτό το βιβλίο μιλάει για μεγάλα θέματα όπως η ιστορία, ο πόλεμος, η πολιτική, για καθημερινά όπως η οικογένεια, ο έρωτας και ο χωρισμός και για θέματα καρδιάς όπως η φιλία, η ηθική και η μετάνοια.
Επίσης τι να πω για το εύρος των γνώσεων του συγγραφέα; Στο βιβλίο παρελαύνουν όλες οι γνωστές τέχνες δίνοντας μεγάλη έμφαση στην πεζογραφία, την ποίηση και φυσικά τον κινηματογράφο, είχα ένα μπλοκάκι δίπλα μου και κάθε λίγο και λιγάκι σταματούσα την ανάγνωση για να σημειώσω τίτλους…
Όσον αφορά την ιστορία, είναι γλυκιά, νοσταλγική, συγκινητική, με μικρές νότες όμορφου χιούμορ και πολλές πολλές έξυπνες ατάκες.
Τους χαρακτήρες τους αγάπησα, συγκεκριμένα απέκτησα μια ιδιαίτερη αδυναμία σε όλα τα μέλη της σκακιστικής λέσχης. Τα κεφάλαια που αφορούσαν την ζωή τους έγιναν τα αγαπημένα μου σημεία στο βιβλίο.
Η πλοκή είναι περίτεχνα δομημένη, αν και θα ήθελα λιγάκι μόνο περισσότερη ένταση. Αναφέρω αυτό για την ένταση, γιατί το βιβλίο είναι μεγάλο και δοσμένο με μία ήσυχη, να πω, ήρεμη αφήγηση. Κάπου προς την μέση αν και μου άρεσε πολύ, μου έλειψαν οι μικρές συναισθηματικές κορυφώσεις, αλλά η συναισθηματική κορύφωση ήρθε μόνο στο τέλος και το βιβλίο ειναι αρκετά μεγάλο για να δίνει μόνο μία… Αυτό όμως είναι κάτι μικρό, όλα τα υπόλοιπα που έχει να προσφέρει ως ανάγνωσμα είναι πολλά και σπουδαιότερης σημασίας.

«Μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς προκειμένου να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους παρά την θέληση τους;»
σελ. 113.


Το βιβλίο κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Πόλις.

thumbnailΥπόθεση απο το οποσθόφυλλο:

Το 1959 ο Μισέλ Μαρινί είναι δώδεκα ετών. Είναι η εποχή του ροκ-εν-ρολ και του Πολέμου της Αλγερίας. Ο ίδιος είναι ερασιτέχνης φωτογράφος, μανιώδης αναγνώστης και θαμώνας τού “Balto”, ενός μπιστρό στη λεωφόρο Ντανφέρ-Ροσρώ, όπου συναντιέται με τους φίλους του για να παίξουν ποδοσφαιράκι. Στην πίσω αίθουσα του μπιστρό θα γνωρίσει τον Ίγκορ, τον Λεονίντ, τον Σάσα, τον Ίμρε και την υπόλοιπη παρέα, πολιτικούς πρόσφυγες από τις κομμουνιστικές χώρες. Οι άνθρωποι αυτοί εγκατέλειψαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οικογένειές τους, πρόδωσαν τα ιδανικά και τα πιστεύω τους. Συναντήθηκαν στο Παρίσι, στη Λέσχη σκακιστών που φιλοξενεί η πίσω αίθουσα του “Balto”, όπου συχνάζουν επίσης ο Ζοσέφ Κεσέλ και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Επιπλέον, τους δένει ένα φοβερό μυστικό, που ο Μισέλ τελικά θα το ανακαλύψει. Η γνωριμία με τα μέλη της Λέσχης θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του αγοριού. Γιατί είναι όλοι τους αθεράπευτα αισιόδοξοι.

Πορτρέτο μιας γενιάς, λεπτομερής αναπαράσταση μιας εποχής, γλυκόπικρο χρονικό μιας εφηβείας: ο Jean-Michel Guenassia γράφει ένα μυθιστόρημα που εντυπωσιάζει τόσο με την ευρύτητα του θέματος που πραγματεύεται όσο και με την αυθεντικότητα που αναδίδεται από τις σελίδες του.

“Η Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων” απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές, πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα, τιμήθηκε με το βραβείο Γκονκούρ που απονέμουν οι μαθητές λυκείου και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Advertisements

2 comments

  1. Συμφωνώ σχεδόν απόλυτα με τις παρατηρήσεις σου! Μου άρεσε και μένα πολύ αλλά δρν μπορώ να πω ότι το θεώρησα αριστούργημα, όπως πολλοί φίλοι μου. Ίσως φταίει ότι μου ήταν γνωστά τα ιστορικά γεγονότα και δεν υπήρχε το στοιχείο της ανακάλυψης.

    Liked by 1 person

  2. Ούτε εγώ νομίζω οτι μπορώ να το κατατάξω στα αριστουργήματα, μπορώ να πω όμως με σιγουριά οτι είναι ενα πολύ καλό βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s