Σέρλοκ Χολμς vs Ηρακλής Πουαρό

sherlock_poirot

Τους αγαπάμε και τους δύο! Μας έχουν χαρίσει άφθονες ώρες διαβάσματος και θα μας χαρίσουν ακόμα πολλές γιατί θα διαβάζουμε ξανά και ξανά τις περιπέτειες τους. Έχουν γυριστεί πολλές ταινίες με διάσημους και μη πρωταγωνιστές με τους χαρακτήρες τους και είμαι σίγουρη πως θα γυριστούν κι άλλες. Ας δούμε τον καθένα τους ξεχωριστά και αν μπορείτε, γιατί εγώ δεν μπορώ, διαλέξετε τον αγαπημένο σας:

Σέρλοκ Χολμς

apopseis-redlineagrinio-serlok

Δημιουργήθηκε από τον Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ το 1887. Ο Σέρλοκ Χoλμς είναι πασίγνωστος φανταστικός ντετέκτιβ-σύμβουλος, που μαζί με τον βοηθό του δρα. Τζον X. Γουάτσον έχουν εμπλακεί σε δεκάδες υποθέσεις μυστηρίου. Ζουν μαζί στο διαμέρισμα 221β στην Μπέικερ στριτ, στο Λονδίνο. Χαρακτηριστικό του Χολμς είναι οι περίεργες μέθοδοι που χρησιμοποιεί, οι οποίες συχνά εντυπωσιάζουν τον αναγνώστη. Υπάρχουν 4 μυθιστορήματα και 56 αυτοτελή διηγήματα με ήρωες τον Σέρλοκ Χολμς και τον Τζον Γουάτσον. Ο ίδιος ο Ντόυλ παραδέχεται αργότερα ότι δημιούργησε τον Σέρλοκ Χολμς με βάση τον καθηγητή του Τζόζεφ Μπελ. Η πρώτη εμφάνιση του Χολμς, λοιπόν, γίνεται στο περιοδικό The Strand με την ιστορία “Σπουδή στο Κόκκινο” (A study in Scarlet). Ο Ντόυλ εισπράττει το μικρό ποσό των 25 λιρών αλλά τα θεμέλια είχαν πλέον μπει. Η δημιουργία ενός ντετέκτιβ που θα γινόταν θρύλος στο μέλλον είχε γίνει.

Ο Χολμς φόρεσε κυνηγετικό καπέλο μόνο σε μία ιστορία. Το καπέλο αυτό λανθασμένα υιοθετήθηκε από τις σειρές τηλεόρασης όπως και η γνωστή καμπαρντίνα του. Ο Χολμς είναι ψηλός, λίγο πάνω από 1,80, και αδύνατος. Είχε γκρίζα επιβλητικά μάτια και ανάμεσα τους, μια γερακίσια μύτη. Τα χέρια του είναι σημαδεμένα από τα πειράματα που κάνει ενώ έχει λεπτά, νευρώδη δάχτυλα. Ντύνεται πάντα προσεκτικά και είναι περιποιημένος. Φοράει συνήθως καφέ τουίντ κουστούμι, καφέ παντελόνι και αρκετές φορές ημίψηλο καπέλο. Στη Μπέικερ Στριτ συνήθως φοράει τη ρόμπα του.

upl54f6e8422e3eb

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί ο Χoλμς είναι ιδιαίτερα έξυπνες. Κοιτάζοντας έναν άνθρωπο ή ένα αντικείμενο μπορεί μας πει μια ολόκληρη ιστορία γι’ αυτό. Αν για παράδειγμα ένα καπέλο έχει μεγάλο άνοιγμα τότε ο άνθρωπος που το φόραγε είχε μεγάλο κεφάλι, επομένως πρέπει να είναι έξυπνος. Όταν βρίσκεται στον τόπο του εγκλήματος εξετάζει τα πάντα και προσέχει την κάθε λεπτομέρεια. Είναι αρκετά υπομονετικός αλλά πολλές φορές παθιάζεται με μια υπόθεση με αποτέλεσμα να μην τον ενδιαφέρει τίποτα, ούτε και το φαγητό. Συχνά κάνει συζητήσεις με τον Γουάτσον έτσι ώστε να βάλει τα γεγονότα και τα στοιχεία που έχει στην διάθεση του σε μία τάξη.

Ο Χoλμς, απ’ ό,τι λέει ο Γουάτσον, είναι εξαιρετικός πυγμάχος και ξιφομάχος. Γνωρίζει επίσης να χρησιμοποιεί μαστίγιο καθώς και μπαστούνι. Έχει και περίστροφο το οποίο δεν χρησιμοποιεί συχνά. Το ραβδί στα χέρια του γίνεται επικίνδυνο όπλο. Τέλος γνωρίζει μία Αγγλική πολεμική τέχνη η οποία κατάγεται από την Ιαπωνία και λέγεται Μπαρτίτσου (αν και ο συγγραφέας μπερδεύτηκε και την ονόμασε Μπαρίτσου.) Με αυτή την πολεμική τέχνη κατάφερε να εξουδετερώσει τον αντίπαλο του Τζέιμς Μοριάρτυ.

sherlock-4

Ο Σέρλοκ Χολμς συγκεντρώνει στο μυαλό του μόνο γνώσεις που πιστεύει ότι θα του φανούν χρήσιμες στο επάγγελμά του. Όπως λέει ο ίδιος, ο εγκέφαλος μας είναι σαν μια σοφίτα. Ο σοφός άνθρωπος επιλέγει προσεκτικά πως θα την διαμορφώσει, επιπλώνοντας την μόνο με τις σημαντικές γνώσεις ενώ οι υπόλοιπες που ενδεχομένως να είναι σημαντικές στο μέλλον τις τοποθετεί στην βιβλιοθήκη του μυαλού του. Ο κουτός άνθρωπος, αντίθετα, απορροφάει οποιαδήποτε γνώση με αποτέλεσμα να γεμίζει το μυαλό του ασήμαντες και άχρηστες πληροφορίες έτσι, παραλείπει ή στην καλύτερη περίπτωση να ξεχνάει τις σημαντικότερες.

Ο Χολμς αγνοεί βασικά πράγματα. Δεν ασχολείται καθόλου με φιλοσοφία, λογοτεχνία, αστρονομία (ο Γουάτσον ξαφνιάστηκε γιατί ο φίλος του αγνοούσε την θεωρία του Κοπέρνικου, ότι η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο. Ατάραχα ο Χολμς του απάντησε ότι η πληροφορία του είναι παντελώς άχρηστη καθώς δεν μπορεί να την αξιοποιήσει στην δουλειά του, επομένως θα έκανε ό,τι μπορούσε για να την ξεχάσει).

Πιθανόν, η ιστορία να ήταν διαφορετική σήμερα, αν το περιοδικό Strand δεν ξεκινούσε να δημοσιεύει τακτικά τις φωτογραφίες του Σέρλοκ Χολμς κάνοντάς τον δημοφιλή στο αναγνωστικό κοινό. ‘Η αν το οφθαλμιατρείο που άνοιξε ο Αρθουρ Κόναν Ντόιλ το 1890, έσκιζε από πελατεία, μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον του από τη συγγραφή στην επιστήμη του. Ομως, όχι, όπως έγραψε στην αυτοβιογραφία του, στο οφθαλμιατρείο… δεν έμπαινε πελάτης! Ο Ντόιλ είχε άπλετο χρόνο να αφοσιωθεί στη συγγραφή και να δώσει τόση ζωντάνια στον ήρωά του, που μετά δεν μπορούσε ούτε κι ο ίδιος να τον σκοτώσει! Το προσπάθησε όταν βαρέθηκε να γράφει τις ιστορίες του, αλλά μάταια.

«Σκέφτομαι να σκοτώσω τον Χόλμς, να τον ξαποστείλω μια και καλή. Με αποσπά από σημαντικότερα πράγματα» έγραφε στη μητέρα του το 1891. Επιχείρησε να τον σκοτώσει το 1893 (με στόχο να αφοσιωθεί στη συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων) στην ιστορία «Το τελικό πρόβλημα», όμως το κοινό ξεσηκώθηκε. Οχι, ο Χολμς δεν πέθανε (αναγκάστηκε να τον επαναφέρει, με την εξήγηση ότι ο θάνατός του ήταν σκηνοθετημένος). Οχι, ο Σέρλοκ Χολμς δεν πεθαίνει -στοιχειώδες κι αυτό..


Ηρακλής Πουαρό

imagesΗ Αγκάθα Κρίστι ζούσε στη νοτιοδυτική Αγγλία και πιο συγκεκριμένα στο Ντέβον και εμπνεύστηκε τον ήρωα της από τους Βέλγους πρόσφυγες κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο Πουαρό είναι Βέλγος ερευνητής, εγκατεστημένος στο Λονδίνο έπειτα από τη Γερμανική εισβολή στο Βέλγιο. Το όνομα Ηρακλής Πουαρό προέρχεται από δύο άλλους πλασματικούς ντετέκτιβ, τον Hercule Popeau της Marie Belloc Lowndes και τον Monsieur Poire του Frank Howel Evans. Προφανής επιρροή στις ιστορίες του Πουαρό έχει ασκηθεί και από το φανταστικό ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς του συγγραφέα Άρθουρ Κόναν Ντόυλ και από τον επιθεωρητή Hanaud, του συγγραφέα A. E. W. Mason. Η πρώτη εμφάνιση του Πουαρό ήταν στο αστυνομικό μυθιστόρημα “Η μυστηριώδης υπόθεση Στάιλς“, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1920, ενώ είχε ήδη ολοκληρωθεί από το 1916.

Μέσα στην πρώτη δεκαετία των ιστοριών του Πουαρό, η Αγκάθα Κρίστι άρχισε να αντιπαθεί τον ήρωα της και για πολλά έτη στην πορεία, τον θεωρούσε αφόρητο, εγωκεντρικό και ενοχλητικό. Ωστόσο, λόγω της αγάπης που είχε το κοινό στο πρόσωπο του Πουαρό, αποφάσισε να μην τον σκοτώσει τόσο σύντομα όσο η ίδια επιθυμούσε και έτσι ο Πουαρό έκανε την τελευταία του εμφάνιση το 1975 στο μυθιστόρημα “Αυλαία”, το οποίο είχε ήδη γραφτεί μέσα στη δεκαετία του 1940. Μάλιστα, η εφημερίδα The New York Times έκρινε ιδιαίτερα σημαντικό το τέλος του Πουαρό, γράφοντας νεκρολογία στην πρώτη σελίδα της.

poirot-660

Ο Πουαρό σύμφωνα με την περιγραφή του συνεταίρου του Κάπτεν Άρθουρ Χέιστινγκς: Ήταν ελάχιστα ψηλότερος από 1,62 αλλά στεκόταν με μεγάλη αξιοπρέπεια. Το κεφάλι του είχε ακριβώς το σχήμα ενός αυγού και ήταν πάντα λίγο γυρτό προς το πλάι. Το μουστάκι του ήταν πολύ δύσκαμπτο και στρατιωτικό. Ακόμα και όλα στο πρόσωπο του ήταν καλυμμένα, οι άκρες από το μουστάκι του και η ροζ του μύτη θα ήταν ορατές. Η καθαριότητα των ρούχων του ήταν σχεδόν απίστευτη. Πιστεύω ότι ένας κόκκος σκόνης θα του είχε προκαλέσει περισσότερο πόνο από ένα τραύμα από σφαίρα. Η Αγκάθα Κρίστι στο μυθιστόρημα “Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές” περιγράφει τον Πουαρό ως εξής: Με το βήμα που οδηγεί στην κλινάμαξες στάθηκε ένα νεαρός Γάλλος υπολοχαγός, περίλαμπρος με τη στολή, να συνομιλεί με ένα μικρόσωμο άνθρωπο [Ηρακλή Πουαρό] κουκουλωμένο μέχρι τα αυτιά, του οποίου δε φαινόταν τίποτα πέρα από μια ροζ μύτη και δύο άκρες από ένα γυρισμένο προς τα πάνω μουστάκι. Δίνει μεγάλη σημασία στο μουστάκι του, το οποίο λαδώνει με κερί. Ο Πουαρό έχει πράσινα μάτια, τα οποία επανειλημμένα περιγράφονται να λάμπουν σαν της γάτας. Τα μαλλιά του είναι σκούρα και στη συνέχεια της ζωής του, όπως ανακαλύπτει ο Χέιστινγκς, τα βάφει. Ωστόσο, σε πολλές τηλεοπτικές ενσαρκώσεις είναι φαλακρός. Συχνές αναφορές γίνονται στα παπούτσια του, που είναι από λουστρίνι και τυχόν ζημιά σε αυτά, αποτελεί για τον ίδιο πηγή δυστυχίας, ενώ για τον αναγνώστη πηγή γέλιου. Στο ξεκίνημα της καριέρας του, ο τρόπος ντυσίματος του θεωρήθηκε ιδιαίτερα προσεγμένος. Στην πορεία θεωρήθηκε εκτός της μόδας.

Ο Πουαρό αρέσκεται στην άνετη ζωή και στα χρήματα. Επιθυμεί την τάξη και τη συμμετρία και πιστεύει πως όλοι είναι γνώστες του ονόματος του. Απεχθάνεται τη σκόνη και διακρίνεται για την ευαισθησία στο στομάχι του και υποφέρει από ναυτίες. Όπως αναφέρεται στην “Αυλαία”, είναι λάτρης της κλασσικής μουσικής, ιδίως του Μότσαρτ και του Μπαχ.

pouaro_agatha-_christie_1021x576_3

Ο Πουαρό κατά την εξιχνίαση εγκλημάτων, απαξιώνει μεθόδους όπως αυτή της χρήσης μεγεθυντικού φακού ή της συλλογής αποτυπωμάτων ή στάχτης ενός τσιγάρου και δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα φαιά κύτταρα του εγκεφάλου. Θεωρεί πως κάθε έγκλημα μπορεί να λυθεί, αρκεί να καθίσεις σε μια πολυθρόνα και να προσπαθήσεις να μπεις στο μυαλό του δολοφόνου, αφού κατά την κρίση του «συγκεκριμένοι άνθρωποι κάνουν συγκεκριμένα εγκλήματα». Δίνει μεγάλη έμφαση στη λεπτομέρεια και δρα μεθοδικά, χωρίς να προβαίνει σε βιαστικά συμπεράσματα. Συχνά παρέχει ψευδείς πληροφορίες για το άτομο του, με σκοπό ο ένοχος να τον θεωρήσει υπεράνω πάσης υποψίας και να του αποκαλύψει χρήσιμα για την υπόθεση στοιχεία.

Ο Πουαρό έχει μεγαλώσει κοντά στην πόλη Σπα, στο Βέλγιο και είναι Ρωμαιοκαθολικός. Η Αγκάθα Κρίστι παρέχει ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την παιδική ηλικία του Πουαρό, με αναφορές κυρίως στο μυθιστόρημα “Η Υπογραφή του Δολοφόνου” που φαίνεται να προέρχεται από μια μεγάλη οικογένεια με λίγο πλούτο και να έχει τουλάχιστον μία μικρότερη αδελφή.

Εισήχθη στο αστυνομικό σώμα των Βρυξελλών το 1893 και μέχρι που αναγκάστηκε να φύγει ως πρόσφυγας στην Αγγλία λόγω του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο έγινε ιδιωτικός ντετέκτιβ αστικών υποθέσεων, για την επίλυση των οποίων, ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και στο ήμισυ της Νότιας Αμερικής.

Ο Πουαρό πεθαίνει το 1949 στο μυθιστόρημα “Αυλαία”, όπου γίνεται και ο ίδιος δολοφόνος. Ερευνώντας μια υπόθεση πολλαπλών δολοφονιών, θεωρεί ότι ο ίδιος πρέπει να σκοτώσει τον δολοφόνο, μιας και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τον αποτρέψει από το να διαπράξει το επόμενο του έγκλημα. Ο Πουαρό αντιμετωπίζει πρόβλημα με την καρδιά του και για αυτό παίρνει χάπια. Όμως αυτή τη φορά (ίσως λόγω ενοχής) δεν παίρνει το χάπι του και έτσι κάνει την τελευταία του εμφάνιση. Τα τελευταία του λόγια τα απηύθυνε στον Χέιστινγκς προσφωνώντας τον «αγαπητέ φίλε».

Ο Πουαρό θάφτηκε στο Στάιλς και την κηδεία ανέλαβαν ο Χέιστινγκς και η μία του κόρη. Πάντως δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Χέιστινγκς παρευρέθη στην κηδεία του Πουαρό, αφού στο μυθιστόρημα “Οι Μεγάλοι Τέσσερις” ο Πουαρό σκηνοθετεί τη δήθεν κηδεία του στην προσπάθεια του να αιφνιδιάσει τους υπόπτους.

Πηγές:

http://www.thedailyowl.gr/poirot-holmes/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CF%82_%CE%A0%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CF%8C

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%81_%CE%9A%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CE%BD_%CE%9D%CF%84%CF%8C%CF%85%CE%BB

 

Advertisements

4 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s