“Πάτι και Ρόμπερτ” ελεγεία για ένα τέλος

just_kids_1-thumb-860xauto-56771

Γέμισα τρείς σελίδες τετραδίου μέχρι να αποφασίσω τι ταιριάζει ακριβώς να γράψω για το «Πάτι και Ρόμπερτ» και ο λόγος που δυσκολεύτηκα είναι το πόσο με εξέπληξε. Δεν είχα ιδέα για το ποια είναι η Πάτι Σμιθ, δεν είχα ιδέα για το έργο της, δεν είχα ιδέα για το πόσο ρομαντική, ευαίσθητη, λυρική είναι η ψυχή της και η τέχνη της.
Αυτό ακριβώς είναι και αυτό το βιβλίο, όμορφο. Η Πάτι μας μιλάει για τον ερχομό της και την παραμονή της στην Νέα Υόρκη του 69’ παρομοιάζοντας την με την είσοδο της Αλίκης στην χώρα τον θαυμάτων, και όντως αυτό ήταν.
Μιλάει για μια εποχή που ο πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος νόμιζε ότι μπορεί να αλλάξει τον πλανήτη, να κάνει επανάσταση με μια νότα, μια λέξη, ένα ρεφρέν και μια φωτογραφία.


landscape-1439317326-gettyimages-86140198Ανάμεσα σε αυτούς του γοητευτικούς δον κιχώτες διεισδύει και η Πάτι, με μόνο της εφόδιο, όχι την τέχνη της , διότι το παράξενο και όμορφο είναι ότι δεν έχει ιδέα ποιο είναι το ταλέντο της. Θέλει απλώς να εκφραστεί, να δημιουργήσει και να κάνει αυτό που πρέπει, αυτό που είναι ανώτερο ακόμα κ από την ίδια, να κάνει αυτό που έχει πραγματική σημασία, και έτσι ψάχνει να βρει τα δικά της όπλα για να δημιουργήσει. Και έτσι βρισκόμαστε σε έναν άλλον κόσμο, οπού οι περιγραφές της Σμιθ έρχονται ολοζώντανες μπροστά μας. Διότι όσο ψάχνει, στην ιστορία παρελαύνουν ο Τζιμι Χέντριξ, η Τζανις Τζόπλιν, τραβεστί, καταραμένοι ποιητές, ξέφρενα πάρτι και παραισθησιογόνα. Ο αναγνώστης όντως έχει πέσει στην τρύπα του λευκού κούνελου! Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να μας μιλήσει κάποιος ποιο ειλικρινά, μαγικά ρομαντικά για τον κόσμο του, είναι ένας κόσμος ο οποίος η Πάτι λατρεύει.
robert-mapplethorpe-patti-smith-aΑυτή την πορεία την παρακολουθούμε πάντα σε συνάρτηση με τον πολυαγαπημένο της Ρόμπερτ. Άνηκαν ο ένας στον άλλον. Όταν το κέντρο είναι ο Ρόμπερτ, η Πάτι κάνει κύκλους γύρω του και εναλλάξ. Αυτοί οι δύο είναι ένας διαβήτης.
Η Πάτι έγραψε αυτό το βιβλίο στην μνήμη του Ρόμπερτ Μέιπλθορπ, αλλά εδώ ο Ρόμπερτ συμβολίζει πολλά παραπάνω. Ο Ρόμπερτ, είναι ο Ρεμπώ και ο Μπλέηκ. Ο Ρόμπερτ είναι η ίδια η τέχνη, είναι το Μπρούκλυν και μετά γίνεται το ξενοδοχείο Chelsea, είναι η Νέα Υόρκη του 60’ και του 70’ που δεν θα γυρίσει πίσω ξανά. Αυτό το βιβλίο είναι ένας χαιρετισμός στον Ρόμπερτ Μέιπλθορπ και σε όλα όσα αυτός συμβολίζει.
Μου άρεσε πολύ
.

7728eff4ba65985a3f70d8d2a2db3831«Παρ’ όλα αυτά, μπορούσες να νιώσεις τις δονήσεις στην ατμόσφαιρα, υπήρχε μια εντύπωση επιτάχυνσης. Είχε αρχίσει με το φεγγάρι, που μέχρι τότε ήταν ένα απρόσιτο ποίημα. Οι άνθρωποι είχαν πατήσει επάνω του, λαστιχένια πέλματα είχαν βεβηλώσει το μαργαριτάρι των θεών.»
σ. 133.
«Ο Ρόμπερτ πέθαινε δημιουργώντας σιωπή. Εγώ, που μου ήταν γραφτό να ζήσω, αφουγκραζόμουν προσεκτικά μια σιωπή που θα μου έπαιρνε μία ζωή να εκφράσω.»
σ. 335.


Υπόθεση απο το οπισθόφυλλο

17701587Το καλοκαίρι που πέθανε ο Κολτρέιν, το καλοκαίρι της αγάπης και των ταραχών. Μια τυχαία συνάντηση στο Μπρούκλιν οδηγεί δύο νέους στο μονοπάτι της τέχνης, της αφοσίωσης και της μύησης. Η Πάτι Σμιθ θα γίνει ποιήτρια και μουσικός και ο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ θα διοχετεύσει το ακραία προκλητικό στιλ του στην τέχνη της φωτογραφίας. Ενωμένοι με τα δεσμά της αθωότητας και του ενθουσιασμού διασχίζουν τη Νέα Υόρκη από το Κόνι Άιλαντ μέχρι την 42η Οδό. Το 1969 το ζευγάρι καταλύει στο περίφημο Hotel Chelsea. Είναι μια εποχή έντονης ευαισθητοποίησης. Ο κόσμος της ποίησης, του ροκ εν ρολ, της τέχνης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης εκρήγνυται.

Το βιβλίο δεν αποτελεί απλώς την αυτοβιογραφία της Patti Smith. Γραμμένο με μυθιστορηματικό τρόπο, ξεκινάει ως ιστορία αγάπης και τελειώνει ως ελεγεία, ένας χαιρετισμός προς τη Νέα Υόρκη του τέλους της δεκαετίας του ’60 και των αρχών του ’70. Είναι όμως και το χρονικό της ανόδου δύο νεαρών άσημων καλλιτεχνών, το πρελούδιο της επιτυχίας τους.

«Το πιο σαγηνευτικό και εκφραστικό χρονικό της μποέμικης και στιλάτης Νέας Υόρκης του τέλους του ’60 και των αρχών του ’70».
Janet Maslin, δημοσιογράφος, The New York Times

«[Το Πάτι και Ρόμπερτ] μας υπενθυμίζει ότι η αθωότητα, οι ουτοπικές ιδέες, η ομορφιά και η εξέγερση είναι τα άστρα που μας οδηγούν στο ταξίδι της ανθρωπότητας».
Michael Stipe, τραγουδιστής των R.E.M., Time Magazine

Το βιβλίο περιέχει ασπρόμαυρο φωτογραφικό υλικό.

 

Πηγή:

http://www.maxmag.gr/book/757/

Advertisements

4 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s