Πειθώ της Jane Austen

jane_austen_slider_3_jq

Το Πειθώ είναι αδιαμφισβήτητα το πιο ώριμο έργο της Ωστεν. Σε αυτό το έργο η συγγραφέας αλλάζει τρόπο αφήγησης, καθώς και πολλά από τα συνηθισμένα της μοτίβα. Το έργο έχει συναισθηματισμό, όπως επίσης και μία εσωτερικότητα, η οποία παράγεται μέσα από τις συνεχείς περιγραφές του τριτοπρόσωπου αφηγητή, καθώς και από τους αρκετούς εσωτερικούς μονολόγους της ηρωίδας. Το έργο είναι πολύ πιο σοβαρό, συναισθηματικό και ώριμο.

persuasion6w1H αφήγηση διακατέχεται από μια λυρικότητα και μία νοσταλγία, η οποία με ξάφνιασε ευχάριστα. Ωστόσο, τα όσα αφαίρεσε η συγγραφέας από την αφήγηση, είναι όλα όσα με έκαναν να την αγαπήσω εξαρχής. Μου έλειψε το διαλογικό στοιχειό που την χαρακτηρίζει στα υπόλοιπα βιβλία της, καθώς και αυτή η σεμνότυφη σπιρτάδα, που την έκανε να σχολιάζει τόσο κεφάτα τους χαρακτήρες της.
Οι ήρωες της δεν είναι πια κεφάτοι και ξεροκέφαλοι μα πιο αθόρυβοι και μελαγχολικοί. Έχουν ζήσει καταστάσεις και αυτές έχουν αφήσει με τον οποιοδήποτε τρόπο σημάδια στην ψυχή τους και την ιδιοσυγκρασία τους.
pers_musgrove_puttipatipat1wΠαρόλη την ενόχλησή μου, όταν αποφάσισα να μην περνάω πλέον σε σύγκριση και να απολαύσω απλώς την ανάγνωση, επιτέλους χαλάρωσα και το απόλαυσα.
Ιδιαίτερα, μπορώ να πω ότι όταν έκλεισα το βιβλίο συνειδητοποίησα ότι αυτό που διάβασα είναι μια ιστορία αγάπης. «Και, (Θα μου πείτε…) τι με αυτό;» Ο σκοπός της είναι η ανάδειξη αυτή της αγάπης και μόνο αυτής. Πιστεύω ότι είναι η πρώτη φορά (και δυστυχώς η τελευταία), που η Τζεην Ωστεν άφησε απ’ έξω ηθικολογικούς σχολιασμούς, διασκεδαστικούς διαλόγους, αστείες περιγραφές τρίτων προσώπων και επικεντρώθηκε τόσο σε μία και μόνο ηρωίδα στο βιβλίο της.

917d1b74879a4128d0cc0fe7ab2a5083Ο τρόπος που φέρθηκε στην ηρωίδα της δε, ήταν με απαράμιλλη τρυφερότητα. Η Ωστεν πρώτη φορά στρέφεται προς τα μέσα και φέρνει στην επιφάνεια συναισθήματα και δεν επικεντρώθηκε σε απλή παρουσίαση καταστάσεων (όσο απολαυστικό και να το έκανε στο παρελθόν αυτό).
Εν κατακλείδι μου έλειψε η γνωστή αγαπημένη Ωστεν; Ναι. Δεν μπορώ όμως να μην παραδεχτώ ότι σε μια τέτοια μεγάλη ιστορία αγάπης δεν μπορούσε να εκφράζεται αφηγηματικά με την γνωστή της ειρωνεία και φυσικά θα ήταν άτοπο να μην γίνει τρυφερή και λυρική όπως αρμόζει σε ένα έργο όπως το Πειθ
ω.


Υπόθεση απο το οπισθόφυλλο:

Η «Πειθώ» είναι το τελευταίο έργο που ολοκλήρωσε η Τζέην Ώστεν, συγγραφέας της πολυδιαβασμένης «Υπερηφάνειας και fc3ab7e5-6572-446c-a3af-ae6f2d30bdcd_10προκατάληψης» και πολλών άλλων αγαπημένων μυθιστορημάτων. Σε τούτο το μυθιστόρημα, κατά πολλούς το αριστούργημά της, η Ώστεν αφηγείται την ιστορία του πολυκύμαντου έρωτα της Άννας Έλλιοτ, η οποία, νεαρή κοπέλα ακόμη, κάνει το λάθος να υποκύψει στην πειθώ μιας επιστήθιας φίλης. Το θέμα παρουσιάζεται με λεπταισθησία, ρομαντική διάθεση και, βέβαια, με τον γνωστό αριστοτεχνικό και απαράμιλλο τρόπο της Ώστεν – τη λεπτή ειρωνεία, την καυστική σάτιρα, την κοφτερή ψυχολογική και ηθογραφική ματιά και τους ζωντανούς διαλόγους – , η δε αφήγηση παρουσιάζει σπουδαίες καινοτομίες, οι οποίες προοιωνίζονται πολύ μεταγενέστερες εξελίξεις στο είδος του μυθιστορήματος

Advertisements

4 comments

  1. Το είχα διαβάσει παλιότερα σε μια συνανάγνωση και ήταν πολύ ωραίο. Μου άρεσε ιδιαίτερα η έμμεση κριτική στο κοινωνικό σύστημα και τις ηθικές αξίες αλλά και η ταυτοποίηση πολλών στοιχείων με βάση ιστορικά γεγονότα.

    Like

    • Στην Πειθώ έχω την εντύπωση οτι είναι πολύ πιο διακριτική η Ωστεν στην κοινωνική κριτική που κάνει σε σχέση με τα υπόλοιπα βιβλία της. Στα υπολοιπα… ξεσαλώνει!

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s