Η διλογία “Δράκων” του Χρήστου Α. Κασκαβέλη

shareheader1

Σήμερα θα μιλήσω για την αναγνωστική μου εμπειρία με το Δράκων -και τα δύο βιβλία- του  Χρήστου Α. Κασκαβέλη. Μία διλογία η οποία ευθύνεται για την κατάσταση μου. Δηλαδή ότι από την στιγμή που τα διάβασα δεν μπορώ να πιάσω φαντασίας στα χέρια μου και έχω λιανίσει όλη την Αγκάθα Κρίστι και τον van Gulik της βιβλιοθήκης μου, μέχρι να ξεπεράσω αυτό που διάβασα.

Το Δράκων με φρίκαρε και με πώρωνε ταυτόχρονα! Βίωσα την ιστορία τόσο έντονα…

Δυσκολεύομαι πολύ να βρω τα κατάλληλα λόγια, για να ξεκινήσω την κριτική μου, για πολλούς λόγους. Ένας από τους λόγους είναι ότι μου άρεσε πολύ, ένας άλλος είναι ότι το πόσο θα μου αρέσει δεν το περίμενα, ένας ακόμη είναι ότι μου άρεσαν τόσα πολλά πράγματα σε αυτή την ιστορία που δεν ξέρω με ποιο να πρωτοκαταπιαστώ. Ας κάνω μια αρχή τουλάχιστον σιγά σιγά…

Η αφήγηση. Είναι γεγονός ότι έχω ένα φετίχ με την καλοφτιαγμένη αφήγηση, με την ωραία γλώσσα και με τις ποιοτικές περιγραφές. Δώσε μου ωραία αφήγηση και τίποτα άλλο. Ε, το Δράκων έχει απίστευτη αφήγηση. Δεν είναι απλή, μα ούτε και επιτηδευμένη η γλώσσα του. Η αφήγηση κάποιες φορές έχει έντονο επικό ύφος, άλλες φορές διακατέχεται από λυρικότητα και μια μελαγχολία και άλλες στιγμές έχει μία απότομη μετάβαση από την λυρικότητα, στην ενήλικη γλώσσα και σε βάναυσες σκληρές περιγραφές που σοκάρουν τον αναγνώστη (με την καλή έννοια).

Η υπόθεση είναι τρελή, άμα το χαρακτήριζα κάπως θα το έλεγα ηρωικο- δυστοπικό φάντασυ! Ξεκινάει με τον δεκατριάχρονο ήρωα να μπαίνει σε μία παρανοϊκή σκληρή κατάσταση τον «Κλήρο», ενώ η γενική παράνοια στον κόσμο που περιβάλλει τον ήρωα κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει…

Με ρούφηξε κατευθείαν η ιστορία και το εννοώ. Tο έργο είναι πολύ καλοφτιαγμένο, τα πάντα στην θέση τους και στον σωστό ρυθμό. Ξέρει πότε να υψώσει και να χαμηλώσει την ένταση, πότε να χαλαρώσει, πότε να ξαφνιάσει τον αναγνώστη και πότε να τον φρικάρει. Είναι πραγματικά μια αναγνωστική εμπειρία που κοροϊδευτικά την ανέφερα ως 3D, διότι ο κόσμος του βιβλίου, όλη kids-390x250αυτή η σκοτεινή γκρίζα και κόκκινη ατμόσφαιρα, σηκωνόταν ολοζώντανος μπροστά μου. Πλήρως ατμοσφαιρικό το έργο, μύριζε δάσος και πυρκαγιά, βίωνα την κάθε στιγμή.

Ο ήρωας με συγκίνησε, έψαχνε τους θεούς, μια μοίρα, έναν λόγο για όλα… έψαχνε την ιστορία του. Αυτό που δεν κατάλαβε νωρίς όμως, είναι ότι η ιστορία του ήταν πάντα εκεί, από την στιγμή που γεννήθηκε, που σημαδεύτηκε εννιάστερος, καταραμένος, δράκος.
Όπως αναφέρει ο ίδιος «Μερικές ιστορίες… καλύτερα να μην τις τραγουδήσει κανένας. Ποτέ.»

Παρόλα αυτά χαίρομαι που κάποιος τραγούδησε το Δράκων και χαίρομαι που εγώ χόρεψα αυτόν τον όμορφο ρυθμό.

«Είδα πια τον κόσμο όλο και το έκαψα πριν τον γνωρίσω»
Δράκων: Μεταμόρφωση (Δράκων #2), σελ. 79.

«Δες όλο τον κόσμο, κοιμήσου και ξύπνα στο δάσος, στην έρημο, στη θάλασσα. Αγκάλιασε τους ανθρώπους, μύρισε τους, γλείψε τους, πήδηξε τους. Αν είναι η μοίρα σου, σκότωσε και κάποιον. Φρόντισε να σε μαχαιρώσουν. Ελαφρά. Τότε θα βρεις τους θεούς, όταν σιγουρευτείς πια ότι δεν υπάρχουν
Δράκων: Μεταμόρφωση (Δράκων #2), σελ. 305.


Τα δύο βιβλία της σειράς Δράκων: Γέννηση και Δράκων: Μεταμόρφωση κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μamaya

Δράκων: Γέννηση (Δράκων #1)

25363732Σε μια μυθική εποχή τυλιγμένη στη δεισιδαιμονία, πνιγμένη στη λάσπη… ένα παραμύθι ξεχύνεται σαν τις βαρβαρικές ορδές του Σατανά από την Ανατολή…

Στο Καστρομοναστήρι στη μέση του πελάγους ξεμπαρκάρει ο Ντα-Ρεν. Πολεμιστής τρομερός, γεννημένος πέρα από τα σύνορα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, Αρχηγός μιας φυλής με μόνο λάβαρο την εκδίκηση και την πείνα. Μιας φυλής επιδρομέων όπου οι άντρες ονειρεύονται μόνο την Ιστορία που θα πάρουν μαζί τους στ’ αστέρια και γονατίζουν μόνο μπρος στις μάγισσες.

Ποιος είναι αυτός ο άντρας που ζητά γονατιστός να εξαργυρώσει τις ζωές της γυναίκας του και της κόρης του; Με μόνη προσφορά ένα πιθάρι; Για χρόνια οι καλόγεροι θα καταγράφουν τα λόγια του, εκεί στο Αγιονήσι. Η ιστορία της εφηβείας του καφετιά, της φυλής του μαύρη, της εκστρατείας του κατακόκκινη και της μεταμόρφωσής του γαλάζια.


Δράκων: Μεταμόρφωση (Δράκων #2)

26831879Τι θα έκανες;
Εσύ, ο Αρχηγός των χειρότερων φονιάδων της πιο αιμοβόρας Φυλής;
Εσύ, που σ’ έχει ορίσει ο Διάβολος ο ίδιος Υπαρχηγό του;
Εσύ, ο τρομερότερος πολεμιστής από το ποτάμι της Μαυροφλέβας μέχρι τ’ αστέρια της ερήμου και τα τείχη του απόρθητου Βαραζάμ; Εσύ, ο Πρωτόσπαθος στην εκστρατεία των επτά πόλεων;

Τι θα έκανες;
Αν ο έρωτας είχε νικήσει για πάντα μέσα σου; Θα μεταμορφωνόσουν;

Κι όταν θα έμενες μόνος σου στην αλάνα του Λυκουρλιαχτού, χωρίς πια του δράκοντα τη φωτιά, μόνο με γαλάζια της πεταλούδας φτερά;
Θα αντιστεκόσουν ακόμα και τότε στον Δαίμονα; Θα του ξερίζωνες την καρδιά;

Advertisements

2 comments

  1. Και εμένα μου άρεσε πολύ και με συγκίνησε το Δράκων. Έγραψα και είπα αρκετά γι’αυτό και χαίρομαι που σε άγγιξε και σένα τόσο έντονα.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s