Οι «Έντεκα χιλιάδες βέργες» του Απολλιναίρ

Πεταλούδες, πασχαλίτσες και «υψηλά νοήματα», αναδύονται μέσα απο τις σελίδες του συγκεκριμένου βιβλίου! Nοοοt!!!
Έκανα το λάθος να ξεκινήσω το διάβασμα του , τρώγοντας σοκολατάκια. Ένα θα σας πω. Το λατρεμένο και ευγενές αυτό προϊόν, στα μάτια μου δε θα ναι ποτέ πια ίδιο.
Να πω την αλήθεια,  σε γενικές γραμμές νόμιζα πως ήξερα με τι είχα να κάνω. Ούτε καν. Χειρότερο από κάθε νοσηρή  φαντασία. Πραγματικά, η ταινία “Texas Massacre” (που είναι ότι χειρότερο και αρρωστημένο έχω δει) μοιάζει με το «Μικρό μου πόνι» μπροστά του.

Οι«Έντεκα χιλιάδες βέργες» είναι ένα σαδιστικό και εξαιρετικά ενοχλητικού περιεχομένου βιβλίο γραμμένο το 1907, από τον σουρεαλιστή Γάλλο συγγραφέα Απολλιναίρ.

Το βιβλίο απλά δεν έχει καμία πλοκή. Το θέμα του; Δεν υπάρχει. Απλά σεξ και διεστραμμένα τερτίπια. Από τον πρόλογο ακόμα,  όολη η πλάση «απαυτώνεται», άντρες γυναίκες, έπιπλα, αυτοκίνητα. Γενικότερα όλη η χλωρίδα και  η πανίδα , λαμβάνει  μέρος σ΄ένα άρρωστο ερωτικό γαϊτανάκι , που μόνο αηδία μπορεί να προκαλέσει.

Αναρωτιέμαι, γιατί; Ποια ήταν η πρόθεσή του συγγραφέα και γιατί την εξωτερίκευσε με αυτόν το τρόπο;

Ο Πάμπλο Πικάσο έλεγε (όπως διάβασα) για τις «Έντεκα χιλιάδες βέργες», ότι είναι το ωραιότερο βιβλίο όλων των εποχών, και εν πάση περιπτώσει, είναι ένα βιβλίο εκπληκτικά παρανοϊκό, γραμμένο με τρελό κέφι και με απόλυτη ελευθερία της σκέψης.

What΄s wrong with you people ?

Ο μεταφραστής της έκδοσης  που έχω στα χέρια μου Π. Πετρακόπουλος, θεωρώ πως είναι ήρωας. Προσπάθησε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Ήρωας επίσης όποιος κατάφερε να φτάσει στην τελευταία σελίδα.

Δε θα πω πολλά, θα σας παραθέσω ένα δύο μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο (τα πιο soft βασικά), για να καταλάβετε τι εννοώ, zητώντας σας προκαταβολικά συγνώμη για αυτά που θα αντικρίσετε.

Τα «χαζά» του (τα αρχ—α του εννοεί), πήγαιναν πέρα-δώθε, σαν τις καμπάνες της Νοτρ-Νταμ και χτυπούσαν πάνω στη μύτη της Κουλκουλίνας.

Aλλα ο Μόνυ, αντί να απαντήσει, είχε πετάξει κιόλας έξω τον απειλητικό φαλλό του και με το όπλο του αυτό στο χέρι ανέβηκε πάνω στο κρεβάτι και το έχωσε βιαστικά μέσα στην …. Μπλα, μπλα, μπλα.”

To κερασάκι (λέμε τώρα) το άφησα για το τέλος. Η αιτία που έκλαιγα σε εμβρυική στάση στο μπάνιο μου:

Χέσε μου μες τα χέρια, φώναξε. Εκείνη χαμογέλασε και χαμήλωσε τον πισινό της…”

Αργότερα ο ήρωάς μας «πλάθει κουλουράκια», όπως μας αφηγείται ο συγγραφέας, με άβολες θα τόνιζα λεπτομέρειες .

Aυτά.

Στον λάκκο με τις έχιδνες.


Απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Το έργο αυτό διασχίζει έξυπνα τα όρια ανάμεσα στα είδη: μυθιστόρημα, σάτυρα, ποίηση, πορνογραφία, απλοϊκό παραμύθι, ημερολόγιο, χρονικό. Μια χαριτωμένη και μαζί μακάβρια ταξινόμηση των ηδονών όπως το Κάμα Σούτρα, στο οποίο εξάλλου ένας σχολιαστής λιγάκι είρωνας θα μπορούσε να βρει μια κομψή αναφορά στον ήρωα του Απολλιναίρ και στον τρόπο του να συνδυάζει, σαν πρίγκιπας και ακόλαστος, το Κακό με τους καλούς τρόπους.

Advertisements

2 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s