Διαβάσαμε το βιβλίο “Η Ταβέρνα της Τζαμάϊκας” της Daphne du Maurier

Σήμερα θα σας μιλήσω για το βιβλίο “Η Ταβέρνα της Τζαμάϊκας” της Daphne du Maurier, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα απο τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Η υπόθεση λαμβάνει χώρα στην Κορνουάλη του 1820, στην ταβέρνα της Τζαμάικα. Ένα μέρος που η συγγραφέας είχε επισκεφτεί την δεκαετία του 30′ και αποτέλεσε την πηγή έμπνευση της για το έργο.
Τα έργα της Maurier συνήθως κατατάσονται στο ρομαντικό είδος ή πιο συγκεκριμένα στο sensational. Αν και -ευτυχώς για εμένα- τους λείπει το μελοδραματικό ύφος των συγκεκριμένων ειδών, δηλαδή αυτός ο εκβιασμός συναισθημάτων στους αναγνώστες και οι υπερβολικές αντιδράσεις των ηρώων. Αντιθέτως η Maurier σε όλα αυτά είναι εξαιρετικά φειδωλή.
Έτσι λοιπόν και στο “Η Ταβέρνα της Τζαμάϊκας” οι ήρωες της είναι ρεαλιστικότατοι, με πολύπλευρους χαρακτήρες και αρκετά ανήθικοι, πολλές φορές. Αυτή η ανηθικότητα, όμως, δεν είναι η προσωποποίηση του κακού, δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο, οι ήρωες της είναι απλώς άνθρωποι.
Η αφήγηση επίσης κυλάει ρεαλιστικότατα, ενώ η ποιητικότητα δεν κυλάει από τις πράξεις αλλά από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η περιγραφή του σκηνικού είναι το στολίδι του βιβλίου της. Αυτό είναι το Α και το Ω, (εκτός φυσικά απο την ίδια την ιστορία που μας διηγείται και την ίδια την πλοκή, αυτά εννοούνται πάντα). Αυτή η ζοφερή γκρίζα ατμόσφαιρα την οποία μας χαρίζει με περίσσια ικανοποίηση, είναι ο χώρος της για να δράσει. Αυτήν χρησιμοποιεί για να μας μεταφέρει τα αισθήματα των ηρώων της, για να μας προετοιμάσει για μία επερχόμενη καταστροφή, και να μεταδώσει την αγωνία. Μία αγωνία όχι κραυγαλέα αλλά που υπονοείται και η οποία χτίζεται σταδιακά μέχρι την στιγμή της κορύφωσης. Οι περιγραφές της είναι μοναδικές. Το σκηνικό ζωντανεύει, το έδαφος κινείται κάτω από τα πόδια των ηρώων σε αυτό το ελώδες περιβάλλον, οι βράχοι μοιάζουν με αρπακτικά χέρια, ο άνεμος είναι απειλητικός, η βροχή μαστιγώνει…


Η Maurier είναι εξαιρετική συγγραφέας που ξέρει να κάνει κάθε σκηνή δική της. Της ανήκουν ολοκληρωτικά το περιβάλλον και οι ήρωες της και χειρίζεται τα πάντα με μαεστρία.
Ένα πολύ καλό βιβλίο, το οποίο διάβασα εύκολα και με ευχαρίστηση. Το συστήνω στους πάντες, σε αυτούς που αγαπούν το μυστήριο, σε αυτούς που αγαπούν τα σκοτεινά ζοφερά τοπία, σε αυτούς που αγαπούν τα βιβλία εποχής… όπως καταλάβατε σηκώνει πολλούς αναγνώστες!

Ο θάνατος είχε σκεπάσει το σπίτι τη νύχτα αυτή, και το αποτρόπαιο πνέυμα του πλανιόταν ακόμα στον αέρα. Ένιωθε τώρα ότι αυτό ήταν που περίμενε και που φοβόταν πάντα η Ταβέρνα της Τζαμάικας. Οι τοίχοι που έσταζαν υγρασία, οι σανίδες που έτριζαν, οι ψίθυροι που πλανιόνταν και τα βήματα που δεν είχαν πρόσωπο: αυτά όλα ήταν το σήμα κινδύνου ενός σπιτιού που ένιωθε να απειλείται εδώ και πολύν καιρό.

Υπόθεση απο το οπισθόφυλλο της έκδοσης:

Ένα γκρίζο, παγωµένο αποµεσήµερο, µια νεαρή κοπέλα, η Μαίρη Γέλαν, φτάνει σ’ έναν έρηµο βαλτότοπο κοντά στις ακτές της Κορνουάλης, όπου, µέσα στην ερηµιά, υψώνεται η Ταβέρνα της Τζαµάικας. Ορφανή από γονείς, η Μαίρη νιώθει παγιδευµένη από την πρώτη στιγµή που πατάει το πόδι της σ’ αυτόν τον αφιλόξενο τόπο. Βίαιος, µέθυσος και κακός, ο θείος της, ο Τζος Μέρλιν, έχει µετατρέψει την ταβέρνα του σε άντρο παρανοµίας.

Μάταια η Μαίρη µηχανεύεται τρόπους να δραπετεύσει. Αδυνατώντας να ξεφύγει, βρίσκεται µπλεγµένη, παρά τη θέλησή της, στα εγκληµατικά σχέδια που εξυφαίνονται πίσω από τους ετοιµόρροπους τοίχους της ταβέρνας και ερωτεύεται έναν άντρα τον οποίο δεν τολµάει να εµπιστευτεί…

Αριστουργηµατικό µυθιστόρηµα µυστηρίου και περιπέτειας, και ταυτόχρονα εξαιρετικά γοητευτική σπουδή στο κακό και στις ποικίλες µορφές του, την απανθρωπιά, την απληστία, τη βία και τον φόνο.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα:
Η Δάφνη Ντι Μοριέ γεννήθηκε το 1907 στο Λονδίνο. Ήταν η δεύτερη από τις τρεις κόρες µιας επιφανούς καλλιτεχνικής οικογένειας. Έζησε µεγάλο µέρος της ζωής της στην Κορνουάλη, όπου είναι τοποθετηµένα και τα περισσότερα έργα της. Το 1932 παντρεύτηκε τον στρατιωτικό Φρέντερικ Μπράουνινγκ, µε τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Έγραψε διηγήµατα, µυθιστορήµατα και θεατρικά έργα, συνήθως µε ροµαντικό θέµα, αλλά δυσοίωνη ατµόσφαιρα. Γνωστότερα µυθιστορήµατά της είναι τα Ρεβέκκα (1938), Η εξαδέλφη µου η Ραχήλ (1951), Ο αποδιοποµπαίος τράγος (1957), Το σπίτι της όχθης (1969) κ.ά. Πολλά από αυτά, µεταξύ των οποίων και η Ταβέρνα της Τζαµάικας (1936), διασκευάστηκαν για τον κινηµατογράφο από τους σκηνοθέτες Άλφρεντ Χίτσκοκ, Νίκολας Ρεγκ κ.ά. Πέθανε το 1989 στην Κορνουάλη.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s