Το απόσπασμα της Πέμπτης: “Η αηδονόπιτα” του Ισίδωρου Ζουργού.

Λίγη ώρα αργότερα γείραμε για να κοιμηθούμε, τώρα πια ξαπλώνει πολλά μέτρα μακριά μας. Εκείνη τη στιγμή έξω στην αυλή ακούστηκε να κελαηδάει ένα αηδόνι. Έβαλε τα γέλια μέσα στο σκοτάδι. «Τι έπαθες;» τη ρώτησε ο Ελισαίος ξαφνιασμένος. «Πιάστε μου αυτό το αηδόνι», είπε, «κι αύριο θα σας ψήσω αηδονόπιτα». Σου έχω πει, Ελίζαμπεθ, πως τα ελληνικά μου σκοντάφτουν ακόμα μερικές φορές. «Θα κάνεις τι;» ρώτησα ξαφνιασμένος. Ήταν η σειρά του Ελισαίου να βάλει τα γέλια. «Εύγε σου κυρά!» είπε. «Μ’ αρέσει να σε βλέπω έτσι εύθυμη, είσαι τόσο νέα!»

Όταν λένε εδώ αυτή τη λέξη εννοούν σαν κάτι όπως πίτα με όνειρα, πάντα γεμάτη από το άπιαστο, το χιμαιρικό, πες το όπως θέλεις. «Είσαι έτοιμη για τέτοιο όνειρο;» τη ρώτησα μέσα στο σκοτάδι. «Πιάστε μου ένα αηδόνι και τότε θα δείτε…» απάντησε γελώντας.

Αύριο κινούμε προς άγνωστη κατεύθυνση. Όλος ο αγώνας των Γραικών φαίνεται τώρα πια μες στο μυαλό μου σαν μια μεγάλη αηδονόπιτα. Τ’ αηδόνια είναι κρυμμένα βαθιά στα φυλλώματα της νύχτας, πώς να τα πιάσει κανείς; Αν εκείνη μου ζητούσε να κατέβω στον κάτω κόσμο, θα γινόμουν Ορφέας και θα πήγαινα. Εδώ στην Ελλάδα λένε ένα παραμύθι για το αθάνατο νερό- αν το ζητούσε, θα της το’ φερνα. Τ’ αηδόνι όμως πώς να το βρω, πώς να το πιάσω στην χούφτα μου;

Ισίδωρος Ζουργός, Αηδονόπιτα, Εκδ. Πατάκη, 2015, σσ. 288-289.

Ο Ισίδωρος Ζουργός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε Παιδαγωγικά και υπηρετεί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος. Έχει δυο παιδιά και σήμερα εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορα περιοδικά δημοσιεύοντας ποίηση και πεζογραφία, καθώς και βιβλιογραφικά κριτικά σημειώματα. Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα διδασκαλίας της λογοτεχνίας στο δημοτικό σχολείο και ιστορίας της εκπαίδευσης. Το 1996 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση κειμένων για την εκπαίδευση, με τον τίτλο “Αναπνέοντας κιμωλία -γραφές εκπαιδευτικών”, από τις εκδόσεις Σαββάλα. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: “Φράουστ” (Λιβάνης, 1995/Πατάκης, 2010), “Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού” (Πατάκης, 2000/2007), “Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού” (Πατάκης, 2002/2010), “Στη σκιά της πεταλούδας” (Πατάκης, 2005), “Η αηδονόπιτα” (Πατάκης, 2008), “Ανεμώλια” (Πατάκης, 2011 – Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ). Επίσης, συμμετείχε στη συλλογική έκδοση “Ζωολογία του πάνω και του κάτω κόσμου” (Πατάκης, 2009), στη σειρά “Hotel-Ένοικοι Γραφής”, που επιμελείται ο Μισέλ Φάις.

Η «αηδονόπιτα» ήταν μια φράση των Ελλήνων εκείνης της εποχής που δήλωνε το ανέφικτο, το άπιαστο ιδανικό της ομορφιάς, τη ραχοκοκαλιά των ονείρων και τη σχέση τους με το αδύναμο του ανθρώπου. Το μυθιστόρημα χρησιμοποιεί αυτήν τη λέξη όχι ως χλεύη κατά του οράματος αλλά πιο πολύ ως υπόσχεση στην ανθρώπινη μοίρα πως δικαιούται ένα κομμάτι στην ελπίδα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s