Το απόσπασμα της Πέμπτης: Το βιβλίο της Κατερίνας του Αύγουστου Κορτώ

Μα όταν η σιωπή του παρατείνεται, και τον ρωτάω αν είπε καμιά κακιά λέξη στην τάξη, εκείνος γνέφει αρνητικά και χαμηλώνει ακόμα περισσότερο τα μάτια. Έχω αρχίσει να ανησυχώ σοβαρά: τι μπορεί να συνέβη;

“Ξέρεις μαμά, καμιά φορά…” πάει να πει και κομπιάζει.

“Τι είναι γιαβρί μου; Πες το στη μαμά. Ό, τι κι αν είναι δεν θα σε μαλώσω.”

“Όταν σ’ αρέσει κάτι, αλλά…” και πάλι μούγκα.

Άραγε του αρέσει να σκοτώνει γατιά και σκυλιά; Είχαμε ένα παιδί στη γειτονιά όταν ήμουνα μικρή, που πρώτα καλόπιανε ό,τι αδέσποτο έβρισκε, κι έπειτα το φόλιαζε. Έχει γούστο…

Και ξαφνικά, μη βρίσκοντας εισαγωγή κατάλληλη, μου το ξεφουρνίζει:

“Μ’ αρέσουν τα μπούτια του -”και λέει τ’ όνομα ενός συμμαθητή του.

Μέχρι και πριν μια στιγμή, νόμιζα πως ήμουν προετοιμασμένη για μια τέτοια αποκάλυψη. Έχω διαβάσει ένα σωρό βιβλία και άρθρα. Ξέρω για την αμφισεξουαλικότητα των παιδιών, για την λανθάνουσα φάση, για το αρνητικό οιδιπόδειο που ενδεχομένως του έχω δημιουργήσει εκτοπίζοντας τον πατέρα του ως πρότυπο και περιβάλλοντας τον με γυναίκες που τον λατρεύουν τυφλά, όπως η Ζωή, και άρα καθιστούν την κατάκτηση της γυναίκας περιττή. Και πιστεύω -ή πίστευα, μέχρι πριν μια στιγμή- πως θα μπορούσα να χειριστώ το θέμα, εφόσον προέκυπτε, με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και αγάπη.

Μα τώρα, καθώς τα δευτερόλεπτα κυλούν κι εγώ δεν βρίσκω τι να πω, η πρώτη μου παρόρμηση δεν είναι ν’ αγκαλιάσω τον γιο μου και να τον διαβεβαιώσω πως όλα είναι εντάξει, πως δεν έκανε τίποτε κακό και πως θα εξακολουθώ να τον αγαπώ το ίδιο και περισσότερο είτε αυτό που νιώθει τώρα αλλάξει, είτε παραμείνει το ίδιο. Όχι, αυτό που θέλω τώρα είναι να κατεβάσω μισή καρτέλα Stedon και μια εξάδα μπύρες και να κοιμάμαι τρεις μέρες, να μην υπάρχω και να μην σκέφτομαι τα εγκληματικά μου λάθη, που έκαναν το γιο μου ομοφυλόφιλο (λέξη φριχτή, που ούτε νοερά δεν αντέχω να την αρθρώσω).

Πάνε τα όνειρα, το υπέρλαμπρο μέλλον, πάνε τα πρωθυπουργιλίκια και τα νόμπελ και τα εγγόνια. Στα σαράντα ο γιος μου δεν θα βρίσκεται στις εγκυκλοπαίδειες αλλά στα γιαπιά. Η μοναξιά, η εξαθλίωση και η χλεύη θα τον καταπιούν. Μπορεί ακόμα και να καταλήξει σφαγμένος σαν τον Παζολίνι.

Αλλά όσο περιμένει κι απάντηση δεν παίρνει, ο Πέτρος έχει κολλήσει το πηγούνι στο στέρνο και τα μάτια του έχουν βουρκώσει. Πρέπει κάτι να πω, τώρα, πρέπει να καταπιώ τον πανικό και να χαμογελάσω.

Έτσι τον αγκαλιάζω και του λέω ότι δεν πειράζει, αυτά συμβαίνουν, και μπορεί ν’ αλλάξει με τα χρόνια, αλλά κι αν δεν αλλάξει, δεν χάλασε ο κόσμος, δεν έκανε τίποτα κακό, είναι πάντα το αγόρι μου, ο θησαυρός μου, και τον λατρεύω κάθε στιγμή και περισσότερο. Μολαταύτα, “Συγγνώμη”, ψιθυρίζει μες στον κόρφο μου.

Αύγουστος Κορτώ, Το βιβλίο της Κατερίνας, Εκδόσεις Πατάκη, σσ. 72-73 .


Λίγα λόγια για τον Αυγουστο Κορτώ

Ο Πέτρος Χατζόπουλος, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Αύγουστου Κορτώ γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη και ζει στα Εξάρχεια. Έχει γράψει διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, κείμενα για το θέατρο, ένα κινηματογραφικό σενάριο και βιβλία για παιδιά. Έχει επίσης μεταφράσει έργα των Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Τζον Άπνταϊκ, Άννι Πρου, Κόρμακ ΜακΚάρθι, Κόλουμ ΜακΚαν, Σάρα Ουότερς, Τζον Μπάνβιλ, Γκιγιόμ Απολινέρ και ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ. Αρθρογραφεί τακτικά, περνάει απολαυστικές εργατοώρες στο Facebook, παρουσιάζει σαββατιάτικη εκπομπή με αλλοπρόσαλλες μουσικές στον Amagi Radio, και είναι λάτρης των αμερικάνικων τηλεοπτικών σειρών (θεωρώντας τους Sopranos ως έξοχο δείγμα του θρυλικού Great American Novel). Σ’ ό,τι χρόνο του απομένει διαβάζει μετά μανίας, μαγειρεύει, και γενικώς διάγει βίο σπιτόγατου, συντροφιά με τον λατρεμένο του σύντροφο (το επονομαζόμενο Κουτάβι).

Λίγα λόγια για το βιβλίο της Κατερίνας

Μας λέει η Κατερίνα:

Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν, εκτός απ’ αυτούς που θα το διαβάσουν. Αυτό το βιβλίο, θα πουν, είναι γεμάτο ψέματα. κακοήθειες, ανακρίβειες, παραχάραξη της οικογενειακής μας ιστορίας από ένα μυαλό χολωμένο κι άρρωστο, που γυρεύει εκδίκηση για τον θάνατο που μόνο του επέλεξε.
Ωστόσο εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου, κι από κει και πέρα, ο καθείς ας διαλέξει τη λήθη που του ταιριάζει, που τον ανακουφίζει· έτσι είναι αν έτσι νομίζουνε.

Αυτό το βιβλίο με διαλύει.

Αυτό το βιβλίο έχει σκοπό να με διαλύσει, να με κάνει κομμάτια.

Μέσα στα κομμάτια μου είμαι.

Κι όποιος την ακούσει δεν θα την ξεχάσει ποτέ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s