Νέες κυκλοφορίες απο τις εκδόσεις Λιβάνη

“Γλυκά Νερά”  |  Καρακασίδου Ιωάννα

Αρ. σελίδων: 512

Μετά το τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου και της Μικρασιατικής Καταστροφής, η Ευγενία θα βρεθεί ολομόναχη στην Κωνσταντινούπολη, εκεί όπου ένας νέος κόσμος γεννιέται από τις στάχτες του παλιού.
Μετά από πολλές περιπέτειες, με το ψυχικό σθένος και τη θέλησή της για ζωή θα κατορθώσει όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να εισέλθει στους κύκλους της αγγλικής αριστοκρατίας. Θα ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά, θα συναναστραφεί με διεθνούς φήμης καλλιτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος, θα δώσει πίσω απλόχερα όσα της χαρίστηκαν, για να καταλήξει στη Θεσσαλονίκη του ’80, όταν θα εντοπίσει τη μοναδική επιζώσα αδερφή της.
Μια μυθιστορηματική ζωή, με πολλές ανατροπές, όπως μόνο λίγοι άνθρωποι έχουν ζήσει.

Τι τύχη να την περιμένει την κακόμοιρη τη Νουρισάχ! Πώς να σταθεί μόνη της στον κόσμο; Δύο βήματα πιο πέρα να κάνει ολομόναχη, και την έφαγαν ζωντανή, έτσι που αναποδογύρισε ο ντουνιάς και γέμισε η Πόλη κάθε καρυδιάς καρύδι…
Εκείνη προτίμησε να προσπεράσει τα ειρωνικά βλέμματα και τα γελάκια με την ίδια ήρεμη έκφραση που τη χαρακτήριζε πάντοτε.
«Δεν είμαι η Νουρισάχ του Γιλντίζ! Όχι πια! Είμαι η Ευγενία. Η Ευγενία απ’ το Νιχώρι».


“η Επιστροφή”  |  Λάμπρου Άννα (Oκτωνιάδη)

Αρ. σελίδων: 304

Δύο αδερφές, η Μαρία και η Ελπίδα, και ένα ανίερο έγκλημα σε βάρος τους. Διαφορετική η αντίδραση της καθεμιάς σ’ αυτό. Η Μαρία, φαινομενικά κεφάτη, ήρεμη, ευχαριστημένη με τη ζωή της. Η Ελπίδα, πνιγμένη στη δυστυχία της για το έγκλημα που διαπράχτηκε εναντίον της και χαμένη μέσα στο μαρτύριο της συνείδησής της για το έγκλημα που διέπραξε εκείνη, ασφυκτιά γεμάτη ερωτήματα.

Κι η ψυχή, αιμορραγώντας από φόβο και αγωνία, έμεινε με το μεγάλο ερωτηματικό να την πιέζει και να προσπαθεί να τη συνθλίψει εντελώς. Ήμουν ένοχη από τότε ή όχι; Ποιος θα μπορούσε ποτέ να μου απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα; Κανείς.
Η μόνη που έπρεπε να γνωρίζει την απάντηση ήμουν εγώ. Δεν τη γνώριζα. Δε θα μπορούσε κανείς άλλος να με απαλλάξει από τις ενοχές μου. Πίστευα και είχα δίκιο. Μόνο εγώ! Και, δυστυχώς, δε συγχώρεσα ποτέ τον εαυτό μου. Αντίθετα, εγώ η ίδια, με τις πράξεις μου, πολλαπλασίασα τις ενοχές μου, οι οποίες με ακολουθούσαν παντού.
Δεν είχα κανέναν να ακουμπήσω επάνω του, κανέναν για να μοιραστώ την πίκρα μου ή να πω το παράπονό μου. Σκουληκάκι που σερνόμουν κάτω από λασπωμένη γλάστρα ήμουν. Ας μην την ανασήκωνε κανείς, ευχόμουν.


“Εγώ η Ελισάβετ”  |  Βαμβακά Μαρίνα

Αρ. σελίδων: 768

Η συναρπαστική συνέχεια του Σεκερίμ

Η Ελισάβετ, γυναίκα με σθεναρότητα, παρρησία και αυτοπεποίθηση, χειρίστηκε με επίγνωση και κουράγιο το δύσκολο γραμμάτιο της ζωής της. Αναμετρήθηκε θαρρετά με πολλές δοκιμασίες, που άρχισαν το 1922 με το φιρμάνι του Κεμάλ για υποχρεωτική αναχώρηση από την Καππαδοκία. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Κωνσταντινούπολη, ζώντας πλέον μέσα σε κλίμα τρόμου και καθημερινών επιθέσεων.
Με την ανταλλαγή των ελληνοτουρκικών πληθυσμών το 1924 βρέθηκαν πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη και από εκεί στη Χαλκίδα. Στην καυτή εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ταξίδεψαν στη Θεσσαλία, για να επιζήσουν από την πείνα που μάστιζε τις πόλεις. Οι αγκαλιές των συγγενών άνοιξαν διάπλατα, όμως δυστυχώς από την πόρτα της χαράς πέρασαν στριμωγμένες οι καινούριες δοκιμασίες για την Ελισάβετ. Και τέλος ήρθε η μοναξιά.
Οι φίλοι και οι απόγονοί της σκορπίστηκαν σε τρεις ηπείρους. Η εγγονή της Μαρίνα άνοιξε τις πόρτες της μνήμης των πονεμένων συγγενών της για να αφηγηθούν μετά από τρεις γενιές τη ζωή της.

Η Ελισάβετ αντιμετώπισε κακοτυχίες και αντιξοότητες με πόνο. Η λογική που υπερτερούσε δεν άφηνε τη λύπη να την καταβάλει. Μετέτρεπε τα αγκαθωτά μονοπάτια σε αλέες με ροδόδεντρα, τους χειμάρρους της δυστυχίας σε ποτάμια με κρυσταλλένια νερά για να ξεπλύνουν την αδικία και την ατυχία της. Με πόση αγάπη θυμούνται η κόρη και τα εγγόνια της την άτρωτη μάνα, την καταπληκτική γιαγιά, που σαν μάγος έβγαζε από τις τσέπες της καραμέλες, σοκολάτες ή κάποιο άλλο πολύτιμο δωράκι για να τα χαρίσει στα λατρευτά της εγγονάκια! Και στην ερώτηση των εγγονών της «Γιαγιά, θα μας πεις ιστορίες από την Πόλη;» απαντούσε σιγανά: «Οι αναμνήσεις από την πατρίδα μου με προστάτεψαν να μη χάσω τα λογικά μου». Τότε γέμιζαν με δάκρυα οι σμαραγδένιες λίμνες των ματιών της και σταματούσαν οι ερωτήσεις για να μη γυρνάει το μαχαίρι στην ευαίσθητη καρδιά της. Ο μύθος της ζωής της είχε γίνει εφιάλτης.


“Άλικος πάγος”  |  Κονιδάρης Παναγιώτης

Αρ. σελίδων: 384

Σε μια παγωμένη πόλη μια σειρά ανεξήγητων όσο και αποτρόπαιων φόνων συγκλονίζει την κοινή γνώμη. Κοινά τους σημεία ο πάγος, τον οποίο ο δράστης χρησιμοποιεί συμβολικά, και κάποια μεταλλικά γράμματα που αφήνει πίσω του. Καθώς το μυστήριο γύρω από την υπόθεση πυκνώνει και ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται, ο Αστυνόμος Α? της Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, Έκτορας Ράντος, χάνεται σε έναν λαβύρινθο προσώπων και πληροφοριών, σε μια σκοτεινή και επικίνδυνη αναζήτηση, που άλλοτε μοιάζει με παρτίδα σκάκι κι άλλοτε με ψυχολογικό γρίφο.

«Ομολογώ ότι ανατρίχιασα. Μέσα στην μπανιέρα ήταν ξαπλωμένος ένας άντρας σε αφύσικη στάση. Το ένα πόδι ήταν λυγισμένο προς τα πίσω. Το δεξί χέρι πλακωμένο από το σώμα. Ήταν προφανές ότι τον είχαν πετάξει εκεί όπως όπως. Δεν ήταν νέος. Υπολόγισα την ηλικία του κάπου στα εβδομήντα. Καλοξυρισμένος. Φορούσε μόνο εσώρουχα. Ο άντρας είχε μισόκλειστα τα βλέφαρα και τα μάτια του έμοιαζαν με θολούς βόλους. Στο ματωμένο στήθος του υπήρχε ένα ανοιχτό τραύμα, εμφανέστατα από σφαίρα. Το πιο ανατριχιαστικό ήταν ότι το μεγαλύτερο μέρος του σώματός του ήταν καλυμμένο με παγάκια, εκατοντάδες παγάκια. Παγάκια κοινά, σαν κι αυτά που βάζουμε στα ποτά μας. Κάποια λίγα είχαν πάρει να λιώνουν ή είχαν λιώσει, και το νερό που λίμναζε στην μπανιέρα ήταν βαμμένο άλικο από το αίμα»


“Ο Μύθος του Θησέα”  |  Δάγλας Αριστείδης

Αρ. σελίδων: 64

Ο Θησέας διέσχιζε τον χρόνο και τον χώρο µε ικανότητα µοναδική.
Πολλοί ήταν αυτοί που τον είδαν δίπλα στον Μιλτιάδη να κατατροπώνει τους Πέρσες στον Μαραθώνα.
Κάποιοι άλλοι τον είδαν µεταξύ των θεών του Ολύµπου κι άλλοι πάλι µαρτυρούν πως ο σπουδαίος τούτος ήρωας ήταν πάντοτε παρών όταν οι Έλληνες τον είχαν ανάγκη. Έκανε κι άλλα, πολλά κατορθώµατα σε χώρες που κανείς δεν είχε ξαναδεί, πέρα από τα όρια του κόσµου των ανθρώπων.
Έτσι πέρασε στην αιωνιότητα ως αθάνατος.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s