Μαύρα λιβάδια της Αγνής Σιούλα: Η μάχη που αξίζει να δώσεις

Έκλειναν περίπου δύο εβδομάδες που τα αδιάβαστα μαζεύονταν σωρός στο κομοδίνο μου, όμως δεν έλεγα να δώσω σημασία σε κανένα. Με είχε πιάσει για τα καλά το «αντιδιαβαστικό» μου. Για να περάσω τις ελεύθερες μου ώρες προτιμούσα να χαζεύω ταινίες στον υπολογιστή μου, ή να βολτάρω με το έτερον ήμισυ, χαζεύοντας τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια που από τον Οκτώβρη, ήδη, έχουν κατακλίσει την Αθήνα. Η τελευταία προσθήκη στα αδιάβαστα βιβλία, ήταν τα Μαύρα Λιβάδια της Αγνής Σιούλα. Προχτές το βράδυ ξαπλωμένη, γκρινιάζοντας για την μαύρη μου διάθεση, το πιάνω απλώς στα χέρια μου και το ακουμπάω απαλά στα γόνατα μου, και όπως το μπουκαλάκι στo Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων έγραφε «drink me», το βιβλίο άρχισε να αναβοσβήνει με γράμματα νέον «read me». Εγώ το άνοιξα. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Ένας διήμερος μαραθώνιος ανάγνωσης, χωρίς σταματημό. Το αντιδιαβαστικό έσβησε χάρη στην ζεστή, συναισθηματική, θα έλεγα, αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο της ηρωίδας. Η γλώσσα καθημερινή, απλή όμως εξαιρετικά προσεγμένη, γεμάτη νοήματα, και συγκινητικές και ουσιαστικές ατάκες που γεμίζουν -εάν τις σημειώσετε- ολόκληρο τετράδιο. Σημείωσα πολλές από αυτές, δεν το κρύβω.
Η πλοκή εξελίσσεται αρχικά αργά, αυξάνοντας ρυθμό έως το τέλος, οπού ολοκληρώνεται με ένα μεγάλο ξέσπασμα δράσης.
Οι ήρωες διακατέχονται από όλων των λογιών τις αδυναμίες, αλλά οι θετικές φιγούρες χαρακτηρίζονται, όλοι ανεξαιρέτως, από το χάρισμα της ανθρωπιάς. Η αφήγηση της ηρωίδας κάνει τον αναγνώστη να δεθεί συναισθηματικά μαζί της, ακολουθώντας την πιστά σε κάθε της απόφαση, σε κάθε ξεροκεφαλιά και σε κάθε ξέσπασμα θάρρους.
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την εγχώρια μυθολογία και συγκεκριμένα από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα, αποδεικνύοντας μας για δεύτερη φορά η συγγραφέας (το πρώτο βιβλίο της Αγνής Σιούλα είναι το Έρχονται με την ομίχλη το οποίο είναι βασισμένο πάνω στο  τραγούδι της δημοτικής μας ποίησης «Του νεκρού αδελφού») ότι η μυθολογία μας μπορεί να «γεννήσει» νέα έργα.
Αυτό όμως που με κέρδισε στον ύψιστο βαθμό, είναι αυτό το «τι θέλει να πει ο συγγραφέας» το οποίο στην προκειμένη περίπτωση θα το μεταλλάξω στο «πόσα μου είπε εν τέλει η συγγραφέας».
Διότι αυτό το βιβλίο είναι γεμάτο από μηνύματα! Η δύναμη της φιλίας, η δύναμη του αληθινού έρωτα, η αγάπη του πατέρα για το παιδί (που με συγκίνησε αφάνταστα) μα κυρίως η αξία της θυσίας. Κλίσε; Όχι! Διότι θα σας το εξηγήσω από μία νέα σκοπιά. Διότι μία θυσία για να έχει αξία πρέπει να έχει λόγο. Για ποιος λόγους αξίζει να θυσιαστείς; Αρκεί ο φανατισμός σε μία άυλη ιδέα; Αυτή η άυλη ιδέα ποιους σκοπούς πραγματικά κρύβει από πίσω; Δεν πρέπει πάνω στον φανατισμό μας, να σταθούμε και να αναλογιστούμε, πόσο αξίζει τελικά η ζωή μας; Για ποιόν σκοπό αξίζει πραγματικά να θυσιάσουμε τον εαυτό μας; Τους φίλοι μας; Την οικογένεια μας; Αυτή η θυσία που είμαστε έτοιμοι να κάνουμε σε τι αποσκοπεί πραγματικά; Αυτή η μάχη που σαφώς θα έχει ηττημένους, ποιους θα κρίνει νικητές και με τι τρόπο; Ίσως τελικά μια μάχη αξίζει περισσότερο όταν αυτή είναι επανάσταση!
Ένα εξαιρετικό και πολύπλευρο βιβλίο, άρτια δομημένο, το οποίο χαρίζει ώρες μεγάλης αναγνωστικής απόλαυσης, μα πάνω από όλα ένα βιβλίο που έχει πολλά να πει.

Τον αφήσαμε να φύγει και δείξαμε εμπιστοσύνη στο πλήθος, παραμερίζοντας την κοινή λογική και όσα μας είχε διδάξει η ιστορία της ανθρωπότητας. Η ιστορία, όμως, δεν μας ξεχνάει… ειδικά όταν αρχίζει να επαναλαμβάνεται…


Υπόθεση:

Μαύρα Λιβάδια
Ένας όρκος – Ένας στρατός – Ένα σύνορο
Εννιά αιώνες πριν, χιλιάδες οικογένειες έδωσαν έναν Όρκο Αίματος,
δεσμεύοντας ένα παιδί κάθε δεύτερης γενιάς, σε μια εικοσαετή θητεία στα Μαύρα Λιβάδια. Εκεί που ο θάνατος ελλοχεύει και θα μας επισκεφτεί, αν οι ακρίτες δε θυσιάσουν τα νιάτα τους και ενίοτε τη ζωή τους στη φύλαξη των συνόρων!
Η Αλεξάνδρα Βάγια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια που κάνει όνειρα και σχεδιάζει το μέλλον της. Μέχρι που ανακαλύπτει ότι, ο μικρός της αδερφός είναι δέσμιος του όρκου. Τότε για να τον σώσει, αποφασίζει να καταταγεί στη θέση του.
Ένα μυθιστόρημα επικής φαντασίας, εμπνευσμένο απ’ το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Λυκόφως.

Σελίδες: 640

Νικολέτα Παπαδάκη

Αγαπάω τα βιβλία και την ιστορία, να ασχολούμαι με βιογραφίες ανθρώπων που έζησαν κάποτε και να ξεθάβω τα πιο κρυφά τους μυστικά. Μα πιο πολύ απο όλα έχω πάθος με την λογοτεχνία. Μπορώ να περάσω ατελείωτες ώρες παρέα με ένα καλό βιβλίο σε σημείο που να ξεχάσω να φάω και να κοιμηθώ, και φυσικά μου αρέσει να μιλάω για όλα αυτά. Οπότε... ναι, έχω σκοπό να ζαλίσω πολύ κόσμο... Σχολιάζω βιβλια στο goodreds, εδώ θα βρείτε το προφίλ μου https://www.goodreads.com/user/show/13362307-nikoleta. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενα μου και στην στήλη βιβλίου της ιστοσελίδας MAXMAG.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s