Όταν ο θάνατος συνάντησε έξι Αγγλίδες συγγραφείς

Ο θάνατος είναι η φυσική κατάληξη μιας ανθρώπινης ζωής. Ο θάνατος έχει προσφέρει πολλά στην λογοτεχνία-είναι, βλέπεις, που η θλίψη ευνοεί την δημιουργία- και η λογοτεχνία στον θάνατο δωρίζοντάς του συνεχώς όλους τους λογοτέχνες που διακρίθηκαν(ή και όχι) στον χώρο. Παρακάτω θα γνωρίσουμε έξι από τις πιο γνωστές συγγραφείς του πλανήτη και θα μάθουμε με ποιον τρόπο πέθαναν-και πιστέψτε με, δεν είναι τόσο βαρετό όσο ακούγεται!

Αποτέλεσμα εικόνας για jane austenΗ Τζέην Ώστεν πέθανε στις 18 Ιουνίου του 1817. Ο θάνατός της ίσως να οφείλεται στην νόσο του Άντισον ή σε λέμφωμα Χότζκιν, όμως μιας και αυτές οι διαγνώσεις είναι αναδρομικές δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τον λόγο που η αγγλίδα συγγραφέας έφυγε τόσο νωρίς από την ζωή. Κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον ήρθε πρόσφατα στο φως με μια δημοσίευση της Βρετανικής Βιβλιοθήκης η οποία προτείνει πως ο θάνατος της Ώστεν δεν προήλθε ούτε από λέμφωμα ούτε από την νόσο του Άντισον αλλά από δηλητηρίαση. Το 1999 μια απόγονος της Ώστεν, η Joan Austen-Leigh δώρησε στην Βρετανική Βιβλιοθήκη ένα γραφείο που ανήκε στην συγγραφέα. Μέσα βρέθηκαν τρία διαφορετικά γυαλιά. Εξετάζοντάς τα οι μελετητές της βιβλιοθήκης ανακάλυψαν πως οι φακοί ήταν διαφορετικών βαθμών, κάτι που υποδηλώνει επιδείνωση της υγείας των ματιών. Αυτό, σε συνδυασμό με τα παράπονα της ίδιας της Ώστεν σε κάποιο γράμμα της ότι το δέρμα της είχε πολύ περίεργο χρώμα θα μπορούσε να υποδηλώνει δηλητηρίαση από αρσενικό. Το συμπέρασμα αυτό έχει βγει διότι το αρσενικό χρησιμοποιούνταν ιδιαίτερα κατά τον 19ο αιώνα σε φάρμακα και μπορούσες ακόμη να το συναντήσεις σε μπύρα, γλυκά(καθώς το μπέρδευαν με ζάχαρη-δες την περίπτωση του “Humbug Billy”που σκότωσε 25 ανθρώπους και δηλητηρίασε άλλους 100) σε κεριά, ακόμη και στις πράσινες ταπετσαρίες των σπιτιών. Η συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Lindsay Ashford, μια από τις πρώτες υποστηρίκτριες της δηλητηρίασης από αρσενικό και ειδική στα δηλητήρια, δήλωσε στην εφημερίδα Guardian πώς “Πιστεύω πως είναι πολύ πιθανό η Ώστεν να πέθανε από δηλητηρίαση. Αν κοιτάξεις την λίστα με τα συμπτώματά της και τα συγκρίνεις με τα συμπτώματα δηλητηρίασης από αρσενικό θα βρεις εξαιρετικά μεγάλη ομοιότητα”. Γενικά, η δηλητηρίαση από αρσενικό δεν ήταν σπάνια αυτήν την εποχή. Έτσι, είτε από δηλητηρίαση, είτε από λέμφωμα, είτε από την νόσο του Άντισον, η συγγραφέας του Περηφάνια και Προκατάληψη, του Λογική κι ευαισθησία και του Έμμα πέθανε σε ηλικία 41 ετών. Τα τελευταία της λόγια απευθύνονταν στην αγαπημένη της αδερφή, Κασσάνδρα και ήταν: “Θέλω μόνο να πεθάνω“.

Αποτέλεσμα εικόνας για bronte sistersΌποιος ασχοληθεί με την αγγλική λογοτεχνία, εκτός από την Τζέην Ώστεν θα ξεχωρίσει και τις αδελφές Μπροντέ. Όσο αναφορά τον θάνατο, οι αδελεφές Μπροντέ έχουν όλες μια ενδιαφέρουσα ιστορία καθώς και μια ιδιαίτερη σύνδεση.
Ζώντας σε μια επικίνδυνη εποχή για την υγεία ο θάνατος είχε χτυπήσει από πολύ νωρίς την πόρτα της οικογένειας Μπροντέ. Μετά τη μητέρα των παιδιών που πέθανε από καρκίνο, σειρά είχαν δύο από τα παιδιά της οικογένειας, η Μαρία και η Ελίζαμπεθ που πέθαναν σε μικρή ηλικία. Έτσι οι αδελφές Μπροντέ έμειναν μόνες με τον πατέρα και τον αδελφό τους. Από εκεί και πέρα τα τέσσερα αδέρφια καταπιάστηκαν με την λογοτεχνία του φανταστικού, ενώ στη συνέχεια οι αδελφές Μπροντέ άρχισαν να γράφουν ποιήματα και μυθιστορήματα. Από αυτήν την οικογένεια μας έρχονται δύο πολύ γνωστά έργα, το Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλυ Μπροντέ και το Τζέην Έυρ της Σάρλοτ Μπροντέ.
Η Έμιλυ γράφει τα Ανεμοδαρμένα Ύψη στο διάστημα μεταξύ 1845 και 1846 και το εκδίδει το 1847 με το ψευδώνυμο Έλλις Μπέλ. Ο θάνατος την βρήκε την επόμενη χρονιά από φυματίωση. Τον Οκτώβριο του 1848 ο αδελφός της είχε πεθάνει ξαφνικά και την ημέρα της κηδείας του, εξ αιτίας της εξασθενημένης υγείας της από την κακή υγιεινή στο σπίτι, καθώς και της μόλυνσης του νερού που έπιναν από τις απορροές του νεκροταφείου της εκκλησίας, η Έμιλυ αρρώστησε. Η αρρώστια εξελίχθηκε σε φλεγμονή των πνευμόνων και τελικά μετατράπηκε σε φυματίωση. Η Έμιλυ αρνήθηκε κατηγορηματικά να την δει γιατρός ή να της χορηγηθεί κάποιο φάρμακο. Πέρασαν έτσι δύο μήνες και η Έμιλυ χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Στις 19 Δεκεμβρίου του 1848 μπορούσε να μιλήσει μόνο ψιθυριστά και τα τελευταία της λόγια που τα απηύθυνε στην αδερφή της, Σάρλοτ, ήταν: “Αν φωνάξεις τον γιατρό, μπορώ να τον δω τώρα”. Ήταν όμως πολύ αργά. Πέθανε στις 2 το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Ολόκληρη η οικογένεια βυθίστηκε στο πένθος όμως αυτή που πενθούσε περισσότερο ήταν η αδελφή της, η Άνν. Η σωματική της υγεία επηρεάστηκε από την ψυχική και τα Χριστούγεννα η Άνν εκδήλωσε γρίπη όπου σύντομα, με βάση τα συμπτώματα, διαγνώστηκε ως φυματίωση. Αν και η Άνν δεν αρνήθηκε να πάρει τα φάρμακά της, όπως η Έμιλυ, ο γιατρός έδωσε λίγες ελπίδες για ανάρρωση. Οι μήνες πέρασαν, ήρθε ο Μάιος και η Άνν ένιωθε καλύτερα. Έτσι, ζήτησε από την αδερφή της να την συνοδεύσει στο παραθαλάσσιο Σκάρμπορο -λέγοντας πως ο θαλασσινός αέρας θα της κάνει καλό- και με την άδεια του γιατρού ξεκίνησαν. Στις 25 Μαΐου έφτασαν στο Σκάρμπορο, έκαναν τα ψώνια τους-η Άνν σε αναπηρική καρέκλα-όμως η δύναμή της φαίνονταν να εξασθενεί. Έτσι, στις 27 Μαΐου ζήτησε από την Σάρλοτ να γυρίσουν στο σπίτι για να πεθάνει ήσυχη ενώ την επόμενη μέρα ο γιατρός επιβεβαίωσε πως ο θάνατος πλησίαζε. Η Άνν δέχτηκε τα νέα με μεγάλη ψυχραιμία και παρηγόρησε την αδελφή της λέγοντας της “να κάνει κουράγιο”. Πέθανε στις 28 Μαΐου 1849 σε ηλικία 29 ετών και τάφηκε στο Σκαρμπορο, μακρυά από τον οικογενειακό τάφο, έχοντας αφήσει πίσω της πολλά ποιήματα και δύο μυθιστορήματα, το Άγκνες Γκρέι και το Η μισθώτρια του Γουάιλντφελ Χωλ.
Αποτέλεσμα εικόνας για bronte's houseΤώρα η Σάρλοτ είχε μείνει μόνη με τον πατέρα της και παρά τα διαδοχικά πλήγματα, συνέχισε να γράφει ακάθεκτη. Η Τζέην Έυρ είχε ήδη δημοσιευθεί (1847) και είχε λάβει ανάμεικτες κριτικές. Λίγο πριν την δημοσίευση του τρίτου μυθιστορήματός της, Βιλέτ, είχε λάβει μια πρόταση γάμου από τον αιδεσιμότατο και βοηθό του πατέρα της Άρθουρ Μπελ Νίκολς την οποία αρχικά είχε απορρίψει. Όμως, το 1854, ένα χρόνο μετά την δημοσίευση της Βιλέτ αποδέχτηκε τελικά την πρότασή του. Ο γάμος της θεωρήθηκε πετυχημένος και σύντομα η Σάρλοτ έμεινε έγκυος. Η υγεία της όμως άρχισε να εξασθενεί ραγδαία και πέθανε, μαζί με το αγέννητο παιδί της, στις 31 Μαρτίου του 1855. Στο πιστοποιητικό του θανάτου της, ως αιτία θανάτου αναφέρεται η φυματίωση, όμως πολλοί υποστηρίζουν πως μπορεί να πέθανε από αφυδάτωση και υποσιτισμό εξ αιτίας σοβαρής παλινδρόμησης που προκλήθηκε, πιθανότατα, από την εγκυμοσύνη. Μια άλλη θεωρία, και ίσως πιο πιθανή, είναι ότι πέθανε από τύφο. Λίγες εβδομάδες πριν, μια ηλικιωμένη υπηρέτρια της οικογένειας, η Tabitha Ackroyd, είχε πεθάνει από τύφο, οπότε είναι πολύ πιθανόν η Σάρλοτ να κόλλησε από την υπηρέτρια και έτσι να πέθανε. Τα τελευταία της λόγια απευθύνονταν στον άντρα της που προσευχόταν για αυτήν και ήταν: “Δεν πρόκειται να πεθάνω, έτσι; Ο Θεός δεν θα μας χωρίσει… Ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι“. Όποιος διαβάσει τα έργα των αδελφών Μπροντέ θα διακρίνει μέσα τους μια μελαγχολία. Η ταλαιπωρημένη ζωή τους επιβεβαιώνει και, στο τέλος δικαιολογεί αυτήν τους την τάση η οποία έκανε αισθητή την παρουσία της ακόμη και στον θάνατό τους που μόνο συμβατικός δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Σχετική εικόναΜε την Βιρτζίνια Γούλφ γνωριστήκαμε μέσω της κυρίας Ντάλογουει. Ομολογώ ότι δεν ήταν και πολύ καλή γνωριμία… Παρ’ όλ’ αυτά δεν την καταδικάζω από τώρα… Προερχόμενη από μια καλλιτεχνική και διαταραγμένη ψυχικά-από την πλευρά του πατέρα της-οικογένεια, η Βιρτζίνια Στήβεν θα αρχίσει να γράφει τα πρώτα της έργα στις αρχές του 20ου αιώνα. Στα νεαρά της χρόνια ο κύκλος της αποτελείται από διάφορους διανοούμενους φοιτητές οι οποίοι άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία με την δημιουργία μιας ομάδας που έμεινε γνωστή ως Ομάδα Μπλούμσμπερι: Ελπιδοφόροι νεαροί καλλιτέχνες (ποιητές, ζωγράφοι, συγγραφείς, φιλόσοφοι) θα θελήσουν να φέρουν φρέσκο αέρα στις τέχνες στην Μεγάλη Βρετανία-ουσιαστικά πρόκειται για τους εκπροσώπους του μοντερνισμού στην Αγγλία. Η Βιρτζίνια από μικρή ηλικία υπέφερε από αδύναμο πνεύμα. Είχε πρόβλημα ανορεξίας, πάθαινε πολύ σοβαρούς νευρικούς κλονισμούς ή είχε βαριές ημικρανίες. Σε μικρή ηλικία μάλιστα, προσπάθησε να αυτοκτονήσει πηδώντας από το παράθυρο μετά τον θάνατο της αδερφής της από περιτονίτιδα το 1897 και του πατέρα της από καρκίνο του στομάχου το 1904. Στις 10 Αυγούστου 1912 παντρεύεται τον Λέοναρντ Γουλφ-από τον οποίο υιοθέτησε και το όνομα με το οποίο έγινε γνωστή- τον οποίο είχε γνωρίσει στην Ομάδα Μπλούμσμπερι. Πριν ακόμη παντρευτούν η Βιρτζίνια είχε εξομολογηθεί στον μέλλοντα σύζυγό της την ανικανότητά της να ανταποκριθεί στο σεξουαλικό του πάθος καθώς και την κατάσταση της υγείας της, εκείνος, ωστόσο, ήταν σίγουρος πως θέλει να την παντρευτεί-πράγμα που απέδειξε πολλάκις όταν την φρόντιζε κατά την διάρκεια των βίαιων νευρικών κλονισμών της. Τα χρόνια θα κυλήσουν με τον Λέοναρντ στο πλευρό της και το 1922 θα κάνει μια καθοριστική για την ζωή της γνωριμία. Θα γνωρίσει σε ένα φιλικό δείπνο την κόρη του βαρώνου Λάιονελ Σάκβιλ Γουέστ, Βίτα Σάκβιλ Γουέστ με την οποία, εκτός από τα λογοτεχνικά τους ενδιαφέροντα, θα μοιραστούν και μια παθιασμένη ερωτική σχέση. Τα χρόνια της σχέσης τους θεωρούνται τα πιο παραγωγικά για την Γουλφ. Η σχέση τους κράτησε μέχρι το 1928 όταν άλλοι έρωτες τράβηξαν την Βίτα μακριά από την Βιρτζίνια. Ύστερα από την περίοδο του πόνου για τον χωρισμό η σχέση τους θα μετατραπει σε ουσιαστική φιλία που θα κρατήσει μέχρι το τέλος της ζωής της Γουλφ. Ακολούθησαν κι άλλα χρόνια στην διάρκεια των οποίων η Γούλφ γράφει το “Φλας” και “Τα χρόνια” και φτάνουν τα ταραγμένα χρόνια του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου που την βρίσκουν σε πολύ άσχημη διάθεση. Η πιθανότητα οι Γερμανοί να καταλάβουν την Αγγλία και το τι θα σήμαινε αυτό όχι μόνο για τη χώρα αλλά και για τη ζωή του Εβραίου Λέοναρντ, κάνουν τη Γουλφ να ζει σε μια διαρκή ανησυχία και αγωνία. Μετά την καταστροφή του σπιτιού της από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς, εκείνη και ο άντρας της μετακομίζουν στο Μονκ Χάουζ. Τον χειμώνα του 1941 θα ολοκληρώσει το τελευταίο της μυθιστόρημα, το “Ανάμεσα στις πράξεις” και θα περάσει την τρίτη και μοιραία νευρική κατάρρευση της ζωής της. Η κατάθλιψη, η ανορεξία και οι παραισθήσεις θα επιστρέψουν δυνατότερες από κάθε άλλη φορά. Έτσι, στις 28 Μαρτίου 1941 η Γούλφ εγκαταλείπει το σπίτι της προς άγνωστη κατεύθυνση αφήνοντας πίσω της δύο σημειώματα, ένα για τον άντρα της και ένα για την αδελφή της στα οποία έγραφε ότι είχε σκοπό να αυτοκτονήσει. Αγνοούνταν για 3 εβδομάδες, μέχρι να βρεθεί πρώτα το καπέλο της και το μπαστούνι της σε μια όχθη του ποταμού Ουζ και αργότερα τρία μικρά παιδιά να ανακαλύψουν το πτώμα της στις 19 Απριλίου του 1941. Το πτώμα της αποτεφρώνεται την επόμενη μέρα και τα υπολείμματα θάβονται στο σπίτι στο Μονκς, κάτω από μια φτελιά.
Το σημείωμα προς τον σύζυγό της:
“Αισθάνομαι σίγουρα πως τρελαίνομαι πάλι. Αισθάνομαι ότι δε μπορούμε να ξαναπεράσουμε άλλον ένα από αυτούς τους φοβερούς χρόνους. Και δεν θα συνέλθω ξανά τούτη τη φορά. Αρχίζω ν’ ακούω φωνές και δε μπορώ να συγκεντρωθώ. Έτσι κάνω κείνο που μου φαίνεται καλύτερο για όλους μας. Μου ‘χεις δώσει τη μέγιστη δυνατή ευτυχία. Ήσουν με κάθε τρόπο όλ’ αυτά που κανείς δε θα μπορούσε να ‘ναι. Δε γνωρίζω δυο ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι ευτυχέστεροι, μέχρι που με χτύπησε τούτη η φοβερή αρρώστια. Δεν μπορώ να την παλεψω άλλο. Ξέρω ότι χαλώ τη ζωή σου, που χωρίς εμένα δεν θα μπορούσες να κάνεις. Και το ξέρεις πως το ξέρω. Βλέπεις δεν μπορώ μήτε να γράψω… ακόμη κι αυτό. Δε μπορώ να διαβάσω. Θέλω να πω πως οφείλω όλη την ευτυχία της ζωής μου σε σένα. Ήσουν ολότελα υπομονετικός μαζί μου και καλός σ’ απίστευτο βαθμό. Θέλω να σ’ το πω αυτό -ο καθένας το ξέρει. Αν κάποιος θα μπορούσε να μ’ είχε σώσει, αυτός θα ‘σουν εσύ. Όλα έχουνε χαθεί για μένα μα βεβαιώνω για την καλοσύνη σου. Δεν μπορώ να συνεχίσω να χαλώ τη ζωή σου άλλο. Δεν σκέφτομαι ότι δυο άνθρωποι θα μπορούσαν να ‘ναι ευτυχέστεροι απ’ όσο ήμασταν εμείς.”
Έτσι η Βιρτζίνια Γούλφ έφυγε από την ζωή χτυπημένη από ψυχικά νοσήματα που την οδήγησαν μέχρι την αυτοκτονία.

Αποτέλεσμα εικόνας για agatha christieΗ Αγκάθα Κρίστι ίσως είναι η μόνη εδώ μέσα που διάλεξε έναν low-profile θάνατο… Πέθανε από φυσικά αίτια στις 12 Ιανουαρίου 1976 σε ηλικία 85 ετών. Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1890 στο Ντέβον της Αγγλίας και προέρχονταν από μια αρκετά εύπορη οικογένεια. Τα πρώτα της έργα δεν έλαβαν και πολύ ευνοϊκές κριτικές όμως αυτό άλλαξε με το Κουκουβάγια σε καπνοδόχο που δημοσιεύθηκε το 1920 και πρωταγωνιστεί ο Ηρακλής Πουαρώ. Μάλιστα! Η Αγκάθα Κρίστι είναι η “μητέρα” του πασίγνωστου χαρακτήρα αστυνομικών μυθιστορημάτων, Ηρακλή Πουαρώ. Η Αγκάθα Κρίστι παντρεύτηκε δύο φορές: ο πρώτος της γάμος με τον Archibald Christie, έναν στρατιωτικό, ήταν αποτυχημένος καθώς χώρισαν το 1928, μετά από 14 χρόνια γάμου. Ο δεύτερος γάμος ήταν με έναν νεαρό αρχαιολόγο, τον Max Mallowan, τον οποίο περνούσε 14 χρόνια. Τον γνώρισε στο ταξίδι της προς την Βαγδάτη με το περίφημο Όριαν Εξπρές και έμεινε μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής της. Το 1956, η “βασίλισσα των αστυνομικών μυθιστορημάτων” τιμήθηκε με τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής αυτοκρατορίας! Μερικά από τα πιο γνωστά έργα της είναι “Δέκα μικρόι νέγροι” “Έγκλημα στο Όριαν Εξπρες” “Η ποντικοπαγίδα” κ.α.

Advertisements

3 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s