Σειρές βιβλίων: Η χαρά του να περιμένεις το επόμενο

Stand-alones ή σειρές βιβλίων, και τα δύο έχουν τη χάρη τους. Ένα βιβλίο μόνο του είναι μια αυτόνομη, ανεξάρτητη ιστορία με αρχή μέση και τέλος. Δεν χρειάζεται να ψάχνεις προηγούμενα, δεν χρειάζεται να περιμένεις συνέχεια. Στη σειρά πάλι, έχεις την ευκαιρία να ξαναεπισκεφτείς ένα μέρος που σου άρεσε και να ξανασυναντηθείς με τους χαρακτήρες που αγάπησες.
Σε αυτό εδώ το άρθρο λοιπόν θα μιλήσουμε για τις σειρές βιβλίων και συγκεκριμένα για την, αναγκαία πολλές φορές, αναμονή που απαιτείται μέχρι να εκδοθεί το επόμενο βιβλίο της αγαπημένης μας σειράς. Και η οποία αναμονή ίσως και να μην είναι τόσο κακή όσο αρχικά φαίνεται.

Κάθε φορά που αποφασίζω ότι θέλω να ξεκινήσω μια σειρά βιβλίων έρχομαι αντιμέτωπη με το εξής δίλημμα: να την ξεκινήσω τώρα ή να περιμένω να εκδοθούν όλα τα βιβλία και μετά;

Τα πλεονεκτήματα της δεύτερης επιλογής είναι ξεκάθαρα νομίζω: πρώτον σιγουρεύεσαι ότι η σειρά θα εκδοθεί μέχρι τέλους και δεν θα μείνει μισή γιατί ο συγγραφέας βαριέται ή δεν έχει άλλη έμπνευση (το οποίο πρόσφατα ανακάλυψα ότι έχει και όνομα και λέγεται George R. R. Martin Syndrome ή εν συντομία GRRMS) ή γιατί ο εκδότης αποφάσισε ότι δεν έχει κέρδος από αυτήν. Και δεύτερον έτσι θα έχεις την επιλογή να τα διαβάσεις το ένα πίσω από το άλλο χωρίς να χρειάζεται να περιμένεις ή να θυμάσαι τι, ποιος, πού και γιατί σε κάποιο βιβλίο που διάβασες τουλάχιστον ένα χρόνο πριν!

Και η πρώτη επιλογή;
Ξεκινάς λοιπόν τη σειρά με το που εκδίδεται το πρώτο βιβλίο.
Την ξεκινάς τώρα που το θέλεις, τώρα που το ανακάλυψες το βιβλίο και σκέφτηκες ότι ναι, ίσως να είναι καλό, και όχι σε πέντε-έξι χρόνια που θα ολοκληρωθεί η σειρά!
Και σου άρεσε. Σου άρεσε πολύ!
Και θες επειγόντως το επόμενο.
Αλλά θα πρέπει να περιμένεις.

Καμιά φορά αυτή η αναμονή φαίνεται εκνευριστική. Σου άρεσε τόσο πολύ που θες να μάθεις τι γίνεται παρακάτω αμέσως! Και ειδικά σε περιπτώσεις που συγγραφέας αποφάσισε να κλείσει με ένα ωραιότατο cliffhanger, εκείνη η στιγμή που φτάνεις στην τελευταία σελίδα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχει άλλο, αυτή η αναμονή σου φαίνεται αβάσταχτη. Αλλά αυτό θα κρατήσει για μια στιγμή. Άντε δύο. Ίσως τρεις, πέντε, δέκα. Ίσως όλη τη μέρα, άντε και την επόμενη. Αλλά μετά θα περάσει. Και τι θα κάνεις όλο αυτό το διάστημα που θα περιμένεις;
Αν είχες το επόμενο απλά θα το άρπαζες και θα συνέχιζες.
Δεν θα στεκόσουν να σκεφτείς.
Τώρα όμως θα σταθείς. Θα αναρωτηθείς τι θα συμβεί μετά, ποιος τελικά έζησε, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα με τα νέα δεδομένα εξαιτίας αυτής της ανατροπής που υπήρχε στην τελευταία σελίδα! Θα κάτσεις ίσως να φτιάξεις τις δικές σου θεωρίες για το τι συνέβει και τι θα συμβεί. Θα μπεις στο internet να ψάξεις τι είπαν οι άλλοι, να διαβάσεις τις απόψεις τους και να πεις τη δική σου. Να μοιραστείς τη χαρά σου και την αγάπη σου για το βιβλίο, να ανυπομονείτε πολλοί μαζί και όχι μόνος σου! Και δεν λένε ότι όταν η χαρά μοιράζεται γίνεται διπλή;
Κι έτσι ο καιρός θα περάσει……
Και ξαφνικά θα συνειδητοποιήσεις ότι σε ένα μήνα βγαίνει το επόμενο! Όλον αυτόν τον καιρό η αγάπη σου και η πίστη σου στη σειρά δοκιμάστηκε. Αλλά τώρα έχει φτάσει σχεδόν η ώρα! Πόσο ωραία είναι αυτή η στιγμή της συνειδητοποίησης; Αυτή η στιγμή που ο ενθουσιασμός σου αναζωπυρώνεται και η χαρά της προσμονής μεγαλώνει με κάθε μέρα που περνά. Και μετράς αντίστροφα τις μέρες, μέχρι τη μέρα της κυκλοφορίας, μέχρι τη μέρα που θα το πάρεις στα χέρια σου!
443d24952d427378bcb2e986c97d2816Πόσο ωραίο είναι που επιτέλους η αναμονή τελείωσε! Σιγά σιγά μπαίνεις ξανά σε mood, προετοιμάζεις τον εαυτό σου για να ξαναμπεί στον κόσμο που τόσο είχες αγαπήσει. Ξαναθυμάσαι τους χαρακτήρες και τα γεγονότα και ίσως μάλιστα να κάτσεις να το ξαναδιαβάσεις για να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες.
Και η μέρα πλησιάζει…..
Και η μέρα έφτασε…..
Και τι χαρά είναι αυτή όταν επιτέλους το βιβλίο είναι πλέον δικό σου! Απερίγραπτη! Η αναμονή τελείωσε!

Έχω προσέξει από τον εαυτό μου ότι όταν υπάρχει αυτή η αναμονή στη μέση, αυτό το “περίμενε” που σε βάζει σε σκέψεις και αναζητήσεις τα αγαπάω λιγάκι περισσότερο τα βιβλία. Ενώ όταν τα διαβάζω το ένα πίσω από το άλλο, νιώθω σαν να μην τους δίνω την απαραίτητη προσοχή που τους χρειάζεται, σαν να τα ξεπετάω λίγο. Έχω λατρέψει σειρές εξαιτίας αυτής της αναμονής. Έχω συνειδητοποίησει πόσο πολύ αγαπάω μια σειρά εξαιτίας αυτής της αναμονής. Και ναι, μπορεί καμιά φορά να επιλέγω να διαβάσω τα βιβλία το ένα πίσω από το άλλο, αλλά πιστεύω ότι αυτή η αναμονή είναι καμιά φορά απαραίτητη και είναι ικανή να κάνει μια σειρά ξεχωριστή.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s