Τα αγαπημένα μας βιβλία για το 2018

Το 2018 έφτασε στο τέλος του. Μία ενδιαφέρουσα χρονιά στις νέες κυκλοφορίες βιβλίων, όπως και σε πολιτιστικά δρώμενα, καθώς η Αθήνα είχε επιλεχθεί ως πολιτιστική πρωτεύουσα βιβλίου 2018. Εδώ στο  LoveΑrt’s Corner και αυτή την χρονιά, διαβάσαμε πολλά και διαφορετικά είδη βιβλίων, επιλέξαμε τα αγαπημένα βιβλία της χρονιάς και σας τα παρουσιάζουμε!

Νικολέτα Παπαδάκη

Wilkie Collins «Φεγγαρόπετρα»

Το βιβλίο του Wilkie Collins «Φεγγαρόπετρα», το οποίο το διάβασα αρχές του 2018, είναι το πρώτο βιβλίο του Collins που διάβασα ποτέ μου. Ε λοιπόν, μου άρεσε τόσο πολύ, που στη συνέχεια διάβασα «Το θαμμένο μυστικό», «Η γυναίκα με τα άσπρα» και πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου το «Αρμαντέιλ», αδιάβαστο ακόμη. Ο Collins έχει γίνει μια μεγάλη μου αδυναμία.
Στην «Φεγγαρόπετρα», όπως και στα άλλα του βιβλία το μυστήριο διαλευκάνθηκε από τα πρώτα κεφάλαια, αλλά ο συγγραφέας είναι τόσο αριστοτέχνης στην αφήγηση και διασκεδαστικός που η εύκολη διαλεύκανση δεν απασχολεί τον αναγνώστη.
Το ενδιαφέρον στην Φεγγαρόπετρα είναι ότι με την έναρξη του βιβλίου, εμείς οι αναγνώστες γινόμαστε γνώστες του ότι στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο, το έγκλημα έχει γίνει και ήδη έχει εξιχνιαστεί. Η ανάγνωση που θα ακολουθήσει είναι οι διηγήσεις των προσώπων που έγιναν μάρτυρες της πολύπλοκης αυτής ιστορίας, τις οποίες έγραψαν έπειτα από την διαλεύκανση του μυστηρίου την οποία ακολουθούμε βήμα βήμα μέσα απο τις διηγήσεις τους.
Ένα έχω να πω, απολαυστική ιστορία, από απολαυστικούς χαρακτήρες. Το παιχνίδι ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη, είχε κερδηθεί ήδη από την πρώτη διήγηση, αυτή του καμαριέρη Μπέτερεζ, αυτού του υπέροχου παππού, με την εμμονή στο μυθιστόρημα «Ροβινσώνας Κρούσος». Και σε αυτή, και στην επόμενη διήγηση, αυτή της εξαδέλφης μις Κλακ –καταπληκτική θρησκόληπτη, εμμονική φιγούρα γεροντοκόρης της εποχής εκείνης- ο Κόλλινς δίνει ρεσιτάλ αφηγηματικού μπρίου!
Υπέροχο βιβλίο!

«Η σκοτεινή καρδιά του δάσους» της Naomi Novik

Το πιο αγαπημένο μου βιβλίο για την φετινή χρονιά είναι αναμφίβολα το «Η σκοτεινή καρδιά του δάσους» της Naomi Novik. Μου άρεσε τόσο που την στιγμή που το τελείωσα σκεφτόμουν να το ξεκινήσω και πάλι από την αρχή.
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τα σκοτεινά λαϊκά παραμύθια, τους θρύλους και τις παραδόσεις της ανατολικής Ευρώπης. Το κριτήριο όμως που κάνει αυτό το έργο επιτυχημένο, ως αναφορά τη σχέση του με το παραδοσιακό παραμύθι, είναι η ατμόσφαιρα. Αυτή η ατμόσφαιρα που συνδυάζεται με τις κινηματογραφικές περιγραφές, ιδιαίτερα όταν η δράση του εκτυλίσσεται μέσα στο μαγεμένο δάσος. Λύκοι, ανατριχιαστικά τέρατα, ξωτικά και άνθρωποι καθηλωμένοι στις ρίζες των δέντρων… Ανάμεσα τους ένας στρατός ξεκινάει την πορεία του, πατώντας ξερά φύλλα, σε ένα αθόρυβο ακίνητο περιβάλλον οπού μόνο τα χλιμιντρίσματα των αλόγων και οι ανάσες σπάνε την σιωπή. Εκπληκτική ατμόσφαιρα…
Ένα βιβλίο που με εξέπληξε όσο λίγα στην αναγνωστική μου πορεία. Έχει όσα αναζητώ. Περιπέτεια, ίντριγκες και αστάθεια στην πλοκή. Η αστάθεια της, αφορά την ταχύτητα, ξεκινάει αργά και στην πορεία κινείται ολοένα και πιο γρήγορα. Το «Η σκοτεινή καρδιά του δάσους» είναι ένα έργο γεμάτο μαγεία, περιπέτεια, παραμυθένια ατμόσφαιρα, ίντριγκες, πολιτικά παιχνίδια και ελάχιστο ρομάντζο.

Κυριακή Ζέρβα

«Σκοτώνοντας το Παιδί των Καταρρακτών» του Σταύρου Μαμούτου

Εντός του 2018 διάβασα ορισμένα πολύ καλά βιβλία αλλά ίσως το πιο αγαπημένο μου (και όχι μόνο για φέτος) να είναι το Σκοτώνοντας το Παιδί των Καταρρακτών του Σταύρου Μαμούτου. Καταπληκτικό βιβλίο και από μέσα και από έξω! Πανέμορφο εξώφυλλο, υπέροχη πλοκή. Δηλώνω κατενθουσιασμένη και καταγοητευμένη από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα! Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω πόσο! Ο κόσμος του μοναδικός και μυστηριώδης. Μου άρεσε πολύ καθώς και η όλη μυθολογία γύρω από αυτόν, οι άνθρωποι, οι διάφορες φυλές, οι κοινωνίες του, οι πολιτικές καταστάσεις, οι θρησκείες. Πολύ καλοστημένο! Οι χαρακτήρες δε, ήταν όλοι ένας προς έναν! Απίστευτη χημεία μεταξύ τους οι πρωταγωνιστές και πραγματικά χαιρόσουν να διαβάζεις γι’αυτούς. Πολύ ωραία γραφή, απίστευτη ροή, αφήγηση με ρυθμό και τρομερές ατάκες! Αφού υπήρχαν φορές που χαζογέλαγα μόνη μου! Αλλά το κυριότερο είναι ότι διασκέδαζες διαβάζοντας το και το απολάμβανες!! Ένα βιβλίο φαντασίας που δεν του έλειπε τίποτα και ανυπομονώ φυσικά για το επόμενο! Διαβάστε το!!!

«Οι Γιοι της Στάχτης» του Ελευθέριου Κεραμίδα

Δεύτερο αγαπημένο για φέτος είναι πάλι φαντασίας και είναι όλη η σειρά των Γιων της Στάχτης του Ελευθέριου Κεραμίδα (και να φανταστεί κανείς ότι μέχρι πρότινος δεν διάβαζα τίποτα από Έλληνες συγγραφείς). Συγγνώμη μα δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο ένα. Πρόκειται για τριλογία επικής φαντασίας που την διάβασα όλη φέτος για πρώτη φορά και φυσικά δηλώνω φαν! Διαδραματίζεται σε έναν πολύ ωραίο κόσμο γεμάτο ίντριγκες, δολοπλοκίες, στρατηγική, πολιτικά παιχνίδια εξουσίας, πισώπλατα μαχαιρώματα, βάρβαρους, ευγενείς, σφετεριστές, τυχοδιώκτες, φανταστικά πλάσματα, υπερφυσικές δυνάμεις και μυστηριώδεις οντότητες. Αγωνία, ανατροπές, κίνδυνος, μάχες και θάνατος. Το πρώτο βιβλίο είναι κάπως πιο εισαγωγικό, γνωρίζουμε τον κόσμο και τους πρωταγωνιστές. Στο δεύτερο, σαφώς καλύτερο, έχουμε μπει για τα καλά στην ιστορία και εμβαθύνουμε στους χαρακτήρες, στις σχέσεις τους, στην πλοκή. Ενώ στο τρίτο έχουμε έναν άξιο επίλογο της τριλογίας με το κλείσιμο κάποιων ιστοριών αλλά και το άνοιγμα νέων μετώπων, ίσως μια υπόσχεση για συνέχεια (ή τουλάχιστον θα ήθελα!). Πυκνή γραφή, επιβλητική ατμόσφαιρα, καλοστημένος κόσμος, μια από τις καλύτερες σειρές επικής φαντασίας που έχω διαβάσει!

Μαρία Αλεξοπούλου

«Οργή και Ομίχλη» της  Sarah J.Maas

7d01f7b2-4a6f-4ef7-a2b2-dffa7bb88d19

Απ’ όταν ξεκίνησε η χρονιά ανυπομονούσα για ένα και μόνο ανάγνωσμα, την ‘’Οργή και Ομίχλη’’ της πολυγραφότατης Sarah J.Maas. To δεύτερο βιβλίο της σειράς είναι ακόμη πιο μαγικό και σαγηνευτικό από το πρώτο (κι όμως είναι δυνατόν!). Η συγγραφέας εμβαθύνει στους χαρακτήρες και ξεπερνάει τον εαυτό της με τις γλαφυρές περιγραφές (ειδικά στην Αυλή της Νύχτας). Είναι διαφορετικά να σε τυλίγει το βελούδινο πέπλο της νύχτας, να υποχωρεί η παγερή οργή μαζί με τα σύννεφα της ομίχλης για να ξεπροβάλλει ένα φωτεινό και καθάριο όραμα.

 

«Ζωγράφιζα αστέρια και τη σελήνη, σύννεφα και έναν απέραντο σκοτεινό ουρανό….Αναρωτιέμαι μήπως, ακόμη και μέσα στην απόγνωση και την απελπισία μου, δεν ήμουν ποτέ πραγματικά μόνη».

Κάποιοι χαρακτήρες αναπτύσσονται καλύτερα ξεδιπλώνοντας κάθε πτυχή του εαυτού τους, άλλοι καίγονται λογοτεχνικά. Προς το τέλος γίνονται τρελές αποκαλύψεις που αφενός σε αφήνουν speechless, αφετέρου σε κάνουν να εκτιμάς το συγγραφικό ταλέντο της. Μέχρι να κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο στα ελληνικά θα συνεχίζω να πίνω στην υγεία των άστρων που ακούν και των ευχών που βρίσκουν ανταπόκριση.

«Kόκκινη Ανατολή» του Pierce Brown

Μακράν το καλύτερο δυστοπικό μυθιστόρημα που καταπιάστηκα τη φ978-960-566-972-0_1ετινή χρονιά. Η συγκεκριμένη σειρά βιβλίων βρισκόταν για αρκετό διάστημα στον πύργο των αδιάβαστων. Η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από τον Ντάροου που φέρει την ταυτότητα του Κόκκινου, του κατώτερου μέλους στην κωδικοποιημένη κατά χρώματα κοινωνία του μέλλοντος. Το βιβλίο χωρίζεται ευδιάκριτα σε τέσσερα μέρη όπου το καθένα έχει τη δική του μαγεία. Λάτρεψα το πρώτο μέρος γιατί πραγματικά εγκλωβίστηκα στον κόσμο που έπλασε ο Pierce Brown αλλά και το τέταρτο γιατί οι εξελίξεις έτρεχαν στις σελίδες. Ο Ντάροου που σφυρηλατήθηκε στα έγκατα του Άρη ανήκει πλέον στους αγαπημένους μου χαρακτήρες χάρη στην πυγμή του και τη φλογερή προσωπικότητά του. Ανάλογη με το χρώμα του. Πάντα διευκολύνει και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση στην συναισθηματική εμπλοκή.

«Οι υποσχέσεις είναι απλώς αλυσίδες. Και τα δύο φτιαγμένα για να σπάνε».

Ο κόσμος αυτοσπαράσσεται σ’ αυτό το εκπληκτικό δυστοπικό μυθιστόρημα. Οι ομοιότητες με τα ‘’Hunger Games’’ είναι εμφανείς λόγω των δοκιμασιών και της απανθρωπιάς. H Κάτνις είχε σύμμαχο το τόξο της, ο Ντάροου έχει την κυρτολεπίδα για να γδέρνει τις φλέβες της γης και των οχτρών. Ζητωκραυγάστε τον Θεριστή! Η γραφή του Pierce Brown μου θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τον Joe Abercrombie που εκτιμώ βαθύτατα. Η πένα του άλλοτε μετατρέπεται σε σπίθα που βάζει φωτιά στην καρδιά μας, άλλοτε σε σφυρί που ραγίζει τις αλυσίδες του φόβου και της απώλειας.

Κώστας Παπαδάτος

«Η τελευταία νύχτα στο Τρέμορ Μπιτς»Mikel Santiago

Πρόλογος σχετικός  με το 2018 και τα βιβλία, μπλα μπλα μπλα… και ξεκινώ.

Η τελευταία νύχτα στο Τρέμορ Μπίτς είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο. Ο Πήτερ Χάρπερ είναι ένας διάσημος συνθέτης, πρόσφατα χωρισμένος, ο οποίος έχει χάσει την έμπνευσή του. Αντί να πάει στην Αννίτα να πει τον πόνο του, αποφασίζει να εγκατασταθεί σε ένα απομονωμένο παραλιακό μέρος στην Ιρλανδία προκειμένου να βρει ξανά τον εαυτό του.
Μια μέρα (που ήταν νύχτα) ξεσπά μια μεγάλη καταιγίδα. Ο ήρωάς μας για κάποιο λόγο βρισκόταν εκτός της ασφάλειας του σπιτιού του και δέχεται έναν κεραυνό κατακέφαλα. Επειδή «220 Volt ένιωσε στο κορμί να τον χτυπούν», που λέει περίπου και ο Πάριος, ο Χάρπερ αρχίζει να βλέπει κάτι παράξενα όσο και τρομακτικά οράματα, προσπαθώντας να βρει την πηγή της προέλευσής τους και να αναρωτιέται: Είμαι προφητης; Όχι; Είμαι τρελός, δεν είμαι; Θα τρελαθώ; Θα παίξω στην «έκτη αίσθηση» το 2; Η τελευταία ταινία «Ρόδα τσάντα και κοπάνα»  ήταν ένα μεγάλο λάθος;
Ψυχολογικό – μεταφυσικό θρίλερ που τα σπάει.

«Το τέρας της σελήνης» A.E. van Vogt

Καλό δε το λες το συγκεκριμένο. Όμως δείτε σας παρακαλώ παρακάτω και πείτε μου ειλικρινά, αν έπεφτε στα χέρια σας δεν θα το διαβάζατε;
Μέσα στις άκρες η υπόθεση πάει κάπως έτσι:
Ο ήρωας μας o οποίος έχει ένα χέρι, παρατηρεί πως από τον ουρανό πέφτει ένα περίεργο μηχάνημα που μοιάζει με ντόνατ, κοντά στο απομακρυσμένο από την πόλη σπίτι του. Επειδή γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις, αντιλαμβάνεται πως το εύρημα αυτό έχει ένα ισχυρό πεδίο ενέργειας. Επειδή μυρίζεται πως θα κερδίσει χρήματα από το μαραφέτι, το παίρνει κρυφά στην αποθήκη του. Εκεί παρατηρεί πως το κομμένο του άκρο ξαναφυτρώνει εξαιτίας του αντικειμένου, λες και είναι ουρίτσα από λιμοντίρι.
Μην τα πολυλογώ, τον απαγάγουν οι άνθρωποι του προέδρου της Αμερικής.  Ξανά κόβεται το χέρι του. Φυτρώνει για δεύτερη φορά. Τον στέλνουν στο φεγγάρι για πειράματα. Ξεφεύγει. Τον πιάνουν οι άνθρωποι του νεαντερτάλιου Μεγάλου Ατζαμή οι οποίοι απαγάγουν νεαρές Γερμανίδες από τη γη και τις πάνε στη σελήνη με σκοπό την αναπαραγωγή. Τον ρίχνουν σε ένα βαθύ πηγάδι. Στο πηγάδι ζει ένα τεράστιο αιλουροειδές (ναι στο φεγγάρι όλα αυτά) και μουμπλε μουμπλε..
Τι να πω…Μια τρέλα.

 

Advertisements

Νικολέτα Παπαδάκη

Αγαπάω τα βιβλία και την ιστορία, να ασχολούμαι με βιογραφίες ανθρώπων που έζησαν κάποτε και να ξεθάβω τα πιο κρυφά τους μυστικά. Μα πιο πολύ απο όλα έχω πάθος με την λογοτεχνία. Μπορώ να περάσω ατελείωτες ώρες παρέα με ένα καλό βιβλίο σε σημείο που να ξεχάσω να φάω και να κοιμηθώ, και φυσικά μου αρέσει να μιλάω για όλα αυτά. Οπότε... ναι, έχω σκοπό να ζαλίσω πολύ κόσμο... Σχολιάζω βιβλια στο goodreds, εδώ θα βρείτε το προφίλ μου https://www.goodreads.com/user/show/13362307-nikoleta. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενα μου και στην στήλη βιβλίου της ιστοσελίδας MAXMAG.

One comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s