Είδαμε το “Φάντασμα της Όπερας” στο Λονδίνο

Πρόσφατα βρεθήκαμε στο Λονδίνο και επιλέξαμε να δούμε το γνωστό μιούζικαλ “Το Φάντασμα της Όπερας” στο “Her Majesty’s Theatre”.

Το έργο βασίζεται στο βιβλίο του Gaston Leroux, το οποίο προσάρμοσαν σε μιούζικαλ σε μουσική του  Andrew Lloyd Webber και στίχους του Charles Hart. Τα βραβευμένα κουστούμια και σκηνικά σχεδίασε η Maria Björnson.

67244010_394826861149351_6234084436745388032_n

Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο West End του Λονδίνου το 1986 και στο Broadway στη Νέα Υόρκη το 1988. Συντομα βραβεύτηκε με τα βραβεία Olivier και Tony και καθιερώθηκε ως η μακροβιότερη παραστάση στο Broadway, το δεύτερο μακροβιότερο μιούζικαλ στο West End (ακολουθώντας το Les Misérables), καθώς και η τρίτη μακροβιότερη παράσταση στο West End μετά από την Ποντικοπαγίδα της Άγκαθα Κρίστι (The Mousetrap[5][6][7]).

Το “Φάντασμα της Όπερας” αποτελούσε το πιο εμπορικό θέαμα παγκοσμίως έως το 2014, όπου το ξεπέρασε το “The Lion King”. Μέχρι το 2011 την παράσταση την έχουν δει πάνω από 130 εκατομμύρια θεατές σε 154 πόλεις σε 27 χώρες.

Τη δημιουργία του την οφείλει στον Andrew Lloyd Webber, ο οποίος προσπαθούσε από την αρχή της καριέρας του να γράψει μια σημαντική ρομαντική ιστορία. Αρχικά συνάντησε δυσκολίες, αφού παρόλο που είχε την ιδέα σχετικά με το βιβλίο Gaston Leroux και παρακολούθησε δύο ταινίες βασισμένες στο βιβλίο, δεν μπορούσε να βρει αποτελεσματικό τρόπο για να μεταφέρει το έργο στη θεατρική σκηνή. Κάποια στιγμή, ωστόσο, έπεσε στα χέρια του μια άλλη έκδοση του βιβλίου, που ήταν εκτός κυκλοφορίας, και ήταν αυτή που τον βοήθησε να αναπτύξει την ιδέα του. Εδώ να σημειώσουμε ότι αρχικά το μυθιστόρημα του Leroux εκδόθηκε στην ημερήσια γαλλική εφημερίδα Le Gaulois.

Η υπόθεση έχει να κάνει με έναν μυστηριώδη άντρα, όπου στοιχειώνει τη όπερα Γκαρνιέ, στο Παρίσι του 1880. Στο μέρος λαμβάνουν χώρα εδώ και καιρό παράξενα γεγονότα, τα οποία ωστόσο κορυφώνονται όταν μια νεαρή άγνωστη σοπράνο, η Κριστίν, τραγουδάει στη θέση της μέχρι τότε κορυφαίας σοπράνο, της Καρλότα. Κατά τη διάρκεια τής ερμηνείας της ο υποκόμης Ραούλ Ντε Σανί αναγνωρίζει την παιδική του φίλη και συνειδητοποιεί ότι είναι ερωτευμένος μαζί της.

67162415_467130064084647_3030728476828106752_n

Σύντομα ο υποκόμης ανακαλύπτει ότι μια περίεργη οντότητα περιστοιχίζει την Κριστίν.  Πρόκειται για έναν παραμορφωμένο άντρα, μια μουσική μεγαλοφυία, ο οποίος αναπτύσσει μια εμμονή για την Κριστίν και απαιτεί να γίνει η κορυφαία σοπράνο της όπερας. Οι διευθυντές της όπερας δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις του με ολέθρια αποτελέσματα.

Έτσι, λοιπόν, ξεκινάει μια σειρά γεγονότων γύρω από ένα περιθωριοποιημένο πλάσμα που θέλει να αγαπηθεί όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, μια γυναίκα που νιώθει αγάπη για τον υποκόμη, σύμβολο ενός υγιούς και αποδεκτού έρωτα, αλλά και ενοχές για τα αισθήματά της για έναν άντρα, ο οποίος της μετέδωσε τη μουσική του διάνοια, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα κίνδυνο για τον περίγυρο.

Όσο κυλούσε η παράσταση, ένιωθες όλο και πιο έντονα την αγωνία διάχυτη, και τα μπλεγμένα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Ο Έρικ (το φάντασμα) να παλεύει με τον εαυτό του και την τάση του να εκδικηθεί την κοινωνία, αφού γνωρίζει ότι η απωθητική του εμφάνιση τού στερεί μια φυσιολογική ζωή, η Κριστίν να μην ξέρει πώς να φερθεί σε ένα τέτοιο πλάσμα, και ο Ραούλ να παλεύει απελπισμένος για τη γυναίκα που αγαπά.

Για να είμαι είμαι ειλικρινής, επειδή γνώριζα την ιστορία, περίμενα να βαρεθώ λίγο. Ωστόσο, η παραστάση αποδείχτηκε ιδιαιτέρως εντυπωσιακή. Τα πλούσια σκηνικά, τα πανέμορφα και φανταχτερά κουστούμια, οι επαγγελματικές ερμηνείες, η συνεχής και άψογη μουσική πρόσφεραν στο κοινό μια απόκοσμή γοητεία μπολιασμένη με αρκετό σασπένς.

Παρόλο που δεν καταλάβαινα όλα τα λόγια, παρακολουθούσα με ενδιαφέρον. Σε αυτό συνέβαλε η δεμένη σκηνοθεσία με τη γρήγορη ροή. Μου άρεσαν πολύ τα παράλληλα στιγμιότυπα σε όλη την έκταση της σκηνής, έδιναν μια ζωντάνια στην εξέλιξη τού έργου και όλα μαζί αποτελούσαν ένα οργανικό σύνολο, όπου τίποτα δεν φάνταζε παράταιρο. Καθ’ όλη τη διάρκεια είχα την αίσθηση ότι παρακολουθούσα ένα τραγούδι δίχως τέλος με όμορφες εναλλαγές έντασης και αγωνίας.

67080654_459695304881674_4590633793844412416_n

Οι ηθοποιοί ήταν άψογοι.  Δεν αισθάνθηκα ούτε στιγμή ότι κάποιος υστερούσε στην υποκριτική ή στο τραγούδι, σε αντίθεση με άλλες παραστάσεις, που έχω παρακολουθήσει στην Ελλάδα, όπου συνήθως ξεχωρίζουν δυο-τρεις ηθοποιοί. Πολλές σκηνές μού έμειναν, αλλά εκείνη όπου όλοι οι ηθοποιοί στέκονται σε μια μεγάλη σκάλα ντυμένοι με τα υπέροχα κουστούμια τους τραγουδώντας το “Masquerade”, θα τη θυμάμαι για καιρό.

Εν κατακλείδι, οι φωνές και τα τραγούδια ήταν υπέροχα, η εναλλαγή των σκηνικών γρήγορη και άρτια και, φυσικά, το χειροκρότημα στο τέλος ένθερμο. Οι ηθοποιοί έλαμπαν και έδιναν την εντύπωση ότι γεύονταν το χειροκρότημα του κοινού που κράτησε ώρα.

Την παράσταση με τους πρωταγωνιστές του West End του Λονδίνου θα τη δούμε και στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2020 στο Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου. Αξίζει να την παρακολουθήσετε!

Εδώ μπορείτε να βρείτε τους ηθοποιούς , καθώς και τους συντελεστές της παραγωγής. Πέρα από τους πρωταγωνιστές ξεχώρισα την ηθοποιό που εσναρκώνει τη Madame Giry.

 

Gallery: https://uk.thephantomoftheopera.com/gallery/

Για το Lovart’s Corner

Κωνσταντίνα Κοράκη

Ακούω μουσική, διαβάζω, γράφω, σκέφτομαι και απορώ με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Έχω γράψει δύο βιβλία, την “Ανταριασμένη” και τη “Σαφένια” (εκδόσεις Λυκόφως), και έχω ολοκληρώσει μια νουβέλα, η οποία είναι άγνωστο πού θα καταλήξει. Καμιά φορά αρθρογραφώ, κιόλας, ή γράφω διηγήματα.

Ιστολόγιο

 

Πηγές:

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Phantom_of_the_Opera_(1986_musical)

Home

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s