Διαβάζοντας την Κόκκινη Ανατολή του Pierce Brown

Γενικά δεν έχω αγαπημένο βιβλίο (ή σειρά βιβλίων). Πώς είναι δυνατόν να διαλέξω μόνο ένα! Αλλά αν με ρωτήσει κάποιος αυτή την περίοδο το πιο πιθανό είναι να απαντήσω αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη η Κόκκινη Ανατολή του Pierce Brown!!

Red-Rising-featured-image

Σειρά επιστημονικής φαντασίας που ξεκίνησε σαν τριλογία, αλλά -ευτυχώς θα πω εγώ- κατέληξε εξαλογία με το πρώτο βιβλίο να κυκλοφορεί το 2014, το πέμπτο να εκδίδεται φέτος το καλοκαίρι και το έκτο και τελευταίο το περιμένουμε ίσως (ελπίζω) σε κανά χρόνο.

Τη σειρά εγώ την γνώρισα όταν κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2015 και αν όχι με το πρώτο, τότε σίγουρα με το δεύτερο κόλλησα και μπήκε στις αγαπημένες μου σειρές. Εκ τότε έχω διαβάσει τρεις φορές το πρώτο και το δεύτερο, δύο το τρίτο και από μία το τέταρτο και το πέμπτο. Όντας φαν λοιπόν(αυτοανακηρύχθηκα howler από μόνη μου), τίποτε από τα παρακάτω μην περιμένετε να είναι έστω και στο ελάχιστο αντικειμενικά.

redrising2

Και μιας και είπα φαν, ας μιλήσουμε λίγο και γι’αυτό. Η σειρά γενικά έχει ένα πολύ πιστό fandom, ονομάζονται Howlers, όνομα που υιοθέτησαν από μια, χμμ, ομάδα του βιβλίου με τον συγγραφέα να είναι φυσικά ο Howler One. Κάνουν Cosplay και πηγαίνουν σε Comic-Con, ενώ στο Los Angeles έχει διοργανωθεί μέχρι και φεστιβάλ, το HowlerFest, που αφορά φυσικά αποκλειστικά τα βιβλία. Πολύ θα ήθελα να βρεθώ σε ένα τέτοιο!!

Αλλά ας μιλήσουμε τώρα για τα βιβλία αυτά καθ’ αυτά.
ΔΕΝ θα υπάρξουν spoilers για κανένα από τα πέντε βιβλία, συνεπώς όσο αναφορά την πλοκή του κάθε βιβλίου δεν πρόκειται να πω πολλά παραπάνω από αυτά που λένε τα οπισθόφυλλα.

Και ξεκινάμε με την Κόκκινη Ανατολή (Red Rising), που είναι ίσως το πιο δύσκολο βιβλίο της σειράς, μόνο και μόνο όμως επειδή είναι το πρώτο. Διαδραματίζεται σε ένα πολύ μακρινό μέλλον, όπου οι άνθρωποι έχουν αποικήσει σε όλο το ηλιακό σύστημα και ζουν σε μια κωδικοποιημένη κατά χρώματα κοινωνία,  με τους Χρυσούς κυβερνήτες να είναι στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας και τους Κόκκινους στο τελευταίο σκαλί, με τις διαφορές ανάμεσα στα χρώματα να μην είναι μόνο ταξικές αλλά και βιολογικές.

pyramid-allcolors

On Mars there is not much gravity, so you have to pull the feet tobreak the neck. They let the loved ones do it.

Πρωταγωνιστής λοιπόν είναι ο Darrow, ένας Κόκκινος που ζει στα ορυχεία του Άρη και βοηθάει πρόθυμα μαζί με τους άλλους Κόκκινους στην γαιοδιαμόρφωση του πλανήτη ώστε να γίνει κατοικήσιμος για τις επόμενες γενιές. Ή έτσι τους έχουν πει τουλάχιστον. Μετά από ένα τραγικό γεγονός όμως, ο Darrow θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την ζωή με την οποία ήταν ικανοποιημένος μέχρι τώρα, θα μάθει την αλήθεια και θα χρειαστεί να παλέψει για ένα όνειρο που δεν είναι δικό του, για το λαό του και όλα τα καταπιεσμένα Χρώματα, ανατρέποντας τους Χρυσούς. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο εκ των έσω.

Colors

“I live for the dream that my children will be born free. That they will be what they like. That they will own the land their father gave them.”
“I live for you,” I say sadly.
She kisses my cheek. “Then you must live for more.”

tumblr_p2jbxr64uY1w9npxxo1_500Ο Pierce Brown εμπνεύστηκε την Κόκκινη Ανατολή (και πιο συγκεκριμένα την Eo) από την Αντιγόνη του Σοφοκλή, έχει επιρροές από την ελληνορωμαϊκή μυθολογία και ιστορία, ενώ πολλοί το συγκρίνουν με το Hunger Games, το Game of Thrones, το Star Wars και ένα σωρό άλλα πράγματα, ενώ ταυτόχρονα είναι και κάτι τελείως δικό του.

Break the chains!

Ομολογουμένως λοιπόν οι πρώτες 100-150 σελίδες είναι κάπως δύσκολες για κάποιον που μπαίνει πρώτη φορά στον κόσμο και το βιβλίο χρειάζεται λίγο το χρόνο του μέχρι να μας τα μάθει όλα. Αλλά για να πω την αλήθεια αυτός είναι ένας από τους λόγους που διαβάζω φαντασία, οι κόσμοι! Και το συγκεκριμένο θεωρώ ότι έχει εξαιρετικό worldbuilding! Δεν είναι μόνο η ιδέα με τα Χρώματα  και η αποίκηση των πλανητών, αλλά και το πώς παρουσιάζονται. Είμαστε στο μέλλον, όμως η ανθρωπότητα δεν βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση έτσι γενικά και αόριστα, αλλά δίνονται εξηγήσεις, λίγες μεν μιας και δεν είναι αυτό το ζητούμενο, αρκετές δε, και αυτό το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό.

I was forged in the bowels of this hard world. Sharpened by hate. Strengthened by love.

Part-1_Eo_final_r21Αφού περάσουμε τις πρώτες πιο απαιτητικές σελίδες, μπαίνουμε επιτέλους στο ζουμί και είναι εκεί που ουσιαστικά ξεκινάει η ιστορία. Ο Darrow θα διεισδύσει ανάμεσα στους Χρυσούς, θα γίνει ένας από αυτούς, θα χρειαστεί να τους μάθει, θα κάνει φίλους, συμμάχους, εχθρούς και το μόνο σίγουρο είναι πως τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα.

I would have lived in peace. But my enemies brought me war.

Συνήθως βιβλία του είδους βασίζονται κυρίως στην δράση και την ανατροπή και αυτό εδώ δεν πάει πίσω. Μετά την κάπως αργή αρχή οι εξελίξεις αρχίζουν να τρέχουν, ο ρυθμός να είναι πιο γρήγορος, να υπάρχει αγωνία και φόβος για τον επόμενο που θα πεθάνει και μην μάθει κανείς την αλήθεια για τον Darrow. Έχουμε μάχες και θάνατο και προδοσίες (να σημειώσω εδώ ότι αν δεν αντέχετε να διαβάζεται κάπως πιο βίαιες σκηνές, τότε μάλλον η σειρά δεν είναι για σας) και καλά όλα αυτά δε λέω, 7c9408a2fae9d91519f2efe3484c476fαλλά έχουμε και τρομερούς χαρακτήρες! Κανείς δεν είναι μόνο κακός ή μόνο καλός. Δεν περιγράφονται όλοι οι Κόκκινοι σαν άγιοι ή όλοι οι Χρυσοί σαν τέρατα. Κανένας δεν είναι μόνο μοχθηρός μηχανορράφος ή μόνο αθώος και καλοσυνάτος. Ούτε ο πρωταγωνιστής, ούτε οι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Και έχουμε πολύ ωραίους δευτερεύοντες χαρακτήρες! Ο Cassius, ο Roque, η Virginia. Ο Sevro! Θα γίνω γραφική γιατί, δεν θα πω όλων, αλλά των περισσότερων αγαπημένος χαρακτήρας είναι ο Sevro, αλλά τι να κάνω, ναι είναι αγαπημένος!

“I killed their pack leader,” Sevro says when I ask why the wolves follow him. He looks me up and down and flashes me an impish grin from beneath the wolf pelt. “Don’t worry, I wouldn’t fit in your skin.”

Φτάνοντας λοιπόν στο τέλος, την πρώτη φορά που το διάβασα ομολογώ πως δεν περίμενα να με ενθουσιάσει τόσο πολύ και να με κάνει να θέλω να διαβάσω τη άμεσα τη συνέχεια!

I am the Reaper and death is my shadow.

Και η συνέχεια είναι ο Χρυσός Γιος (Golden Son), το -κάποτε- καλύτερο κατ’ εμέ βιβλίο της σειράς (μετά ήρθε το 5ο).

golden-e1528152647883

Η σειρά εδώ παίρνει μια κατεύθυνση που ίσως δεν θα υποψιαζόταν εύκολα κανείς κρίνοντας από το προηγούμενο. Η αλήθεια είναι πως το πρώτο βιβλίο είναι αρκετά διαφορετικό από την υπόλοιπη σειρά. Η όποια αίσθηση προβλέψιμου που μπορεί να υπήρχε από την Κόκκινη Ανατολή εδώ εξαφανίζεται. Το πρώτο είναι πιο κοντά στα dystopian young-adult, ενώ εδώ παίρνει μια πιο space opera κατεύθυνση.
Όσο αναφορά την πλοκή; Διαπλανητικός εμφύλιος ανάμεσα στους Χρυσούς! Δεν θα 5d3a24f3b9616f111b5c664a5a0d2491πω τίποτε άλλο! Εδώ όλα είναι στο πιο πολύ! Αν η Κόκκινη Ανατολή είναι κάπως πιο αργή εδώ έχουμε δράση, δράση, δράση, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα! Ο κόσμος μεγαλώνει, μαθαίνουμε ακόμη περισσότερα γι’ αυτόν. Πλέον δεν μένουμε μόνο στον Άρη αλλά βρισκόμαστε στο Διάστημα!! Ο κόσμος μας είναι όλο το ηλιακό σύστημα και αυτό επιτέλους φαίνεται! Οι παλιοί χαρακτήρες έχουν μεγαλώσει και ωριμάσει, γνωρίζουμε μερικούς καινούριους, ανάμεσα στους οποίους οι αγαπημένοι Victra (θεά!), Ragnar και Orion (και τον Sophocles!), ενώ τα πολιτικά παιχνίδια δίνουν και παίρνουν. Και ο Darrow πρέπει να μάθει να παίζει καλύτερα απ’ όλους.

Now I am their sword. And I do not forgive. I do not forget. So let him lead me onto his shuttle. Let him think he owns me. Let him welcome me into his house, so I might burn it down.

0c1ff11c00bdd3a26667a9972001748fΗ πίστη και η αφοσίωση όλων δοκιμάζονται και όλοι είναι εν δυνάμει προδότες (καλά, ο Sevro μάλλον εξαιρείται). Ο ρυθμός είναι γρήγορος, μάχες, θάνατος, συνεχείς ανατροπές, ενώ συνέχεια συμβαίνουν γεγονότα που δεν σε αφήνουν ούτε ανάσα να πάρεις!

I will die. You will die. We will all die and the universe will carry on without care. All that we have is that shout into the wind – how we live. How we go. And how we stand before we fall.

Όσο αναφορά το τέλος τώρα….συγγνώμη αλλά αυτό δεν ήταν τέλος. Ούτε καν σε cliffhαnger δεν μπορώ να πω ότι τελείωσε! Έχουμε πέσει από το γκρεμό και είμαστε λίγο πριν σκάσουμε στο έδαφος σαν καρπούζι!!
Γενικά καλό θα ήταν να έχετε και το τρίτο κάπου κοντά γιατί τελειώνοντας το Χρυσό Γιο το μόνο που θέλεις είναι να συνεχίσεις στο επόμενο!

Το Άστρο της Αυγής (Morning Star) ήταν -μια φορά κι έναν καιρό- το τελευταίο μέρος της -κάποτε- τριλογίας της Κόκκινης Ανατολής. Και όπως κάθε τελευταίο μέρος που σέβεται τον εαυτό του ήταν αυτό που με φόβιζε πιο πολύ. Κι αν δεν μου αρέσει; Κι αν ήταν απογοητευτικό το τέλος;
Αλλά ευτυχώς οι ανησυχίες μου ήταν περιττές καθότι απλά επιβεβαιώνει ότι η σειρά είναι εκπληκτική από την αρχή μέχρι το τέλος.

db746eu

If you’re watching, Eo, it’s time to close your eyes. The Reaper has come. And he’s brought hell with him.

Είμαστε σχεδόν ένα χρόνο μετά τα γεγονότα του Χρυσού Γιου (τελικά -spoiler- δεν σκάσαμε σαν καρπούζι, γλιτώσαμε!) και έχει έρθει η ώρα να μπει ένα τέλος, ήρθε η ώρα να σπάσουν οι αλυσίδες μια και καλή.

Οι χαρακτήρες είναι ακόμα καλύτεροι, ο Darrow βελτιώνεται και ωριμάζει βιβλίο με το βιβλίο, οι αγαπημένοι Sevro και Victra απλά αποδεικνύουν για άλλη μια φορά το μέγεθος της πίστης και της αφοσίωσης τους στους ανθρώπους που αγαπούν, ενώ η Virginia, η οποία αν και πλέον αγαπημένη, δεν μπήκε σε αυτή την κατηγορία από την πρώτη στιγμή αλλά κέρδισε την αγάπη μου σταδιακά. Μου άρεσε η πορεία του Ragnar μέσα στη σειρά, καθώς και του Cassius. Ξέρω ότι μάλλον κάποιοι θα διαφωνήσουν, αλλά εγώ τον συμπαθώ.

“You tell anyone I cried, I’ll find a dead fish, put it in a sock, hide it in your room, and let it putrefy.”

78d9695a130cde1d6d14438c8e47cf24“The Shield of Tinos,” he echoes, voice catching. “He loved the name.”
“I know.”
“I think he’d always thought himself a blade before he met us. We let him be what he wanted. A protector.”

Φυσικά δράση, ανατροπές, μάχες στο έδαφος, μάχες στο διάστημα, θάνατοι αγαπημένων και μη χαρακτήρων, δύσκολες αποφάσεις, θυσίες που πρέπει να γίνουν, αλλά αυτά πλέον είναι αυτονόητα για τη σειρά.
Αλλά και αυτές οι ήρεμες στιγμές, πριν ή μετά από κάποια μάχη, που δεν συμβαίνει τίποτα και είναι απλά οι χαρακτήρες που συζητάνε μεταξύ τους…πολύ τις αγαπώ αυτές τις στιγμές!
Για την αντίπαλη πλευρά πάλι, δεν έχω πει σχεδόν τίποτα μέχρι στιγμής, αλλά μερικούς πραγματικά χαίρεσαι να τους μισείς. Υπάρχουν αυτοί που εύκολα χαρακτηρίζεις “κακούς” και που απλά τους εύχεσαι αργό και βασανιστικό θάνατο και υπάρχουν και αυτοί που ενώ είναι στην αντίπαλη μεριά δεν τους μισείς ακριβώς (ή δεν τους μισείς τόσο πολύ τουλάχιστον) και είναι αυτοί που ίσως έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

953f9760813ee2e77fbbfa9afc85a185“This is always how the story would end,” he says to me. “Not with your screams. Not with your rage. But with your silence.”

Όσο αναφορά το τέλος, ή μάλλον τις τελευταίες 100 σελίδες, είναι εκεί που φυσικά κρίνονται όλα, εκεί που όλα πρέπει να πάνε σύμφωνα με το σχέδιο αλλιώς τόσες θυσίες και τόσες ζωές χάθηκαν χωρίς λόγο και θα χαθούν άλλες τόσες. Είναι ίσως οι πιο έντονες 100 σελίδες της σειράς μέχρι τώρα. Με άγχωσαν, με νευρίασαν (πάνω από μια φορές), με τρόμαξαν, με ενθουσίασαν και με έκαναν να χαρώ με ένα τέλος καλύτερο από ότι περίμενα ή από ότι ήλπιζα.

“I will give Eo your love. I will make a house for you in the Vale of your fathers. It will be beside my own. Join me there when you die.” He grins. “But I am no builder. So take your time. We will wait.”

Και κάπου εδώ τελείωνε κάποτε η σειρά της Κόκκινης Ανατολής. Που σημαίνει ότι αν κάποιος θέλει να σταματήσει εδώ, μπορεί, και μάλιστα χωρίς πρόβλημα. Υπάρχει τέλος και είναι μάλιστα ικανοποιητικό, δεν αφήνει αναπάντητες ερωτήσεις και φυσικά δεν τελειώνει σε κάποιο cliffhanger.

81rAGURQpCLΜόνο που δεν τελείωσε στ’ αλήθεια.
Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του Morning Star κυκλοφόρησε το Iron Gold, το τέταρτο μέρος της Κόκκινης Ανατολής, που από τριλογία έγινε saga.
Μπορεί το Morning Star να είχε τέλος και μάλιστα τολμώ να πω ότι το έλεγες και happy end, άφησε όμως και κάποια παραθυράκια. Ας πούμε πως κάποιοι χαρακτήρες που ίσως και να έπρεπε να πεθάνουν έμειναν ζωντανοί. Αυτό που τελείωσε ήταν ένα κεφάλαιο και με το Iron Gold ξεκινάει το επόμενο.
Και με αυτό το επόμενο κεφάλαιο έχουμε και μια σημαντική θα έλεγα αλλαγή: Τα τρία πρώτα χαρακτηρίζονται ως young-adult. Τώρα είναι; Δεν είναι; Είναι περίπου y-a; Τέλος πάντων προσωπικά έχω ορισμένους ενδοιασμούς για να τα κατατάξω εκεί. Όπως και να χει όμως, από το τέταρτο και μετά η σειρά γίνεται adult sci-fi. Αυτό σε κάποιους θα αρέσει και κάποιους άλλους μπορεί να τους αποτρέψει. Προσωπικά μου άρεσε που η σειρά έχει πάρει αυτή την κατεύθυνση, που έχει γίνει πιο “ενήλικη” σε σχέση με το πρώτο μέρος.

Τα τρία πρώτα είχαν να κάνουν με την εκπλήρωση ενός ονείρου. Τώρα το όνειρο ξεχάστηκε.
68971635_360519154895916_526670818266231031_nΕάν σας άρεσε το happy end τέλος του τρίτου βιβλίου, εάν θέλετε να συνεχίσετε να πιστεύεται πως έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, πως το όνειρο έγινε πραγματικότητα, πως τα Χρώματα έζησαν όλα μαζί ευτυχισμένα και ειρηνικά σε έναν κόσμο ελεύθερο, με ισότητα και δικαιοσύνη, τότε ίσως να μην θέλετε να διαβάσετε το Iron Gold. Δεν μιλάει για έναν τέτοιο κόσμο και δεν συμβαίνουν όμορφα πράγματα.

Summon the Howlers.

Βρισκόμαστε 10 χρόνια μετά το τέλος του τρίτου βιβλίου και είναι 10 χρόνια πολέμου. Έχουν μείνει ανοιχτοί λογαριασμοί που πρέπει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να κλείσουν.

Men call him father, liberator, warlord, Slave King, Reaper. But he feels a boy as he falls toward the war-torn planet, his armor red, his army vast, his heart heavy.
It is the tenth year of war and the thirty-third of his life.

66650042_392626008059141_8130627357350488846_n(1)Ομολογώ πως μου πήρε αρκετό καιρό να το ξεκινήσω από την πρώτη φορά που τελείωσα το Morning Star. Λίγο η αμφιβολία, η δυσπιστία απέναντι στη συνέχιση μιας σειράς που ουσιαστικά είχε τελειώσει και λίγο τα ανάμεικτα σχόλια από άλλους με κράταγαν και δεν το έπαιρνα απόφαση.
Το πήρα όμως, φέτος, κυρίως λόγω της κυκλοφορίας του πέμπτου, και μπορώ να πω πλέον με σιγουριά πως ναι, άξιζε να συνεχιστεί και ευτυχώς που έγινε.
Ξεκίνησα να διαβάζω με μια κάποια αμηχανία, γιατί μπορεί ο κόσμος να είναι γνώριμος και αρκετοί από τους χαρακτήρες γνωστοί, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι έτσι. Γιατί ο κόσμος δεν είναι ίδιος από την τελευταία φορά και οι χαρακτήρες έχουν μεγαλώσει. Ένιωθα λίγο σαν να έμπαινα σε κάτι καινούριο.

After ten years of war, I no longer believe in moments of peace.

Εδώ επίσης δεν έχουμε μόνο την οπτική του Darrow. Πάλι έχουμε πρωτοπρόσωπη αφήγηση αλλά αυτή τη φορά από τέσσερις χαρακτήρες: του Darrow, του Χρυσού Lysander που τον γνωρίσαμε στην αρχική τριλογία ως τον δεκάχρονο εγγονό της Αρχόντισσας, τον Γρίζο Ephraim, ο οποίος αν και τον συναντάμε πρώτη φορά εδώ, γνωρίζουμε για την ύπαρξη του από το Morning Star και της Κόκκινης Lyria, μια τελείως καινούρια χαρακτήρα.

tumblr_inline_p053mjlNmP1tdk8zs_1280

A game is afoot and we are pieces on the board.

Εάν είχα λοιπόν έστω και κάποιο πρόβλημα με το βιβλίο τότε αυτό ίσως βρισκόταν στα POVs (Point Of View) καθώς ουσιαστικά μόνο τον Darrow γνωρίζουμε, τους υπόλοιπους πρέπει να τους μάθουμε από την αρχή και αυτό δημιουργούσε έναν περίεργο ρυθμό στο ξεκίνημα.
38723931_1822076937868297_3837551213096730624_nΤα καλύτερα κεφάλαια ήταν ίσως αυτά του Lysander ενώ του Darrow ήταν αυτά που φοβόμουν πιο πολύ, αλλά απ’ ότι φάνηκε τζάμπα ανησυχούσα. Μπορεί ώρες ώρες να ήθελα να του βάλω τις φωνές αλλά θεωρώ ότι είχε πολύ λογική εξέλιξη. Τα κεφάλαια του Ephraim ήταν μια μικρή έκπληξη, είχαν και λίγο μυστήριο μέσα, ενώ η Lyria ήταν αρκετά συμπαθητική.

War eats the victors last.

Στο Iron Gold, ίσως περισσότερο από τα άλλα τρία, συμβαίνει ότι κανείς χαρακτήρας δεν έχει μόνο δίκιο ή μόνο άδικο. Καμιά απόφαση που παίρνεται δεν είναι μόνο σωστή ή μόνο λάθος. Και αυτό για μένα κάνει σχεδόν αδύνατο να πάρω το μέρος κάποιου. Αυτός είναι εξάλλου κι ένας από τους (πολλούς) λόγους που μου αρέσει τόσο πολύ η σειρά.

“This is not the end. I loved you before I ever met you. I will love you until the sun dies. And when it does, I will love you in the darkness.”

db696356c3a1e7764002ffed4b9a6964Μου άρεσαν οι νέοι χαρακτήρες και με έκανε να θέλω να μάθω περισσότερα γι’ αυτούς, βρήκα τρομερά ενδιαφέρουσες τις νέες εξελίξεις και ξαφνιάστηκα με κάποιες από αυτές. Μαθαίνουμε περισσότερα για τον κόσμο και κυρίως για τη μεριά της Περιφέρειας, ενώ είναι ίσως το πιο “πολιτικό” βιβλίο της σειράς. Καταστρώνονται σχέδια, όλοι προσπαθούν να είναι ένα βήμα μπροστά από τους αντιπάλους τους, απαγωγές, δολοπλοκίες, κόλπα και κινήσεις με πολιτικές προεκτάσεις. Μπορεί καθ’ όλη τη διάρκεια να μην συνέβησαν και πολλά σπουδαία γεγονότα, αλλά έγιναν κάποια σημαντικά μικρά τα οποία σε γέμιζαν ανυπομονησία και περιέργεια για το επόμενο.

I pull the key Pax gave me from my neck and put it in my bag, setting aside the father, welcoming the Reaper, and letting the old rage take hold.

Και το επόμενο είναι το πέμπτο και μέχρι στιγμής το τελευταίο της σειράς. Κυκλοφόρησε τέλη Ιουλίου με το όνομα Dark Age και νομίζω πως κατάφερε να γίνει το καλύτερο της σειράς.

Ήταν το μεγαλύτερο απ’ όλα! Όχι μόνο από άποψη σελίδων, αλλά και από άποψη γεγονότων. Συνέβαιναν πάρα πολλά πράγματα! Πράγματα καλά, πράγματα κακά, πράγματα απρόοπτα. Πεθαίνει κόσμος, εχθροί εμφανίζονται από παντού, γνωρίζουμε καινούριους χαρακτήρες, μερικούς που με ξάφνιασαν, κάποιους που μπορούσα να ζήσω και χωρίς να γνωρίζω την ύπαρξη τους και κάποιους τρομερά ενδιαφέροντες, ενώ εμβαθύνουμε ακόμη περισσότερο στον κόσμο μας! Και γενικά είναι πιο πολύπλοκο από τα προηγούμενα. Οι μάχες, η στρατηγική, η πολιτική εδώ συνδυάζονται νομίζω καλύτερα από κάθε άλλη φορά. Ο τίτλος δε, απολύτως ταιριαστός!

unnamed-2

Dreamers die bad.

The man is broken, but he is not allowed to break.

Όσο αναφορά τις οπτικές τώρα, εδώ αντί για τέσσερις έχουμε πέντε! Darrow, Lysander, Ephraim, Lyria + Virginia!! Πλέον γνωρίζουμε όλους τους χαρακτήρες και απολάμβανα πολύ περισσότερο όλων τα κεφάλαια! Αυτό που μου άρεσε όμως πιο πολύ ήταν η διάταξή τους μέσα στο βιβλίο. Μπορεί στο τέταρτο να είχα είχα ένα μικρό θεματάκι με τα POVs αλλά εδώ από ότι φαίνεται κάτι πήγε τρομερά καλά! Η εναλλαγή των κεφαλαίων ήταν εξαιρετική!! Δημιουργούσαν έναν πολύ καλό ρυθμό και πραγματικά δεν νομίζω πως θα μπορούσαν να έχουν καλύτερη τοποθέτηση! Τα γεμάτα πόλεμο και θάνατο κεφάλαια του Darrow και του Lysander (πήγαιναν πολύ μαζί!) έρχονταν να τα αντισταθμίσει η καθαρή φωνή της Virginia με κεφάλαια πιο στρατηγικού και πολιτικού περιεχομένου, ενώ στου Ephraim και στης Lyria ξεφεύγαμε λίγο από την μαυρίλα.

Octavia lost her husband and daughter. If I lost my son and husband, could I go on?
Or would I grow to be the villain of someone else’s story?

dc44l40-62622958-ad07-4374-86e5-324d8b6440fbΜου άρεσε πιο πολύ εδώ ο Darrow, χάρηκα που είδαμε τον τρόπο σκέψης της Virginia, ο Lysander αν και με έβγαλε εκτός εαυτού θεωρώ ότι είναι ένας πολύ καλογραμμένος χαρακτήρας, ο Ephraim εδώ έγινε αγαπημένος, ενώ μου άρεσε η εξέλιξη της Lyria καθώς και η δυναμική της με την Victra (την αγάπησα ακόμη πιο πολύ εδώ!) και την Volga. Sevro δεν είδαμε όσο θα ήθελα αλλά εντάξει, ελπίζω να αποζημιωθώ στο επόμενο.

I wasn’t born the woman I am. I made me.

I ‘ll never get used to seeing the fear Sevro wakes in people. Deep down they know Darrow is operating on a framework of logic. No one, not even me, believes that Sevro is copletely sane.

66468400_130482098187224_6474641735219740301_nΠέρα από κανα δυο πράγματα (τίποτε δηλαδή) δεν μπορώ να πω ότι συνέβη και κάτι προβλέψιμο, ενώ για κανα δυο πράγματα που είχα δεύτερες σκέψεις όταν διάβαζα ελπίζω να πάρουμε περισσότερες διευκρινήσεις και απαντήσεις στο επόμενο.
Τώρα όσο αναφορά το τέλος, πέραν του ότι αγνοείται η τύχη των μισών χαρακτήρων και του ότι υπήρχαν στιγμές στα τελευταία κεφάλαια που αναρωτιόμουν τι στο καλό σκεφτόταν ο συγγραφέας όταν τα έγραφε, υποθέτω πως πάντα τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα!
Τώρα ανυπομονώ τρελά για το έκτο!

Until then, endure, my love. Endure.

Αλλά δεν τελειώσαμε ακόμη! Διότι εκτός από αυτά τα πέντε βιβλία κυκλοφορεί και ένα comic! Λέγεται Sons of Ares, το έχει γράψει ο Pierce Brown μαζί με τον Rik Hoskin και το έχει εικονογραφίσει η Eli Rowell. Αρχικώς κυκλοφόρησε σε έξι τεύχη αλλά πλέον υπάρχει και σε έναν τόμο που τα συγκεντρώνει όλα μαζί. Ουσιαστικά αποτελεί prequel της Κόκκινης Ανατολής και είναι η ιστορία για το πώς ο Άρης έγινε ο Άρης και κατέληξε να θέλει να ανατρέψει την Κοινωνία που κυβερνούν οι Χρυσοί. Αν είστε φαν της σειράς τότε είναι must-read, αν όχι για την ίδια την ιστορία, τότε για την οπτικοποίηση του κόσμου. Προσοχή όμως! Αν και prequel καλό είναι να μην διαβαστεί πριν το Χρυσό Γιο καθότι θα φάτε spoilers.
Ενώ το Δεκέμβριο που μας έρχεται έχουμε τη χαρά να περιμένουμε και δεύτερο volume με τίτλο “Sons of Ares Vol. 2: Wrath

I was to be his lesson. His first lesson. A lamb to slaughter… But I’m no fucking lamb.

Αυτά είναι όλα όσα κυκλοφορούν γύρω από την Κόκκινη Ανατολή. Και φυσικά για όσα ακόμη επρόκειτο να κυκλοφορήσουν στο μέλλον εδώ είμαι και θα τα περιμένω. Μέχρι στιγμής ευτυχώς δεν με έχει απογοητεύσει και ελπίζω να μη συμβεί και ποτέ.
Αγαπώ αυτή τη σειρά για όλες τις στιγμές αγωνίας, για όλους τους αγαπημένους χαρακτήρες, για όσους πέθαναν και όσους ζουν ακόμα, που είναι αδύνατον να μη δεθείς μαζί τους, για όλες τις στιγμές που γέλασα και αυτές που έκλαψα, για όλες αυτές τις φράσεις που θυμάμαι απ’ έξω και για όλες τις στιγμές που ξενύχτησα διαβάζοντας τη.

Αν επιλέξετε να ξεκινήσετε την Κόκκινη Ανατολή τότε ελπίζω να την απολαύσετε όσο κι εγώ!

Hail Reaper!


Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα τρία πρώτα βιβλία από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με τίτλους: 1. Κόκκινη Ανατολή, 2. Ο Χρυσός Γιος, 3. Το Άστρο της Αυγής, σε μετάφραση Τιτίνας Σπερελάκη.


Μπορείτε να δείτε την υπόθεση του κάθε βιβλίου χωριστά εδώ: Κόκκινη Ανατολή, Ο Χρυσός Γιος, Το Άστρο της Αυγής, Iron Gold, Dark Age, Sons of Ares.


Για τον συγγραφέα:

Pierce Brown - photo credit Joan AllenΟ Pierce Brown πέρασε τα παιδικά του χρόνια χτίζοντας φρούρια και στήνοντας παγίδες για τα ξαδέρφια του στα δάση έξι πολιτειών και στις ερήμους δύο. Μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο το 2010, του πέρασε από το μυαλό η ιδέα να συνεχίσει τις σπουδές του στο Χόγκουαρτς. Δυστυχώς, δεν έχει τίποτα μαγικό πάνω του. Έτσι, ενώ προσπαθούσε να διακριθεί ως συγγραφέας, δούλευε παράλληλα ως διευθυντής κοινωνικών μέσων επικοινωνίας σε μια καινοτόμο τεχνολογική εταιρεία, μοχθούσε ως απλός εργαζόμενος στο ατελιέ της Disney στα ABC Studios, υπηρέτησε ως μαθητευόμενος στο NBC και έδωσε νέο νόημα στη στέρηση ύπνου θητεύοντας ως βοηθός στην εκστρατεία ενός υποψήφιου για τη Γερουσία των ΗΠΑ. Τώρα μένει στο Λος Άντζελες, όπου σκαρώνει ιστορίες για διαστημόπλοια, μάγους, λάμιες και κάθε είδους παλιά ή αλλόκοτα πράγματα.

8 comments

  1. OMG! ΤΙ ΑΡΘΡΟ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ!🤩 Όπως σου έχω ξαναπεί, για τα τρία πρώτα έχω την ίδια ακριβώς άποψη! Και θέλω πάρα πολύ να τα ξαναδιαβάσω, αλλά ύστερα από τις κριτικές σου το πιθανότερο να πάω κατευθείαν στα επόμενα😍. Τι μας κάνεις!!!😂

    Liked by 1 person

    • Θένκιουυυ!🥰🥰
      Μουαχαχαχαχαχαχαχαχα!😈😂😂😂😂 Κοίτα να δεις…μιλάς για reread σε μένα που άνετα αύριο τα ξαναδιάβαζα όλα από την αρχή! Το σηκώνουν άνετα ένα ξαναδιάβασμα!!!😅😍 Και εννοείται να πας και στα επόμενα, αξίζουν!! Και ελπίζω να σου αρέσουν κι εσένα πολύ!😉😘😍

      Liked by 1 person

  2. Ουαουυυ 😍😍😍 Τι άρθρο ήταν αυτό!!!

    Με είχες ψήσει ήδη με τις κριτικές στο GR εντάξει τώρα με αποτελείωσες….
    Είμαι έτοιμη να τα παραγγείλω 😂🤩

    Liked by 1 person

    • Ω θένκιουυυ!😘😘
      Χεχεχεχε αυτός ήταν ο σκοπός μου!!!😎😎😎🥳🥳😂😂
      Μακάρι να σου αρέσουν κι εσένα!!!😍🤩😍

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s