Διαβάσαμε την υπέροχη Ιστορία δύο πόλεων του Τσάρλς Ντίκενς

«Όλιβερ Τουίστ!» αναφώνησε. «Έχετε κι άλλα μυθιστορήματα του κύριου Ντίκενς;» Έσφιξε τα χέρια της μεταξύ τους. «Ω! Έχετε την Ιστορία δύο πόλεων;»
«Εκείνο το ανόητο πράγμα; Για κάτι ανθρώπους που πάνε και αποκεφαλίζονται για χάρη του έρωτα; Γελοίο».

-Κουρδιστός Άγγελος, Cassandra Clare

517omsnDVoL._SX376_BO1,204,203,200_Η Ιστορία δύο πόλεων ήταν ένα από τα αγαπημένα βιβλία της Τέσα από τις Δαιμονικές Μηχανές.
Καμιά ιδιαίτερη επιθυμία δεν είχα πιο πριν να διαβάσω Ντίκενς και δεν θα ντραπώ να ομολογήσω πως οι αναφορές τους ήταν αυτές που μου έβαλαν την ιδέα.
Πάει καιρός που (ξανα)διάβασα αυτά τα βιβλία, αλλά πρόσφατα πέτυχα στο ίντερνετ κάποιο σχετικό quote. Ξαναθυμήθηκα την ιδέα που μου είχε μπει, το ενδιαφέρον μου αναζωπυρώθηκε και έσπευσα να το προμηθευτώ.

Φυσικά εκτός από την Τέσα και τον Γουίλ είχα διαβάσει και άλλων τις κριτικές, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα τι να περιμένω.

Ήταν τα καλύτερα χρόνια, μα συνάμα και τα χειρότερα

Και αυτό που τελικά διάβασα μου άρεσε πολύ. Πάρα πολύ!

Πόσο όμορφη γραφή! Τη λάτρεψα! Είχε ροή, είχε μια λυρικότητα και μια λεπτή ειρωνεία, έναν ελαφρύ σαρκασμό. Είχε μια γλυκύτητα και ταυτόχρονα μια αιχμηρότητα.

Και τώρα που το σύννεφο είχε σκεπάσει την συνοικία του Αγίου Αντωνίου, το σκοτάδι ήταν βαρύ – κρύο, βρομιά, αρρώστια, αμάθεια και ανέχεια κυριαρχούσαν στη συνοικία κάτω από το μάτι του αγίου: άρχοντες με μεγάλη εξουσία όλοι τους, αλλά πιο πολύ απ’ όλους ο τελευταίος – η ανέχεια.

Illustration-from-A-Tale-of-Two-Cities-by-Charles-Dickens-The-Sea-Rises-by-Phiz-790x420

Η Ιστορία δύο πόλεων είναι μια ιστορία για το Λονδίνο και το Παρίσι. Είναι η ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης. Είναι η ιστορία εκείνων των αγανακτισμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων που την ξεκίνησαν, των άπληστων αριστοκρατών που την προκάλεσαν και των αθώων θυμάτων που έχασαν την ζωή τους.

«Τι πλέκετε, μαντάμ;»
«Πολλά πράγματα».
«Όπως για παράδειγμα;»
«Όπως για παράδειγμα» είπε η μαντάμ Ντεφάρζ και γύρισε και τον κοίταξε βλοσυρά «σάβανα».

Είναι μια ιστορία αγάπης.
Και είναι η ιστορία της Λούσι Μανέτ, του πατέρα της, του Τζάρβις Λόρι, του Τσάρλς Ντάρνι και του Σίντνι Κάρτον.

«Τι έλεγε στη Λούσι Μανέτ; Ότι παρόλο που είναι αδύναμος, μπορεί ακόμη να καίει;»
Η Τέσα που είχε διαβάσει την Ιστορία δύο πόλεων αμέτρητες φορές, ψιθύρισε: «Και ωστόσο είχα την αδυναμία, κι ακόμη έχω την αδυναμία, να επιθυμώ να γνωρίζετε με πόση απροσδόκητη ικανότητα καταφέρατε να αναγεννήσετε, μέσα από τις στάχτες που ήταν η ζωή μου, τη φωτιά». Δίστασε. «Αλλά το είπε επειδή την αγαπούσε».
«Ναι», είπε ο Γουίλ. «Την αγαπούσε αρκετά για να ξέρει ότι θα ήταν καλύτερα χωρίς εκείνον».

-Κουρδιστός Άγγελος, Cassandra Clare

Μιλάει για την αγάπη και την αφοσίωση, την φιλία και την καλοσύνη, για τη φτώχεια, την καταπίεση, την εκδίκηση και την δικαιοσύνη, την απανθρωπιά και το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Η μεγάλη ακονόπετρα, η γη, είχε γυρίσει λίγο όταν ο κύριος Λόρι κοίταξε έξω από το παράθυρο ξανά και ο ήλιος είχε βάψει την αυλή κόκκινη. Η άλλη ακονόπετρα, η μικρότερη, στεκόταν ακίνητη μέσα στον πρωινό αέρα κόκκινη όχι από τον ήλιο, βαμμένη με ένα χρώμα που κανένας ήλιος δεν θα μπορούσε ποτέ να σβήσει.

Οι περιγραφές των φρικαλέων γεγονότων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης ώρες ώρες ανατριχιαστικές και η ατμόσφαιρα υποβλητική.

14-iouliou-1789-i-ptwsi-tis-bastillis.w_l-1024x585

[…] όλοι κόκκινο κρασί για την Γκιλοτίνα, όλοι βγαλμένοι στο φως πριν από λίγη ώρα από τα σκοτεινά κελιά τους και όλοι οδηγημένοι πάνω στα σκαλιά της κι από εκεί στον φριχτό εναγκαλισμό της για να ξεδιψάσει η άσβεστη δίψα της κυρίας που της ονόμαζαν Γκιλοτίνα. Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη ή θάνατος – ο τελευταίος πολύ πιο εύκολο να επιτευχθεί, ω θαυμαστή Γκιλοτίνα!

Και όσο διάβαζα τόσο θαύμαζα την γραφή του. Τις τελευταίες 200 σελίδες δε, ξενύχτησα διαβάζοντας τες. Καιρό είχα να το κάνω αυτό!
Το τέλος με συγκίνησε και με άφησε με πολλά συναισθήματα. Το τελείωσα πριν λίγες μέρες και ακόμη το θυμάμαι με μια θλίψη. Το πόσο λυτρωτικό μα και στενάχωρο ήταν.

Πολύ δυνατό και αληθινό βιβλίο και δεν το περίμενα.

Σε κάποιους δεν αρέσει ο Ντίκενς, τον βαριούνται, εγώ όμως την λάτρεψα την Ιστορία δύο πόλεων. Είναι το πρώτο δικό του που διάβασα, μα σίγουρα όχι το τελευταίο!

«Το Κάστρο του Οτράντο-»
«Αυτό δεν είναι το βιβλίο όπου ο γιος του ήρωα συντρίβεται από ένα γιγάντιο κράνος που πέφτει από τον ουρανό; Και είπες ότι η Ιστορία δύο πόλεων είναι ανόητη!» είπε η Τέσα η οποία θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να παραδεχτεί ότι είχε διαβάσει τον Οτράντο και το λάτρεψε.
«Η ιστορία δύο πόλεων», επανέλαβε ο Γουίλ. «Το ξαναδιάβασα, ξέρεις, επειδή το είχαμε συζητήσει. είχες δίκιο. Δεν είναι καθόλου ανόητο».
«Όχι;»
«Όχι», είπε εκείνος. «Περιέχει πάρα πολύ απελπισία».

-Κουρδιστός Πρίγκιπας, Cassandra Clare


Η Ιστορία δύο πόλεων κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας σε μετάφραση Θανάση Ζάβαλου (την οποία και διάβασα εγώ) και από της εκδόσεις Εξάντας σε μετάφραση Βικτώριας Τράπαλη και Αναστασίας Αγαπητού.


Από το οπισθόφυλλο:

αρχείο λήψηςH Ιστορία δύο πόλεων του Τσαρλς Ντίκενς περιγράφει έναν φλεγόμενο κόσμο χωρισμένο στα δύο – το Παρίσι και το Λονδίνο κατά τη διάρκεια της αιματηρής και γεμάτης θηριωδίες Γαλλικής Επανάστασης. Ύστερα από δεκαοκτώ χρόνια εγκλεισμού στη Βαστίλη, ο δόκτωρ Μανέτ ελευθερώνεται και επιστρέφει στο Λονδίνο, κοντά στην κόρη του Λούσι. Πατέρας και κόρη καλούνται στο δικαστήριο προκειμένου να καταθέσουν εναντίον ενός νεαρού Γάλλου αριστοκράτη, του Τσαρλς Ντάρνι, ο οποίος κατηγορείται, αδίκως, για προδοσία. Κατά περίεργη σύμπτωση, ο Ντάρνι παρουσιάζει μια μυστηριώδη ομοιότητα με τον Σίντνι Κάρτον, τον βοηθό του δικηγόρου που ανέλαβε να τον υπερασπιστεί. Οι δύο άντρες τρέφουν τα ίδια τρυφερά αισθήματα για τη Λούσι Μανέτ, την κόρη του πρώην κατάδικου της Βαστίλης.
Από τους ήρεμους εξοχικούς δρόμους του Λονδίνου, τα τέσσερα κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας οδηγούνται, παρά τη θέλησή τους, στους αιματοβαμμένους δρόμους του Παρισιού όπου κυριαρχούν οι κραυγές για εκδίκηση κατά τις ημέρες κορύφωσης της Γαλλικής Επανάστασης. Θα καταφέρουν να επιβιώσουν κάτω από τη φονική σκιά της γκιλοτίνας;

Σε ένα ταραχώδες ιστορικό υπόβαθρο εκτυλίσσεται μια μεγαλειώδης ιστορία τόλμης και αυτοθυσίας. Καθώς πόλεις καταστρέφονται και μεταμορφώνονται, και οι κυνικοί μετατρέπονται σε αλτρουιστές ήρωες, η πίστη στη ζωή και σε ένα καλύτερο μέλλον καθίσταται όχι μόνο δυνατή αλλά και αναγκαία.


Για τον συγγραφέα:

Charles_DickensΟ Τσαρλς Ντίκενς γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1812 στο Πόρτσμουθ της Νότιας Αγγλίας. Ήταν το δεύτερο από τα οκτώ παιδιά του Τζον και της Ελίζαμπεθ Ντίκενς. Η οικογένεια μετακόμισε στο Λονδίνο το 1823. Οι σπατάλες και η άσωτη ζωή του πατέρα του οδήγησαν την οικογένεια σε οικονομικό αδιέξοδο και τον Τζον Ντίκενς στη φυλακή για χρέη.
O νεαρός Ντίκενς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο και να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο βερνικιών. Οι συνθήκες εργασίας ήταν εξαιρετικά δύσκολες και επηρέασαν το συγγραφικό του έργο, ενώ αποτέλεσαν το θέμα του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος Δαβίδ Κόπερφιλντ (1849-1850).
Στη συνέχεια ο Ντίκενς δούλεψε ως βοηθός σε δικηγορικό γραφείο. Το 1836 παντρεύεται την Κάθριν Χόγκαρθ, κόρη του ευυπόληπτου Σκοτσέζου δημοσιογράφου Τζορτζ Χόγκαρθ, με την οποία θα αποκτήσει δέκα παιδιά. Θα χωρίσουν 22 χρόνια αργότερα λόγω των εξωσυζυγικών περιπετειών του.
Η πρώτη του μεγάλη λογοτεχνική επιτυχία άρχισε με την έκδοση σε συνέχειες του μυθιστορήματος Τα ντοκουμέντα της λέσχης Πίκγουικ (1836), καθιερώνοντας με αυτό τον τρόπο την κυκλοφορία των μυθιστορημάτων της βικτοριανής εποχής σε συνέχειες σε περιοδικά και εφημερίδες.
Τα δύο επόμενα μυθιστορήματά του, Όλιβερ Τουίστ (1837-1838) και Νίκολας Νίκλεμπι (1838-1839), καταγράφουν τη θλιβερή καθημερινότητα του Λονδίνου και του Γιορκσάιρ, όπου βασιλεύει η εκμετάλλευση, η εγκληματικότητα και η διαφθορά.
Το 1844 γράφει τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία, ενώ ακολουθούν δύο ακόμα σπουδαία μυθιστορήματα Ο ζοφερός οίκος (1852-1853) και Μικρή Ντόριτ (1855-1857), τα οποία αποτελούν δριμύτατη κριτική στους βικτοριανούς θεσμούς.
Τα επόμενα χρόνια δημοσιεύει δύο από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του, την επική Ιστορία των δύο πόλεων (1859), που εκτυλίσσεται στο Λονδίνο και το Παρίσι κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, και τις Μεγάλες προσδοκίες (1860-1861) με ήρωες τον ορφανό Πιπ και τη μυστηριώδη Εστέλα.
Ο Ντίκενς εμφάνισε προβλήματα υγείας κατά τη δεκαετία του 1860 και η σωματική κόπωση των δημό­σιων αναγνώσεων των βιβλίων του, τις οποίες άρχισε το 1858, επιτάχυναν την κατάπτωσή του, αν και στο Our Mutual Friend (1865) διατηρεί ορισμένα από τα καλύτερα στοιχεία της κωμικής του πλευράς.
Το τελευταίο του μυθιστόρημα, Το μυστήριο του Έντουιν Ντρουντ, παρέμεινε ημιτελές και πέθανε στις 9 Ιουνίου 1870. Ο θάνατός του προκάλεσε αισθητή λαϊκή συγκίνηση και θάφτηκε στη Γωνιά των Ποιη­τών στο Αβαείο του Ουέστμινστερ.

4 comments

  1. Πόσο θέλω να το διαβάσω κι εγώ! Ύστερα από την κριτική σου θα το επισπεύσω😁. Επίσης, αυτό ακριβώς που είπες για τις Δαιμονικές Μηχανές συνέβη και σε μένα 😂

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s