7 βιβλία που διαβάσαμε και σας προτείνουμε

Τον τελευταίο καιρό διάβασα αρκετά βιβλία, μερικά αδιάφορα, άλλα εξαιρετικά, κάποια πολύ ενδιαφέροντα. Παρακάτω θα σας μιλήσω για αυτά που μου άρεσαν και σας προτείνω να σπεύσετε να διαβάσετε κι εσείς!

Κανονικοί Άνθρωποι της Sally Rooney

DSC04138ανθρωποι456787Θα ξεκινήσουμε με το Κανονικοί Άνθρωποι της Sally Rooney.
Τη Sally Rooney που άλλοι την υπεραγαπούν και άλλοι αναρωτιούνται πώς στο καλό εκδίδονται τα βιβλία της.
Στο εν λόγω βιβλίο λοιπόν παρακολουθούμε κομμάτια της ζωής του Κόννελ, της Μαριάν και τις σχέσης τους (και οι 3 ολίγον τι προβληματικοί), από το 2011 έως το 2015. παρακολουθούμε περιστατικά που τους συμβαίνουν, το πώς επηρεάζουν ο ένας τη ζωή του άλλου, αυτά που αλλάζουν και αυτά που έμειναν ίδια, αυτά που ενώνουν και αυτά που τους χωρίζουν, οι ευτυχισμένες στιγμές και οι παρεξηγήσεις. Και δεν εννοώ τις χαζές κωμικές παρεξηγήσεις αλλά αυτές που όσοι είναι οι μάρτυρες σε ένα συμβάν τόσες είναι και οι αλήθειες, γιατί ο καθένας καταλαβαίνει κάτι διαφορετικό, γιατί αυτές τις ανασφάλειες έχει και αυτά είναι τα κόμπλεξ του.

Μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις και την ανθρώπινη φύση και συμπεριφορά. Βρίσκω τον Κόννελ και την Μαριάν άβολα ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Προσπαθούν να ζήσουν, να επικοινωνήσουν, να βρουν την ευτυχία με το να είναι κανονικοί. Χωρίς να ντρέπονται για ντον εαυτό τους αλλά σκέφτονται και τι γνώμη έχουν οι άλλοι. Να ξεχωρίζουν αλλά να τους συμπαθούν όλοι, να είναι ευτυχισμένοι αλλά όχι για τους άλλους, να αγαπούν και να τους αγαπούν και να μην νιώθουν μόνοι.

Και όπως και το προηγούμενο της (Συζητήσεις με φίλους, η άποψη μου εδώ), έτσι κι αυτό, έχει κάτι πολύ σύγχρονο. Μιλάει για σύγχρονους ανθρώπους και αφορά σύγχρονους ανθρώπους.
Η Rooney παρατηρεί και καταγράφει χωρίς να κρίνει και χωρίς να προσπαθεί να σώσει κανέναν. Το βιβλίο είναι σαν να μην έχει αρχή και σίγουρα δεν έχει τέλος. Δεν υπάρχει happy end ούτε κάποια λύτρωση για τους χαρακτήρες. Υπάρχει μόνο το αόριστο του μέλλοντος και η αβεβαιότητα του αύριο στο τέλος της κάθε μέρας. Και μου άρεσε αυτό.

*Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη
*Από το οπισθόφυλλο


Warbreaker/Πολεμοφόρος του Brandon Sanderson

44421134._SX318_Αλλάζουμε κλίμα και πάμε σε κάτι φαντασίας, το Warbreaker (στα ελληνικά κυκλοφορεί ως Πολεμοφόρος) του Brandon Sanderson, ένα βιβλίο -μέρος του Cosmere- που ξεκίνησε ως stand-alone αλλά υπάρχει πιθανότητα στο μακρινό μέλλον να υπάρξει και συνέχεια.

Τώρα επειδή κι εγώ δεν ήξερα πολλά πριν το ξεκινήσω λέω να μην αποκαλύψω πολλά για την υπόθεση: έχει να κάνει με δύο αδελφές την Vivenna και την Siri, πολύ διαφορετικές η μία από την άλλη, με έναν θεό-βασιλιά, τον Susebron, με τον Lightsong, έναν μικρότερο θεό που δεν πιστεύει στην ίδια του τη θρησκεία -ένα θέμα που μου άρεσε ιδιαίτερα- και με τον Vasher και το σπαθί του, τον Nightblood, και τους μυστήριους σκοπούς τους. Και έχει να κάνει με δύο χώρες, μια πολύχρωμη και μια γκρίζα που βρίσκονται μια ανάσα (χα!) πριν τον πόλεμο. και έχει και ίντριγκα και πολιτική και θρησκεία και ένα ιδιαίτερο σύστημα μαγείας (Sanderson είναι αυτός δεν περίμενα κάτι λιγότερο) το οποίο έχει να κάνει με ανάσες και χρώματα.
Οι χαρακτήρες μου άρεσαν, κάποιοι καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου ενώ κάποιοι με κέρδισαν στην πορεία καταλήγοντας ίσως και αγαπημένοι.
71MXd10O+VLΜπορεί στο ξεκίνημα του να είναι λίγο πιο υποτονικό αλλά καθώς προχωρούσε από ένα σημείο και μετά ανέβασε ρυθμούς, άρχισε να πηγαίνει πιο γρήγορα, να αποκτά περισσότερη αγωνία, τα πράγματα άρχισαν να μπαίνουν στη θέση τους, οι προθέσεις των χαρακτήρων να γίνονται πιο ξεκάθαρες, τα σχέδια που κατέστρωναν να βγάζουν νόημα και να παίρνουμε απαντήσεις. Είχε και κάτι ωραιότατα twists που δεν τα περίμενα και το τέλος με ικανοποίησε ιδιαιτέρως!
Πολύ ωραίο, το απόλαυσα και εννοείται το προτείνω!

*Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος σε δύο τόμους
*Από το οπισθόφυλλο


Πώς να σταματήσεις τον χρόνο του Matt Haig

Το Πώς να σταματήσεις τον χρόνο είναι το πρώτο βιβλίο του Matt Haig που διαβάζω και το διάλεξα κυρίως για το θέμα του.
Έχω ένα κάτι με τους αθανάτους, τους βρίσκω συναρπαστικούς ενώ ταυτόχρονα με θλίβουν απίστευτα. Να έχεις άπλετο χρόνο μπροστά σου αλλά με ποιο τίμημα ε; οι άλλοι να φεύγουν κι εσύ να μένεις, να παρακολουθείς τις αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο και να θυμάσαι να ζεις, όχι απλά να επιβιώνεις.DSC04109χρονος

Έχω υπάρξει τόσο πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι, έχω υποδυθεί τόσο πολλούς και διαφορετικούς ρόλους στη ζωή μου. Δεν είμαι ένας άνθρωπος εγώ. Είμαι ένα ολόκληρο πλήθος μέσα σ’ ένα σώμα.
Υπήρξα άνθρωποι που μίσησα και άνθρωποι που θαύμασα. Υπήρξα ενδιαφέρων και βαρετός και ευτυχισμένος και βαθύτατα θλιμμένος. Βρέθηκα στη σωστή και στη λάθος πλευρά της Ιστορίας.
Με λίγα λόγια, είχα χάσει τον εαυτό μου.

Μου άρεσε πολύ, δεν είναι τόσο δυνατό όσο αναφορά την πλοκή, βασίζεται κυρίως στον πρωταγωνιστή, τον οποίο ο Haig χρησιμοποιεί ως μέσο για να μιλήσει για την ανθρώπινη ύπαρξη, την απώλεια και την δύναμη που χρειάζεται για να προχωράς. Ίσως ο πρωταγωνιστής μας μερικές φορές δεν μου φαίνονταν και τόσο ρεαλιστικός αθάνατος αλλά μπορώ να το δικαιολογήσω γιατί καταλαβαίνω ότι ο Haig τον χρησιμοποιεί πιο πολύ ως σύμβολο για να πει αυτά που θέλει και όχι γιατί επρόκειτο για μια ιστορία του φανταστικού.
Οπότε αν για κάποιο μυστήριο λόγο αποφεύγετε τα βιβλία φαντασίας, ξανασκεφτείτε το και ρίξτε μια ματιά σε αυτό εδώ. Πολύ ωραίο, πολύ ανθρώπινο και σε στιγμές συγκινητικό.

Άλλες φορές η αλλαγή είναι προς το καλύτερο και άλλες όχι. Οι σύγχρονες τουαλέτες με καζανάκι είναι αναμφισβήτητα μια καλή αλλαγή. Τα ταμεία αυτόματης πληρωμής στα σουπερμάρκετ σίγουρα δεν είναι. Καμιά φορά η αλλαγή είναι καλή και κακή συγχρόνως, όπως για παράδειγμα το διαδίκτυο. Ή το συνθεσάιζερ. Ή το έτοιμο ψιλοκομμένο σκόρδο σε σακουλάκι. Ή η θεωρία της σχετικότητας.
Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι την αλλαγή ούτε σώνει και καλά να την καλωσορίζεις, τουλάχιστον στην περίπτωση που δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Η αλλαγή είναι συνθήκη της ζωής. Είναι η μόνη σταθερά που γνωρίζω.

*Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη
*Από το οπισθόφυλλο


Λάννυ του Max Porter

DSC04143λαννυδεικτης1

Αχ το Λάννυ του Max Porter! Ένα βιβλίο που περίμενα πώς και πώς να βγει στα ελληνικά μιας και το Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά του ίδιου το είχα αγαπήσει! (η άποψη μου εδώ)
Και αγάπησα και τον Λάννυ! Ήταν τόοοσο ωραίο!
Είναι ιδιαίτερα τα βιβλία του Max Porter, καταλαβαίνω πως ο τρόπος που γράφει δεν είναι για όλους. Για άλλη μια φορά κείμενο πιο πολύ ποιητικό παρά πεζό, προτάσεις που οπτικά μπλέκονται η μια με την άλλη, φωνές επώνυμες και ανώνυμες, ένας υπέροχος μαγικός ρεαλισμός.
Ο Λάννυ και η οικογένεια του μετακόμισαν πρόσφατα στο χωριό. Το χωριό δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, είναι θα έλεγε κανείς συνηθισμένο, ο Λάννυ όμως όχι. Είναι ένα παιδί ξεχωριστό, ονειροπόλος, του αρέσει να τραγουδάει, να κάνει βόλτες στο δάσος και να συζητάει με τον Πιτ, έναν ηλικιωμένο καλλιτέχνη. Και υπάρχει και ο Μακαρίτης γερο-Άκανθος, ένας θρύλος, μια τρομερή μυθική οντότητα που ξυπνάει από τον ύπνο του, αφουγκράζεται το χωριό και δείχνει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Λάννυ. Και μια μέρα ο Λάννυ εξαφανίζεται.
DSC04184σελ7Αλλόκοτο και περίεργο και μαγικό, ο Max Porter συνδυάζει την σύγχρονη εποχή, αυτό το χωριό του 21ου αιώνα, με κάτι τόσο αρχαίο όσο οι μύθοι και οι λαϊκές δοξασίες. Μια πληθώρα διαφορετικών φωνών παρελαύνουν στις σελίδες του μέσω μιας αφηγηματικής δομής, ένα οπτικό ποίημα. Ένα συναρπαστικό παραμύθι για την παιδική ηλικία, τους οικογενειακούς δεσμούς, τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, τη δύναμη της πίστης και τον φόβο. Σε σημεία υπέροχα χιουμοριστικό και ταυτόχρονα τρομαχτικό. Από τα βιβλία που όταν τα ξεκινάς βυθίζεσαι στον κόσμο τους και είναι σαν να ήσουν εκεί από πάντα. Και όταν τα τελειώνεις είναι σαν να ξυπνάς από όνειρο.
Ο Max Porter είναι ένας μικρός θεούλης.

*Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις
*Από το οπισθόφυλλο


Το Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες του Αργύρη Χιόνη

Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες που ονειρεύονται κήπους.

DSC04132οριζοντιουψος

Και μιας και πιάσαμε μύθους, θρύλους και παραμύθια ας μην πάμε πολύ μακριά.
Το Οριζόντιο Ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες του Αργύρη Χιόνη είναι μια συλλογή ιστοριών όπως λέει και ο τίτλος του κάπως αφύσικων. Κάπως χαριτωμένες, μικρούλες, αστείες και σοβαρές και λίγο σοφές και με πολύ ουσία και κάπως παράξενες. Όπως λέει και ο ίδιος στην κάτι-σαν-εισαγωγή: πάντα γράφω παραμυθίες στα χώματα γι’ αυτούς που είναι πλέον κάτω απ’ αυτά και για όσους βαδίζουν ακόμη πάνω τους, ενώνοντας έτσι το θάνατο με τη ζωή, το υποθετικό τέλος με την υποθετική διάρκεια, αυτά τα, φαινομενικά, δύο άκρα αντίθετα που είναι, στην ουσία, το ίδιο ακριβώς πράγμα, δηλαδή ένα όνειρο.
Μην περιμένετε να σας πω κάτι άλλο για την κάθε ιστορία ξεχωριστά γιατί είναι υπέροχο να το ανακαλύπτεις από μόνος σου.
Όλες οι ιστορίες μου άρεσαν αλλά θα ξεχωρίσω ιδιαιτέρως την “Απουσία” και το “Μια πέτρα που δεν είχε τίποτε να χάσει, μέχρι που ανακάλυψε έναν καινούριο κόσμο και τον έχασε“.
Αν δεν έχετε διαβάσει ακόμη Αργύρη Χιόνη, μην κάθεστε άλλο, σπεύσατε!

Είδα, ξαφνικά, να επαληθεύεται αυτό που από καιρό υποπτευόμουν ότι η Απουσία δεν είναι πουλί αλλά θηρίο ανήμερο που, σιωπηλό και άφαντο, τρώει τα σωθικά μας, ώσπου να γίνουμε κενά τεμένη, μαυσωλεία θαμπών αναμνήσεων.

*Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη
*Από το οπισθόφυλλο


Η Θάλασσα του Μιχάλη Μακρόπουλου

DSC04104θαλασσα

Θα μείνουμε στα εγχώρια όπου έχουμε τη Θάλασσα του Μιχάλη Μακρόπουλου, μια sci-fi νουβέλα. Μέσα σε περίπου 70 σελίδες ο συγγραφέας καταφέρνει και χτίζει έναν κόσμο, τον καταστρέφει και δημιουργεί μετά-αποκαλυπτικές υπόγειες πόλεις για τους επιζήσαντες. Ανάμεσα σε αυτούς και η ηρωίδα μας, μια γυναίκα που ονειρεύεται την επιστροφή στην επιφάνεια, ονειρεύεται να δει τη θάλασσα.
Νωχελικό, ρεαλιστικό και ταυτόχρονα λυρικό, με τους συμβολισμούς του και μια υπέροχη γραφή γεμάτη εικόνες. Μου άρεσε το θέμα του και αυτά που ήθελε να πει. Δεν είχα διαβάσει άλλο δικό του αν και γνώριζα το Μαύρο Νερό, το οποίο μετά την ανάγνωση της Θάλασσας έχει μπει στα προσεχώς.

*Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη
*Από το οπισθόφυλλο


Utopia Avenue του David Mitchell

52315696._SY475_Και τέλος θα κλείσουμε με το Utopia Avenue το τελευταίο βιβλίο του αγαπημένου μου David Mitchell. Ίσως να μην είναι το καλύτερο βιβλίο για να ξεκινήσει κανείς την γνωριμία του με τον συγγραφέα (λόγω των crossovers στο μιτσελοuniverse) αλλά δεν μπορώ να μην το αναφέρω. Αν πάλι έχετε εμπειρία, εμένα μου άρεσε και το προτείνω!
Με το συγκεκριμένο είχα μια μικρή αμφιβολία, ένα μικρό άγχος, κυρίως λόγω του θέματος του: Παρακολουθούμε ένα καταπληκτικό συγκρότημα του ’60 τους Utopia Avenue, από τη δημιουργία τους μέχρι τη διάλυση τους.
Εγώ και η Μουσική ήμαστε άγνωστοι μεταξύ μας. Είμαι τελείως άσχετη! Αλλά επειδή Μίτσελ είναι αυτός έπρεπε τουλάχιστον να δοκιμάσω.
Και τελικά τα κατάφερα! Μια χαρά μπόρεσα να το παρακολουθήσω. Μπορεί να μην έπιασα όλες τις αναφορές στη μουσική και τα τραγούδια της εποχής και να μην αναγνώρισα όλα τα ονόματα διάσημων μουσικών, μπόρεσα όμως να τα δω όλα αυτά σε ένα γενικότερο πλαίσιο, αυτό της Τέχνης. Μου άρεσε το πώς ήταν δομημένο το βιβλίο, τα μέρη/δίσκοι και κάθε κεφάλαιο για κάθε ένα τραγούδι που έγραψαν, το ότι το κάθε κεφάλαιο ήταν οι στιγμές, τα γεγονότα και τα πρόσωπα που τους επηρέασαν και έγιναν στοίχοι, όλες οι καλές και οι κακές στιγμές του παρόντος και του παρελθόντος, όλα αυτά που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον στο να δημιουργήσει τέχνη, λέγοντας ο καθένας τη δική του ιστορία.52597312._SY475_
Εκτός των άλλων μιλάει για καλλιτέχνες και την ανάγκη του να δημιουργείς, για τη δύναμη της Τέχνης να επηρεάζει τον κόσμο και τους ανθρώπους, για τη δεκαετία του ’60, και φυσικά την ιστορία και την πορεία των Utopia Avenue, από την αρχή τους μέχρι το τέλος τους.

Διάβασα σε άλλες κριτικές ότι το βρήκαν αργό και για να είμαι ειλικρινής είναι λίγο, αλλά εμένα μου άρεσε αυτή η νωχελικότητα του και η επικέντρωση στους χαρακτήρες του. Όλες αυτές οι καθημερινές καταστάσεις, οι δραματικές, οι κωμικές και οι συγκινητικές μέσα από τις οποίες αναδύονταν μερικές πολύ δυνατές στιγμές, και όλο αυτό, σε συνδυασμό με τον τρόπο γραφής του Μίτσελ μου έβγαζε κάτι πολύ ανθρώπινο.

I asked if I could ever learn to play like that. “No,” he told me, “because” -I’ll always remember this- “you haven’t lived my life and the blues is a language you can’t lie in.” But if I wanted enough, he said, then one day I’d learn to play like me.

*Προτείνω να έχετε διαβάσει τουλάχιστον τα Κοκάλινα Ρολόγια πιο πριν (πολύ καλό! η άποψη μου εδώ)
*Φήμες λένε ότι το περιμένουμε και στα ελληνικά οπότε yayyy και beware!!!
*Από το οπισθόφυλλο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s