Διαβάσαμε το “Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου” της Μαρίας Αλεξοπούλου

Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου είναι το πρώτο βιβλίο της (δικής μας) Μαρίας Αλεξοπούλου συνεπώς περίμενα να το παραλάβω για να το διαβάσω με πολύ ανυπομονησία, ενθουσιασμό και μια μικρή αγωνία.

55765872._SX318_Η Μελίνα αποκοιµήθηκε, µε τον απαλό ήχο της βροχής να τη νανουρίζει. Όταν οι σταγόνες άρχισαν να µαστιγώνουν το παράθυρο, ξύπνησε, αλλά βυθίστηκε σε µία νέα τυφλή πραγµατικότητα. Άκουγε παραµορφωµένους ήχους στην προσπάθειά της να βλεφαρίσει. Επιχείρησε να στυλώσει τα πόδια της, καθώς ο σπόρος του φόβου είχε ήδη βλαστήσει στην ψυχή της. Η θλίψη που φώλιαζε µέσα της ξάφνου φούσκωνε σαν κατακλυσµιαία παλίρροια. Θα µπορέσει να διαβεί αυτό το δύσβατο µονοπάτι που την κρατάει µακριά από την ευτυχία;

Πρόκειται για µία συλλογή 20 σπονδυλωτών διηγηµάτων. Μία ωδή πάνω στην αδελφική αγάπη που σφυρηλατείται τόσο µέσα από χαρές αλλά κυρίως µέσα από δυσκολίες. Ένας στοχασµός για τις φιλίες που είτε γεννιούνται είτε διαλύονται. Ένας φάρος ελπίδας για όσους ζουν µέσα στο πνιγηρό σκοτάδι του φόβου.

«Να προσπεράσω τη ζοφερή
σκιά που παραµονεύει.
Να αλυσοδέσω τον φόβο
που θέλει να κυριαρχήσει.
Να κερδίσω την ανάσα
ελευθερίας που ξεφεύγει.
Να προσπεράσω.
Να αλυσοδέσω.
Να κερδίσω.
Τον πανικό».

(από το οπισθόφυλλο)

Αυτό το μικρό, μικρούλι βιβλιαράκι λοιπόν, ούτε 100 σελίδες, διαβάζεται με μια ανάσα, το ανοίγεις μια φορά και το κλείνεις όταν έχεις φτάσει στο τέλος.
Είναι ένα βιβλίο πολύ εσωτερικό, γεμάτο σκέψεις, ανησυχίες, αμφιβολίες και φόβους, μα και ελπίδα, αγάπη και δύναμη.
Τον φόβο για τα πιο τρομακτικά τέρατα, τα δικά μας, αυτά που φτιάχνουμε μόνοι μας και την ελπίδα της επόμενης μέρας.

DSC04201122222222

Μου άρεσε ο τρόπος που είναι γραμμένο, σε αυτά τα σπονδυλωτά διηγήματα, σε αυτά τα επεισόδια, τις στιγμές της ζωής της ηρωίδας μας, της Μελίνας, γιατί του προσέδιδαν μια απλότητα, κάτι το ανεπιτήδευτο και κάτι πολύ αληθινό. Μου άρεσαν τα μικρά ποιηματάκια που παρεμβάλλονταν καμιά φορά στο πεζό κείμενο, τόσο πολύ που ανυπομονούσα για το επόμενο, μακάρι να είχε και περισσότερα!

Λιποθύμησες.
Έγινε.
Λιποθύμησες.
Δεν θα ξαναγίνει.
Το είχες υποσχεθεί και τότε.
Το υπόσχομαι πάλι τώρα.
Φοβόσουν τότε;
Λίγο.
Φοβάσαι τώρα;
Πάρα πολύ.
Ο φόβος θέλει να κυριαρχήσει.

Δεν είναι ένα βιβλίο ούτε εύκολο, ούτε ανάλαφρο. Είναι βαθιά συναισθηματικό, πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι ένα τόσο προσωπικό βιβλίο, είναι μελαγχολικό και είναι γεμάτο εικόνες (και όχι μόνο οπτικές!).
Μιλάει για τη θλίψη που έχουμε μέσα μας και μας εγκλωβίζει, για τον πανικό που σε παραλύει, μα και για δεμένες οικογένειες, για τις σχέσεις που ενδυναμώνονται μέσα από τις δυσκολίες και για τη δύναμη που προσφέρουν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας.
Και όλα αυτά μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, με τόσα λίγα λόγια, μα αληθινά.

“Το καταπολέμησα. Χρειάστηκα τον χρόνο μου, αλλά τα κατάφερα. Μόνη μου”.
Με κοιτούσε μέσα από τον καθρέφτη. Στο πρόσωπό της είχε σχηματιστεί ένα τεράστιο χαμόγελο.
“Και πώς ένιωσες;”
Ξέπλυνα το πρόσωπό μου και άρπαξα την πετσέτα. Το νερό έτρεχε σαν δροσερό ρυάκι πάνω στην αφυδατωμένη επιδερμίδα μου.
“Ελεύθερη”.

Θα ήθελα επίσης να σταθώ στα σχέδια της Ιωάννας Αλεξοπούλου που συνόδευαν το κείμενο, με τις έντονες γραμμές τους, που είχαν κάτι παιδικό και ταυτόχρονα μια σκοτεινιά που δύσκολα θα συναντούσες σε παιδική ζωγραφιά.

Τέλος να πω πως κλείνοντας το βιβλίο με έπιασε μια απίστευτη επιθυμία να πάω να βρω ένα βιβλίο που έχω με ποιήματα της Emily Dickinson να το ξεφυλλίσω. Δεν έχω ασχοληθεί πολύ με την ποίηση αλλά από τα λίγα που έχω διαβάσει ετούτο εδώ το βιβλιαράκι την Emily μου θύμισε, όχι στις λέξεις, μα στην αίσθηση που σου άφηνε.

Οι τοίχοι μπορεί να έχουν αυτιά, αλλά το ταβάνι έχει και μάτια. Σε κοιτάει κατάματα. Περιμένει τον απολογισμό της ημέρας σαν άγρυπνος φρουρός. Δεν θα σε κατακρίνει, δεν θα αλλάξει θέση. Θα μείνει εκεί. Ακόμα και αν το απορρίψεις και γυρίσεις μπρούμυτα, θα σε περιμένει την επόμενη αυγή.


Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή.


Για την συγγραφέα:

Σαν καθαρόαιµο παιδί του χειµώνα, η Μαρία Αλεξοπούλου γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1985. Προ αρκετών ετών, φοίτησε στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό της Αθήνας, όπου διάλεξε την κατεύθυνση της Ιστορίας, παρόλο που τη γοήτευε η ριψοκίνδυνη καριέρα της Lara Croft. Εκτελούσε και χρέη συντονίστριας στο επίσηµο φόρουµ της Φιλοσοφικής. Αφού πήρε το πολυπόθητο πτυχίο, εργάστηκε ως αρθρογράφος σε site, όπου καταπιάστηκε µε ποικίλα θέµατα όπως η οµορφιά, το ευ ζην αλλά και µε τουριστικούς προορισµούς. Την τελευταία διετία έχει δηµιουργήσει τον δικό της µικρόκοσµο, το blog «One girl, one pen» , όπου διατυµπανίζει τα µεγάλα πάθη της: Τα αναγνωστικά ταξίδια, τις κινηµατογραφικές εµπειρίες, τις τηλεοπτικές σειρές-φαινόµενα αλλά και τις αµφιλεγόµενες µουσικές της προτιµήσεις. «Η θλίψη που φωλιάζει µέσα µου» είναι το πρώτο της συγγραφικό πόνηµα.

4 comments

  1. Kυριακή μου, με συγκίνησε βαθιά η κριτική σου ❤ <3.
    Σ' ευχαριστώ τόσο πολύ και θα φροντίσω να σε πυρπολήσω κι με άλλα ποιήματα.
    p.s Η αναφορά στην Emily Dickinson με γονάτισε.

    Liked by 1 person

    • Εύχομαι καλοτάξιδο, να βρει πολλούς αναγνώστες, να δώσει παρηγοριά και ελπίδα!!❤️
      p.s. αλήθεια είναι!😋😙🥰

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s